คุณหมอพ่ายรัก

หมอดินเดินเข้ามายืนห่างจากตองนวลเพียงแค่ไม่กี่ก้าวดูเหมือนเธอจะยังไม่รู้ตัวว่ามีเขาอยู่ด้วย เขายิ้มออกมาอย่างดีใจที่เจอเธอถ้าเธอหายไปจริงๆ เขาคงแทบบ้าตอนนี้หัวใจเขาบอกได้คำเดียวเลยว่ารักเธอสุดๆ ......

"นวล! "

"อุ้ย! .... หมอ"ตองนวลชะงักตกใจหน้าซีด"หมอ.... รู้ได้ไง... ว่านวลอยู่นี่"เธอหลบสายตาเขา

"นวล.... ผมขอโทษนะ... ที่ผมป่าเถื่อน.... หื่น..... กับคุณ"เขาก้าวเข้ามาหาช้าๆ จนมาหยุดยืนต่อหน้าเธอ"ผมมันคนไม่อ่อนหวาน.... นิสัยห่ามไป... แต่ผมก็รักนวลนะรักมาก..... มากที่สุด ผมอาจไม่ดีเป็นคนร้ายกาจในสายตาคุณ... แต่ในใจผมไม่เคยเหลือพื้นที่สำหรับใครนอกจากคุณ..... "

'ลองเหลือดูซิ'ตองนวลคิด และก็แปลกใจสุดๆ วันนี้หมอมาแปลกไม่เอะอะโวยวายพูดจาซึ้งๆ เธอได้แต่สงสัย

"นวลจ๋า.... "เขายื่นมือมาจับมือเธอดึงร่างบางเข้าไปกอด"ผมรักคุณ"ใจเธอแทบละลายไปกับคำๆ นี้ ตอนนั้นเธอแค่เคืองๆ ที่หมอบ้ากามใส่แค่อารมณ์ชั่ววูบที่เธออยากหนีไปไกลๆ หมอแต่พอเธอมาอยู่ท่ามกลางดอกไม้อารมณ์ที่ขุ่นมัวดีขึ้นเธอคิดไว้แล้วว่าอีกสักพักจะกลับไปหาหมอดินเธอรู้ใจตัวเองนานแล้วว่ารักและคงขาดหมอดินไปไม่ได้"ให้เกียรติแต่งงานกับคนๆ นี้ได้หรือเปล่า"เขาคุกเข่าลงกับพื้น ตองนวลตาโตน้ำตาคลอ

"หมอ! "

"ได้หรือเปล่า"หมอดินก็ตาแดงๆ เขาเครียดและร้อนใจที่หาเธอไม่เจอในทีแรกทำให้นัยน์ตาแดงก่ำ

"ค่ะๆ "น้ำตาแห่งความปิติรินไหล เขารีบลุกขึ้นดึงแหวนออกมาจากกระเป๋าเพื่อสวมให้เธอ"นวลรักหมอ... นวลขอโทษที่หนีหมอมา"

"ไม่ร้องนะ... ผมรักคุณ... ต่อไปห้ามหนีไปไหนนะผมขาดคุณไม่ได้... ผมสัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำรุนแรงถ้าไม่จำเป็น"

"หมออ่า... "

"จัดสักทีนะ... ฉลอง"

"หมอ! ไม่เอาแล้ว นวลเหนืี่อย"

"ได้ไงจ๊ะ! เอาน่าเบาๆ ทีเดียว"

"หมอ! ตลอดเลยอ่า"

หมอดลประคองยิหวาลงมาบันไดมาชั้นล่าง....

"อ้าวตาดล.... ยิหวามานี่ลูกมา นี่อาวาดแม่หนูน้ำชาจ๊ะลูก"

"สวัสดีค่ะ"

"ไหว้พระเถอะหนู.... น่ารักจริงๆ ทั้งตาดลตาดิน... ตาถึงมาก"ยิหวายิ้มเขินอาย

"คุณพ่อล่ะครับ"

"หึ! ให้เด็กไปตามล่ะ... หนีเที่ยว จริงๆ เลย ไปๆ ไปทานข้าวดีกว่า.... ไม่ต้องรอ"

"ครับ"

"อ่อ.... น้องดายมานะ...... จิมๆ ๆ ... ไปตามน้องดายมาทานข้าวหน่อย"จิมก้มหัวให้ก่อนจะเดินจากไป"หนูหว้ามานั่งข้างแม่"

"ค่ะ"

"แล้วผมล่ะ.... ไม่เอาผมจะนั่งข้างเมีย"คุณหญิงหันขวับไปมองบุตรชายสายดุหมอดลรีบหลบหน้าทันทีเช่นกัน

"แกพาลูกสาวฉันไปกกกอดตั้งนานสองนานฉันจะนั่งข้างแค่นี้ไม่ได้หรือไง"

"ลูกสาวหรอครับ....? "

"ใช่! เดี๋ยวฉันจะเรียกค่าสินสอดแพงๆ คอยดู เมียกำลังท้องกำลังไส้ข่มเหงรังแกไม่หยุดหย่อน"

"คุณแม่รู้ได้ไงว่าผมรังแก"

"หึ... หลักฐานนี่ไง"เธอชี้มาที่ต้นคอยิหวาที่แดงเถือก"หรือจะเถียงฉัน"

"มิบังอาจครับ"เขาทำตาปรอยๆ ส่วนยิหวาหน้าแดงก่ำ.........

