แสงไฟจากคบเพลิงส่องสลัวในห้องบัญชาการค่ายทหารหัวเมืองเหนือ
ภูผายืนอยู่หน้าโต๊ะไม้
ด้านข้าง—พันกอดอกนิ่ง
หัวหน้าค่ายกวาดตามองทั้งสอง
“เื่ที่เ้าสืบมา…ถ้าเป็จริง”
“…มันไม่น่าจะใช่แค่การค้าขายเสบียงธรรมดา เสียแล้ว”
ภูผาพยักหน้า
“ข้าพเ้าเดิมทีก็คิดเช่นนั้น แค่เหตุผลหลายอย่างก็ไม่เป็ไปในทิศทางเดียวกัน”
เขาวางแผนที่ลงบนโต๊ะ
ชี้ไปยังเส้นทางริมคลอง
“ขบวนจะมาคืนนี้”
“ห้าสิบเกวียน”
“ข้าจะออกไปดักก่อน”
หัวหน้าค่ายหรี่ตา
“แล้วทหารของข้า?”
“ให้ซุ่มรอ”
ภูผาตอบทันที
“ถ้าข้าส่งสัญญาณ…ค่อยออกมา”
“เพราะเรา ต้องแน่ใจก่อน ว่าไม่ได้กระทำการผิด”
เงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนหัวหน้าค่ายจะพยักหน้า
“ระวังตัว”
เที่ยงคืน
ท้องฟ้ามืดสนิท
ไร้แสงจันทร์
ถนนดินเงียบงัน
จนกระทั่ง—
ครืด…ครืด…
เสียงล้อเกวียนดังขึ้น ภูผาสังเกตเห็นในขบวนเกวียน มีคนไม่มาก นอกจากผู้ขับเกวียนแล้ว พวกที่คอยคุ้มกัน มีเพียง 25 คน
ไม่คล้ายเป็ทหาร คล้ายนักสู้ หรือนายพรานมากกว่า อาวุธต่างๆ ก็ดูแปลกตายิ่งนัก
ขบวนเสบียงเคลื่อนตัวมาอย่างช้าๆ จนมาถึงที่ที่ภูผาและพันยืนขวางทางอยู่
พันยืนนิ่ง…เหมือนกำแพงเหล็ก
“หยุด!”
เสียงะโดังขึ้น
ขบวนหยุดทันที
ชายร่างกำยำคนหนึ่งก้าวออกมา
ถือไม้พลองยาว
สายตาแข็งกร้าว
“พวกเ้าเป็ตัวอะไร”
ภูผาเกือบหัวเราะออกมา คนผู้นี้ช่างละไม้คล้ายคลึงกับคนยืนอยู่ข้างๆ นี้แท้ ได้กลั้นหัวเราะตอบราบเรียบออกไป
“มาตรวจเสบียง”
ชายคนนั้นหัวเราะหยัน
“ตรวจ?”
เขาตวัดไม้พลองลงพื้น
ตึง!
“เ้ามีสิทธิ์อันใด ทุกอย่างล้วนทำตามกฎหมาย”
พันก้าวออกมา
“งั้นก็ต้องมีเหตุผลพอ”
ชายกำยำเห็นเช่นนั้น ยิ้มเย็นสงบใจ “การเดินทางครั้งนี้ มันสบายเกินไปแล้ว”...
ก้าวออกมาก้าวหนึ่ง
“มีเพียง”
เขาชี้ไม้พลองในมือ
“ชนะข้า…แล้วค่อยพูด”
เงียบเพียงชั่วอึดใจ—
ฟึ่บ!
พันพุ่งเข้าใส่ ด้วยใจเต้นระรัวดีใจจนสุดจะกลั้นไว้ได้แล้ว ั้แ่ฝึกสำเร็จมา นี่เป็ครั้งแรกที่จะได้ใช้ออก
เขาะโเสียงดังออกไป
“ท่าทางที่จองหองนี้ อย่าทำให้ข้าผิดหวัง”
อีกฝ่ายก็มีสีหน้าพอกัน..
