เกิดใหม่ทั้งที ข้ามีระบบเทพแมงดา (NC ฮาเร็ม)

ไอเย็นเกาะกุมรอบผนังถ้ำผลึกน้ำแข็งจนดูดดั่งม่านผลึกคราม ทว่าบรรยากาศภายในยามนี้กลับปั่นป่วนจนหน้ามืด 

ฉู่เฟิงนั่งหน้าดำคร่ำเครียดอยู่บนเก้าอี้เข็นไม้ สองมือเรียวสั่นเทิ้มกำแน่นด้วยความโกรธแค้นสะเทือนใจ แววตาของเขาจ้องเขม็งไปยังร่างศพปลอมของหลีเฮงที่นอนแผ่อยู่บนแท่นศิลา กางเกงในสีขาวของศพปลอมหลุดลุ่ยจนเผยให้เห็นท่อนเอ็นสะกดสวรรค์ที่ยังคงแข็งทื่อ ชูชัน ตั้งตระหง่านชี้หน้าเยาะเย้ยเขาอย่างองอาจไม่เกรงใจสายตาผู้ใด

“มันตายแล้วจริง ๆ รึ?” ฉู่เฟิงเอ่ยถามเสียงสั่น แววตาสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดลึกซึ้งในอก ยามนึกถึงส่วนล่างของตนเองที่ห้อยเหี่ยวเฉาไร้ชีวิตชีวาจากพิษสะกด ‘อุ้งมือมาร’ ของหลีเฮงในห้องลับตระกูลหลิน ยิ่งทำให้ดวงตาของเขาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉาริษยาปนโกรธแค้นจนแถบกระอักเลือด

“จริงขอรับคุณชาย! ข้าน้อยตรวจดูแล้ว ปราณดับสนิท ชีพจรเงียบกริบ ร่างเย็นเฉียบ...” หัวหน้านักฆ่าคุกเข่าตอบเสียงอ้อมแอ้มพยายามเลี่ยงไม่สบสายตากับเป้ากางเกงศพปลอม

“ดี! ในเมื่อมันตายแล้ว และมันยังกล้าชูชันชี้หน้าข้าเยี่ยงนี้... ข้าก็จะสับเป้ามันทิ้งให้แหลกละเอียดคามือ!” ฉู่เฟิงแผดเสียงสั่งพร้อมกับชี้คมกระบี่ในมือไปที่เป้ากางเกงหลีเฮง “ชักดาบของพวกเจ้าออกมา! สับไอ้สิ่งไร้ยางอายของมันให้กลายเป็นเศษเนื้อชิ้นเล็กชิ้นน้อยเดี๋ยวนี้!”

นักฆ่าสองคนกลืนน้ำลายเอื๊อก ก้าวเข้ามาข้างแท่นศิลา ชักดาบยาวสีเงินวาวโรจน์เตรียมจรดคมดาบลงสับจุดกึ่งกลางเป้ากางเกงศพปลอมหลีเฮงเพื่อสะเดาะเคราะห์ให้คุณชายฉู่เฟิง

ทว่า... คมดาบเหล็กยังไม่ทันจะเฉือนโดนเป้ากางเกงแม้แต่มิลลิเมตรเดียว!

*ฟู่... เป๊าะ!*

เสียงแปลกประหลาดคล้ายลูกโป่งน้ำแข็งระเบิดดังขึ้นเบา ๆ ร่างซากศพจำลองของหลีเฮงที่นอนแอ่นชูชันอยู่บนแท่นศิลา พลันแปรสภาพยุบตัวลงฉับพลัน ก่อนจะระเบิดระลอกหนึ่งเปลี่ยนร่างกลายเป็นเกล็ดหิมะ ละอองน้ำแข็ง และน้ำเย็นโคลนตมก้อนโตพุ่งกระจายสวนกระแทกเข้าใส่หน้าและเนื้อตัวของฉู่เฟิงรวมถึงกลุ่มนักฆ่าอย่างจัง!