จิมเดินมาหาน้องดายตามคำสั่งคุณหญิง"คุณหญิงเรียกครับ"เขามาหยุดตรงหน้า

"หึ! "เธอกอดอกพร้อมสะบัดหน้าใส่เจ็บใจไม่หายโดนจูบจากบอดี้การ์ดห่วยๆ หน้าตาก็งั้นๆ ร่างบึกบึนก็งั้นๆ

"ลุกซิ.... ผู้ใหญ่บอกเป็นเด็กเป็นเล็ก"

"ไม่เล็กนะ! "เธอตะโกนใส่หน้าเขาลุกขึ้นยืนประชันหน้า จิมเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย

"อะไรไม่เล็กครับ"ก่อนจะใช้สายตามองสำรวจหญิงสาว"เล็กหมดเลย"

"อ๊ายยยยย บ้าจิมว่าฉันนมเล็กหรอ"

"ผมป่าว.... คุณพูดเองทั้งนั้น"

"อย่ามาเถียง.... แล้วมองแบบนั้นหมายความว่าไง"

"ก็คุณว่าไม่เล็กนะ.. ผมก็มองซิว่าไม่เล็กจริงป่าว"เขาบอกใบหน้าเรียบเฉย

"นายน่ะซิเล็ก! คนบ้า"

"ผมก็ไม่เล็กนะครับ"เขายักคิ้วให้ก่อนจะเดินจากไป

"อ๊ายยยย.... คนบ้า"

"เดี๋ยวนะ... อะไรไม่เล็ก.... นายจิม.. หยุดนะ"เธอรีบวิ่งตามไปรั้งแขนเขาเอาไว้"อะไรไม่เล็ก"จิมหยุดเดิน

"ไปกินข้าวได้แล้ววันนี้รู้สึกจะมีเมนูปลาด้วยนะ กินปลาเยอะๆ นะครับ"

"คนบ้า! ว่าฉันโง่หรอ! อะไรไม่เล็กบอกมา"

"จิ๊จ๊ะ! กวนใจจริง..... เอางี้! คุณไปทานข้าวก่อนแล้วมาหาผมทีี่ห้องล่ะกัน... จะ ได้ รู้ เล็ก ใหญ่"

"แล้วมันอะไร! "เธอหน้ามุ่ย

"จุ๊ๆ ๆ ๆ ความลับบอกตอนนี้ไม่ได้ ไปซะ"

"นายจิม! "

"เฮ้อ!!! ไปๆ วุ่นวายผมจะทำงาน"

"ไอ้บ้าจิม"

"หึ..... "

เธอเดินปึงปังไปที่โต๊ะอาหาร.....

"อ้าวน้องดายใครทำไรมาอีกล่ะ"หมอดลถาม"นี่พี่หว้า... เมียพี่"

"สวัสดีค่ะ"เธอพนมมือไหว้ก่อนเดินเข้าไปนั่งข้างพี่ชาย"สวยมากเลยคะ"ยิหวายิ้มหวานพร้อมรับไหว้น้องดาย"คุณแม่คะ... จิมบอกว่าของผมก็ไม่เล็กนะ รหัสลับอะไรหรอคะมันไม่ยอมบอกหนู"

"ห้ะ! "ทุกคนอุทานพร้อมกันก่อนจะพากันอมยิ้ม น้องดายยิ่งหน้ามุ่ย

"ยิ้มอะไรคะ อะไรคือไม่เล็กต้องเป็นโค้ชลับอะไรแน่ๆ "

"ไว้หนูไปถามเขาเองล่ะกัน มาบอกแม่ด้วยนะเล็กไม่เล็ก"

"ถามแน่คะ"

"พี่ดินล่ะครับ"

"ช่างเถอะกำลัสวีตหวานอยู่มั้งเดี๋ยวคงมากินเองแหละ"

"ครับ"ทุกคนก้มหน้าก้มตากินข้าวมีแต่น้องดายที่นั่งครุ่นคิดเรื่องนั้น

'อะไรไม่เล็กนะ..... คนบ้า'

ฮัดเช้ย! "ใครนินทาว่ะ"จิมจามออกมา"หรือยัยคุณหนูนั่น"

"มีไรหรอลูกพี่"

"ป่าว.... "

..........................................