“หยุดเห่า แล้วลงมือเถอะ”
สุดจะอดกลั้นแล้ว ทั้งสองพุ่งเข้าหากัน เหมือนคู่รักที่จากกันมานาน
พลองปะทะพลอง
ปัง!!
แรงกระแทกดังสนั่น
คนนึงฟาด อีกคนตั้งรับ ไม่มีแม้ขยับเดียวที่จะหลบ สลับกันรุก สลับกันรับ
คนไหนรับแต่ละครั้ง ก็กระเด็นกระดอนออกไป
ลุกขึ้นมาได้ ก็ฟาดอีกฝ่ายเอาคืน
“มา..มาอีก”
“มา..เอาอีก”
ฟาดกันไปมาหลายรอบ จนไม้พลองในมือจะไม่เหลือรูปเดิมแล้ว
ต่างมองหน้ากัน ยิ้มให้แก่กัน โยนเศษไม้ในมือทิ้งไป นำสองกำปั้น สองเข่า ศอก เตะ เข้าปะทะกันตรง ตรง..
เสียงดัง จนน่าใ
ชายกำยำไม่ถอย
พันก็ไม่ถอย
“แรงดีนี่!”
เสียงหัวเราะดังขึ้น
การต่อสู้…ดุเดือด
หมัดสวนหมัด
ตึง! ตึง! ตึง!
พันใช้พละกำลัง
แต่ไม่ใช่แค่แรง
จังหวะ…ที่ฝึกมาด้วยกันสามพี่น้อง
เริ่มแสดงออก
หลบ
สวน
กดดัน
ชายกำยำเริ่มถอยทีละก้าว
“อืม…”
ปัง!!
พันกระแทกอีกครั้ง
คราวนี้—ได้เปรียบ
เขาดึงข้อศอกและโยกตัว เอียงไปด้านหลัง แล้วส่งหมัดออกไปข้างหน้าทันที
รวดเร็วและดุดัน
แต่—
ฟึ่บ!
เงาหนึ่งแทรกเข้ามา
มือเดียว…รับหมัดนั้นไว้
นิ่ง
แรงทั้งหมด…หยุด
ชายภูมิฐานในชุดเรียบ
ยืนอยู่ระหว่างทั้งสอง
สายตานิ่ง…ลึก
“พอเถอะ”
เสียงเขาเบา
แต่ทุกคนหยุด
ทันที
พันถอยหนึ่งก้าว
หายใจแรง
ภูผาหรี่ตาลง เขาเองรับรู้การมีอยู่ของคนผู้นี้ั้แ่แรกแล้ว
“คนนี้…”
“…ไม่ธรรมดา”
ชายผู้นั้นมองภูผา
“เ้าคือคนที่สืบเื่นี้ใช่ไหม”
ภูผาไม่ตอบตรงๆ
“แล้วท่านล่ะ”
ชายคนนั้นยิ้มบาง
“ข้าคือหัวหน้าขบวนนี้”
เขาหันไปมองเกวียน
“และ…ข้าจะบอกความจริง”
“ข้ารู้แล้วว่า พวกเ้าไม่ใช่โจร วิธีต่อสู้เช่นนี้ มิใช่สิ่งที่พวกคนพาลจะเลียนแบบได้”
ภูผาเพียงได้ยินประโยคเดียวนี้ ถึงกับประหลาดใจ ผู้ที่จะกล่าวคำเช่นนี้ออกมาได้
ต้องดีพร้อมทั้ง ฝีมือ ความคิด คุณธรรมและความรู้…
ลมพัดผ่าน
ทุกคนเงียบฟัง
“พวกข้า…ไม่ใช่คนอยุธยา”
“พวกข้า…มาจากเผ่าซีหนาน”
คำนี้…ทำให้ภูผานิ่ง
“เผ่าของข้าตั้งอยู่ทางเหนือขึ้นไป”
“ระหว่างหงสาวดี…กับหัวเมืองของพวกเ้า”
เขาพูดต่อ
“่นี้…ข้าเห็นหงสาวดีเริ่มเคลื่อนไหว”