*ซ่า!!!*

“เฮ้ย!!!”

ฉู่เฟิงที่นั่งรถเข็นหลบไม่ทัน โดนละอองน้ำแข็งและน้ำโคลนเย็นเฉียบราดใส่หน้าจนตัวเปียกปอนมะล่อกมะแล่ก เกล็ดหิมะเย็นจัดเกาะเต็มหน้าตา ขอบตา และใบหู เส้นผมสีดำเปียกลู่ลื่น กลิ่นไอเย็นยะเยือกแช่แข็งเนื้อตัวจนคุณชายตระกูลใหญ่ถึงกับสะดุ้งสุดตัว ฟันขาวสั่นระริกเสียงดัง *กึก ๆ ๆ ๆ ๆ* 

เมื่อทั้งหมดสะบัดน้ำแข็งออกจากตาและก้มลงมองที่แท่นศิลาอีกครั้ง... บนแท่นกลับว่างเปล่า ปราศจากร่างของหลีเฮง ปราศจากเป้ากางเกงชูชัน มีเพียงกองน้ำละลายปนคราบดินสีครามเจิ่งนองเต็มศิลา

“ระ... ร่างแปลง! มันเป็นวิชาลอกคราบหลบหนี!” หัวหน้านักฆ่าร้องอุทานด้วยความโง่งม

“ไอ้ขยะหลีเฮง!!! เจ้าหลอกข้า! เจ้าบังอาจใช้น้ำโคลนราดใส่หน้าข้า!” 

ฉู่เฟิงแผดเสียงร้องลั่นถ้ำด้วยโทสะสังหารระดับฟ้าถล่ม ใบหน้างดงามบิดเบี้ยววิปลาส ร่างกายที่เปียกปอนสั่นสะท้านงก ๆ จากความหนาวเหน็บและไข้ป่าหิมะจับไข้ทันที ชายหนุ่มไอคอกแคกพลันกระอักโลหิตแค้นออกมาคำโต “กวาดล้าง... ส่งยอดฝีมือทั้งหมดออกไปค้นหามันทั่วหุบเขาลึก! มันไร้ลมปราณ ยาสลบสะกดชีพจรของข้าต้องยังไม่หมดฤทธิ์แน่ มันหนีไปได้ไม่ไกลหรอก! จับตัวมันกลับมาให้ได้... ข้าจะถลกหนังมัน!!!”

เสียงกรีดร้องสั่งล่ายิ่งทำให้ถ้ำหิมะสั่นไหว พร้อมกับนักฆ่าตระกูลฉู่นับสิบชีวิตพุ่งร่างทะยานฝ่าพายุหิมะออกค้นหาหลีเฮงอย่างบ้าคลั่งทันที

---

ขณะเดียวกัน ห่างออกไปในแนวป่าหิมะรกร้างลึกเข้าไปในหุบเขา...

*กระดึ๊บ... กระดึ๊บ...*

ร่างโปร่งแสงสีขาวอมครามของหลีเฮงกำลังนอนหมอบราบ คลานสี่ขาไปกับพื้นหิมะอย่างแสนทุลักทุเล เนื่องจากผลข้างเคียงของทักษะพรางตัวกลมกลืน  ที่ทำให้ความเร็วลดลงครึ่งหนึ่ง สภาพของหลีเฮงยามนี้จึงขยับตัวได้ช้ามาก ขยับทีละนิ้วคืบคลานดุจเต่าแก่ป่าหิมะ ฟันในปากยังคงกระทบกันเสียงดัง *กึก ๆ ๆ* จากความหนาวเย็นยะเยือกที่แผ่ทะลุชุดผ้าหยาบหนาเข้ามาถึงทรวงใน

*‘หนาวจนหำหดหมดแล้วโว้ยระบบ... ขนาดซื้อชุดหนากันหนาวมาตั้งพันแต้มแล้ว ยังแทบต้านไอเย็นของแดนลับระดับกลางนี่ไม่อยู่เลย! ขืนข้าพรางตัวคลานช้าเยี่ยงนี้ไปเรื่อย ๆ ข้าต้องแข็งตายกลายเป็นไอติมแท่งก่อนเจอเมียรักแน่!’* หลีเฮงบ่นประชดระบายอารมณ์กับระบบในหัว

> [คำเตือน: อุณหภูมิร่างกายต่ำกว่าเกณฑ์ 25% ลมปราณหมุนเวียนอ่อนล้า]

> [ตรวจพบสายตรวจตระกูลฉู่สองคนในระยะ 10 เมตร ข้างหน้าโขดหินกรุณานอนนิ่ง ๆ]

หลีเฮงสะดุ้งวาบ รีบแนบชิดหน้าผากกับพื้นหิมะพรางคุมลมหายใจให้สม่ำเสมอ แผ่พลังพรางตัวกลมกลืนไปกับปุยหิมะรอบตัว 100%

*กรวบ... กรวบ...*

ยอดฝีมือนักฆ่าตระกูลฉู่สองคนสวมชุดสีเทาหนาก้าวเดินย่ำหิมะผ่านหน้าโขดหินที่หลีเฮงแอบหมอบอยู่ห่างไปไม่ถึงสามก้าว พวกมันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ทว่าไม่เห็นร่างโปร่งแสงของหลีเฮง แต่สิ่งที่ปั่นประสาทคือ พวกมันดันหยุดยืนคุยซุบซิบข้างหินก้อนที่หลีเฮงแอบนอนหนาวอยู่พอดี!

“เฮ้ย... เจ้าคิดว่าไอ้ขยะหลีเฮง Rank D มันจะหนีรอดไปได้จริง ๆ รึวะ? ขนาดคุณชายฉู่เฟิงและยอดฝีมือยังโดนมันเล่นงานจนกลายเป็นตัวตลก” นักฆ่าคนแรกเอ่ยเสียงต่ำ

นักฆ่าคนที่สองถอนหายใจยาว “ข้าว่าวิชาของมันต้องไม่ธรรมดาแน่ ข่าวลือในนครหลวงบอกว่ามันมีศาสตร์ ‘หยกอุ่นนวดสยบสวรรค์’ นวดบีบเค้นเต้านมและเนินสวรรค์สตรีจนคุณหนูหลินเสวี่ยเหยากับราชินีมารรัตติกาลลุ่มหลงยอมกอดแขนประคองมันปานสมบัติล้ำค่า แถมเมื่อวานนี้ข้ายังแอบเห็นมันมุดใต้กระโปรงคุณหนูหลินจนพลังเหมันต์ระเบิดตูมใหญ่กวาดอสูรเรียบ!”

“จริงเรอะวะ! ข้าล่ะอิจฉามันชะมัด ได้มุดกระโปรงสตรีระดับ SSS... ถ้ามันไม่สัปดนปานนั้น ข้าแอบอยากให้มันมาช่วยนวดบ่าคลายชีพจรอัคคีที่ติดขัดของข้าบ้างจริง ๆ ช่วงนี้ฝึกวิชายุทธ์หนักจนไหล่แข็งโป๊กแล้วเนี่ย” นักฆ่าคนแรกบ่นพึมพำ

หลีเฮงที่นอนหมอบฟังอยู่ถึงกับแอบหน้าบานในจิตใจ *‘หึหึหึ ไอ้หนู... ตารสนิยมดีนี่หว่า! วิชานวดบำบัดระดับเซนแมงดาของข้าน่ะโด่งดังไปถึงข้าศึกเลยรึเนี่ย? เอาไว้ข้าพ้นด่านเคราะห์นี้ จะจับแกมานวดจุดเสื่อมสมรรถภาพทางเพศแถมให้แล้วกัน!’*

> [ระบบตรวจพบระดับความหลงตัวเองของโฮสต์พุ่งสูงขึ้น 50% แม้ในสภาพนอนพรางตัวกบดานกลางหิมะ]