“ฝึกไพร่พล”
“สะสมเสบียง”
“สร้างแพขนาดใหญ่”
สายตาเขาคมขึ้น
“…เตรียมข้ามแม่น้ำ”
หัวใจภูผากระตุก
“า…”
“พวกข้าไม่รอให้คับขัน จึงจัดเตรียมการรับมือ”
ชายผู้นั้นกล่าว
“จึงมาซื้อเสบียง…เตรียมไว้”
เขามองตรงไปที่ภูผา
“เหตุผลมีเพียงเท่านี้ จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่พวกเ้า”
กล่าวเสร็จ เขาก็หันไปมองในจุดที่ทหารซ่อนตัวอยู่…
เงียบ
ภูผาคิด
“จริง…หรือหลอก”
แต่สิ่งหนึ่ง…ตรงกับข่าว
“หงสาวดีขยับ…”
พันเอ่ยขึ้น
“แล้วทำไมต้องลับๆ ล่อๆ”
ชายคนนั้นตอบทันที
“เพราะถ้ารู้กันมาก”
“พวกข้าอาจต้องซื้อของในราคาที่แพงขึ้น”
ภูผาสบตาเขา
นิ่ง
แล้ว—
“ข้าขอตามไปด้วย ได้หรือไม่”
คำพูดนั้น…ทำให้ทุกคนชะงัก
พันหันมามอง
“ภูผา?”
ภูผาไม่หัน
“ข้าต้องรู้ให้แน่แก่ใจให้ได้”
“ว่าเื่นี้…จริงแค่ไหน มันมีความสำคัญมาก”
ชายผู้นั้นมองเขานาน
ก่อนจะยิ้ม
“เ้ากล้าดี”
“แต่ข้าไม่รับใครง่ายๆ”
เขาชี้มือไปทางเ้าพัน
“ฝีมือเ้า คงจะเก่งกว่าคนผู้นี้อยู่ไม่น้อย ไช่ไหม”
ภูผาเพียงพยักหน้า สีหน้าจริงจัง ในเวลานี้เขาเพียงครุ่นคิด ถึงข่าวของหงสาวดี
“งั้นเ้าก็ตามมาเถอะ”
หัวหน้าค่ายออกมาจากที่ซ่อน
“เื่นี้ ควรจะปรึกษากันให้รอบคอบก่อนดีหรือไม่”
ภูผายืนยัน
“ท่านพระยาขอรับ ข้าพเ้าต้องลงมือในทันที เพราะในหนังสือคำสั่งก็ครอบคลุมเื่นี้ด้วย”
“อีกอย่างถ้าไปพร้อมขบวนนี้ จะเป็การปิดบังร่องรอยด้วย”
“คำพูดอื่น ไม่กล่าวแล้ว เ้าพัน ไปนำม้าพวกเรามา”
เขาแสดงออกมา ถึงความกล้าหาญ เด็ดเดี่ยว ทันต่อเหตุการณ์
“รบกวนท่าน รายงานเื่นี้แก่พระยาบวรเป็การด่วนด้วย..”
พันกลับพร้อมม้าและห่อสัมภาระ สิ่งเหล่านี้เป็สิ่งที่ต้องเตรียมพร้อมอยู่ตลอดเวลา เพื่อรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของเหตุการณ์เฉพาะหน้า
ครั้งนี้ก็เช่นกัน
ทั้งสองขึ้นม้า ควบตามหลังขบวนเกวียนไป เข้าไปแทรกตัวอยู่กลางขบวน.
1K
![[จบ]Psychokinesis พลังจิตเหนือเทพยุทธ์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1665458723_61137173.webp)