> [คำเตือน: นักฆ่าสองคนเดินจากไปแล้ว แต่มีอันตรายใหม่รออยู่ข้างหน้าทางเชื่อมช่องแคบ]

นักฆ่าสองคนพยักหน้าพลันเดินย่ำหิมะแยกย้ายไปด่านถัดไป หลีเฮงรีบถอนหายใจเบา ๆ พลันขยับร่างกายคลานกระดึ๊บ ๆ หนีมุ่งหน้าไปตามทางเดินช่องแคบแคบ ๆ หลังโขดหินที่ระบบนำทางเพื่อเชื่อมต่อไปยังป่ารกร้างด้านใน

ทว่า... พอก้าวพ้นเข้าสู่ช่องแคบแคบหินปูนที่กว้างไม่ถึงหนึ่งเมตร ซึ่งเป็นทางผ่านหนีสายเดียวที่เลี่ยงด่านลาดตระเวนได้ หลีเฮงก็ต้องหยุดชะงักตัวแข็งทื่อ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด!

เบื้องหน้าของเขา ห่างออกไปเพียงห้าก้าว... 

ร่างของนักฆ่าตระกูลฉู่ร่างผอมสูงคนหนึ่ง กำลังยืนกางขากว้าง ก้มตัวลงเล็กน้อยพรางใช้สองมือกุมหน้าท้องสีหน้าบิดเบี้ยวทรมานปวดร้าวอย่างรุนแรง เสียงครืดคราดครวญครางดังลั่นมาจากกระเพาะอาหารของมัน

“โอ๊ย... ไอ้หมูป่าหิมะปิ้งเมื่อเช้าทำพิษข้าแล้ว... ท้องร่วงเฉียบพลันปานนี้ทนไม่ไหวแล้วโว้ย!”

นักฆ่าบ่นพึมพำเสียงสั่นพลันปลดเข็มขัดผ้าและกางเกงในลงกองอยู่กึ่งกลางข้อเท้า ยืนกางขากว้างทำธุระส่วนตัว (ปัสสาวะและขับถ่ายอุจจาระ) ลงร่องหิมะซอกหินแคบอย่างเร่งรีบเสียงดัง *ปู้... ปรู้ดดด...* 

ช่องแคบนี้แคบเกินไป สองข้างเป็นผนังหินปูนแนวตั้งสูงชัน ด้านขวาเป็นนักฆ่าที่ยืนขับถ่ายส่งกลิ่นเหม็นคละคลุ้งฉุนจมูกเฉียบพลัน ทางเชื่อมเดียวที่หลีเฮงจะผ่านไปได้โดยไม่ชนผนังหิน... คือเขาต้องคลานลอดผ่านกึ่งกลาง ‘ใต้หว่างขา’ ของนักฆ่าตระกูลฉู่คนนี้ที่กำลังทำธุระส่วนตัวอยู่พอดีเป๊ะ!

*‘ระบบ... เจ้าล้อข้าเล่นใช่ไหม! ทางเดินมีตั้งเยอะแยะทำไมส่งข้ามาช่องแคบนี้วะ! แล้วข้าต้องคลานลอดใต้หว่างขาไอ้คนท้องเสียเนี่ยนะ! ขืนมีอะไร ‘ร่วงหล่น’ ลงมาปะทะหัวข้าล่ะก็ ข้ายอมกระโดดผาตายเสียยังดีกว่า!’* หลีเฮงร้องโวยวายน้ำตาแทบไหลเป็นสายน้ำแข็ง

> [ชี้แจง: เส้นทางนี้เป็นจุดอับสายตาจากค่ายกลตรวจจับคลื่นวิญญาณแห่งเดียว โฮสต์ไม่มีทางเลือก]

> [คำแนะนำ: ค่อย ๆ คลานลอดหว่างขาไปอย่างช้า ๆ คุมสติพรางตัวให้มั่นคง และอธิษฐานจิตไม่ให้เหยื่อปลดปล่อยวัตถุหนักขณะผ่านพ้น]

หลีเฮงกัดฟันกรอด สบถด่าฟ้ายาสามัญแมงดาในใจ ชายหนุ่มนอนหมอบราบกึ่งคลานกระดึ๊บ ๆ คืบตัวเข้าหาช่องแคบใต้หว่างขาของนักฆ่าร่างผอมอย่างช้า ๆ ดุจสล็อธผู้ระมัดระวังตัวที่สุดในปฐพี

ชายหนุ่มค่อย ๆ ยื่นศีรษะลอดกึ่งกลางรอยพับกางเกงที่กองอยู่ระหว่างข้อเท้าของนักฆ่า ยามนี้หัวกลม ๆ ของหลีเฮงอยู่ใต้หว่างขาของมันอย่างพอดิบพอดี กลิ่นฉุนเหม็นเขียวอบอวลเกาะกุมประสาทสัมผัสจนหลีเฮงต้องกลั้นหายใจหน้าดำคร่ำเครียด สองตามองตรงไปข้างหน้า เห็นแผ่นหลังก้นขาว ๆ ของนักฆ่าเกร็งสั่นระริกพยายามปล่อยพลังงานบำบัดตูด

*กระดึ๊บ... กระดึ๊บ...*

หัวหลุดพ้น แผ่นหลังหลุดพ้น ยามนี้จุดกึ่งกลางลำตัวและสะโพกที่สวมกางเกงผ้าหยาบของหลีเฮงอยู่ใต้กึ่งกลางเป้ากางเกงของเหยื่อ ชายหนุ่มเกร็งตัวสั่นพั่บ ๆ ลุ้นเยี่ยวเหนียวสุดชีวาสัญญาว่าชีวิตนี้จะไม่มาลอดหว่างขาคนท้องเสียอีกแล้ว

*อ๊อด... ปึ้ด!*

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นมาจากทวารเบื้องบนของนักฆ่า หลีเฮงสะดุ้งสุดขีดตาเบิกกว้างเกร็งสะโพกราบเรียบไปกับหิมะหลับตาแน่นด้วยความหวาดผวาขวัญหนีดีฝ่อกลัวขี้หล่นใส่หลังคอ

ทว่า... โชคยังดีที่นักฆ่าขยับสะโพกเบี่ยงทิศทางออกไปบีบอัดลงข้าง ๆ ร่องหินด้านขวาแทน วัตถุสีเหลืองดำร่วงหล่นผ่านพ้นแผ่นหลังหลีเฮงไปไม่ถึงหนึ่งนิ้วเฉียดฉิวหวุดหวิด!

หลีเฮงรีบขยับร่างกายกระสับกระส่าย คลานกระดึ๊บ ๆ ดึงเรียวขาและสะโพกส่วนหลังหลุดพ้นจากใต้หว่างขาของนักฆ่าตระกูลฉู่ออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ ชายหนุ่มรีบพุ่งตัว (ช้า ๆ) เข้าสู่ป่าหิมะทึบด้านหน้าพรานถอนลมหายใจรดหิมะยาวเหยียดด้วยความโล่งอกราวกับสอบผ่านสถาบันทหารสูงสุด

*‘รอดตายแล้วโว้ย! ข้าลอดซุ้มประตูหว่างขาคนท้องเสียมาได้แล้ว! ไอ้พวกตระกูลฉู่นี่มันนรกชัด ๆ!’*

หลีเฮงเอามือปัดหิมะลูบหน้าลูบตาจัดแจงชุดผ้าหยาบแก้หลอน พลันขยับร่างกายพรางตัวคืบคลานหนีลึกเข้าไปในแนวป่าที่มืดมิดรกร้างทางทิศตะวันตก เพื่อมุ่งหน้าไปหาทางรอดจากพายุหิมะระลอกใหม่ที่ตั้งเค้าตึงเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ส่งสัญญาณอันตรายในตอนถัดไป!

- จบบทที่ 43 -