The last hunter

บทที่29ผู้อาวุโสจากวิหารหลัก(แก้คำผิดแล้ว)

“ข้าขอโทษ”ยูหลินไม่อาจที่จะกล่าวสิ่งใดได้นางทำได้เพียงแต่กล่าวขอโทษจากความคิดของพวกเขาพวกเขารู้อยู่แล้วว่าทั้งหมดเป็นเพราะนางทำให้ชินหมิงอยู่ในสภาพเช่นนี้แต่เมื่อได้ยินคำขอโทษพวกเขาต่างเต็มไปด้วยความโกรธ หญิงสาวด้านหน้าของยูหลินง้างมือขึ้นต้องการจะตบนางแต่สุดท้ายก็เอามือลง“หากไม่เพราะอาจารย์รักเจ้าข้าจะสั่งสอนเจ้าให้รู้ดีชั่ว”

“ขอบคุณ”ยูหลินกล่าวและเดินผ่านไปเมื่อหญิงสาวที่ขวางทางนั้นได้หลบออกไปแล้วเมื่อนางมาถึงหลงอู่หันมาจ้องมองด้วยท่าทีคุกคามทันที หญิงสาวนิ่งเล็กน้อย“ข้ารู้ว่าท่านไม่ไว้ใจพวกเราแต่ท่านไม่สามารถรักษาเขาในตอนนี้ได้หากท่านเพียงแต่ถอยเล็กน้อยให้ข้ารักษาเขาด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์มันจะทำให้เขารอดตายได้”

หลงอู่นิ่งไปพักหนึ่งก่อนที่จะหยิบดาบและวางชินหมิงลงพื้นเบาๆหญิงสาวเดินเข้ามานั่งด้านข้างละใช้พลังอำนาจของแสงศักดิ์สิทธิ์ปลดปล่อยออกมาเพื่อรักษานางหลั่งน้ำตาออกมาอย่างช่วยไม่ได้กับสภาพของเขาในตอนนี้ แต่แล้วพวกเขากับพบว่ามันไม่ได้ผลเลยพวกที่ยืนมองอยู่ต่างสับสน

“ไม่ได้ผลหรอกอัก….”เสียงดังขึ้นมาจากชินหมิงที่ฟื้นคืนสติกลับมาพวกเขาที่ได้ยินเสียงของชินหมิงก็ยินดีอย่างมากแต่บาดแผลของเขาไม่ได้ดีขึ้นมากมายนัก เขากระอักโลหิตออกมาจำนวนมากหญิงสาวนั้นสั่นไปด้วยความหวาดกลัวหัวใจของนางรู้สักราวกับมันกำลังจะสลายหายไป“เหตุใดกันเหตุใดแสงศักดิ์สิทธิ์พลังอำนาจแห่งการฟื้นฟูจึงไม่สามารถฟื้นฟูท่านได้ เหตุใดกัน”

“เพราะร่างกายของข้ามันพิเศษพวกเจ้าไม่รู้ตัวจริงๆหรือตั้งแต่ข้ามาที่นี้ไม่มีใครสัมผัสถึงพลังของข้าได้เลย”ชินหมิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มประจำตัวหญิงสาวและคนรอบๆต่างเริ่มเข้าใจบางอย่างแล้ว“ร่างกายของข้าไม่มีสิ่งใดแทรกแซงเข้ามาได้แม้แต่เทพ ปีศาจ อสูรตนใดหากพวกมันต้องการร่างกายข้าก็ทำไม่ได้เพราะไม่มีสิ่งใดแทรกแซงเข้าไปภายในได้”

“ฮือออแล้วข้าควรทำสิ่งใดละ ข้าไม่อยากให้ท่านตาย”หญิงสาวกล่าวออกมาทั้งน้ำตา มือของชินหมิงยกขึ้นมาสัมผัสที่แก้มของนาง และนางใช้มือหนึ่งกุมมือของเขาแต่อีกมือหนึ่งยังคงพยายามปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ที่อ่อนแรงลงเพื่อรักษาเขาอยู่“ไม่ต้องห่วงข้าจะไม่ตายหรอกให้ไฮนิ๋วทำหน้าที่ของเขาเพราะเขาเมื่อข้าเจออันตรายทุกครั้งเขาจะอยู่และทำให้ข้าไม่ตาย”

“ข้า…..”ชินหมิงกล่าวออกมาจนจบด้วยรอยยิ้มหญิงสาวพยักหน้าและพยายามจะกล่าวบางอย่างแต่มือของชินหมิงก็ตกลงมือที่พื้นพร้อมกับดวงตาที่ปิดลงสร้างความตกตะลึงให้กับพวกเขาอย่างมาก ชินหมิงราวกับคนสิ้นใจไปแล้วยูหลินกรีดร้องออกมาก่อนที่จะล้มลงไปด้านข้างของเขาเช่นเดียวกันทุกคนพยายามจะเข้ามาหาเขาแต่ก็ถูกหยุดเอาไว้

หลงอู่เดินเข้ามาดันหญิงสาวออกมาและอุ้มชินหมิงพุ่งออกไปที่ตำหนักพักผ่อนทันทีเขาสร้างม่านพลังป้องกันทันทีและนำชินหมิงเข้าไปภายในพวกเขาทำได้เพียงแค่จ้องมองสิ่งที่เกิดขึ้นเท่านั้นหลังจากนั้นพวกเขาก็ช่วยกันทำความสะอาดและแยกย้ายกันออกไปตัวของยูหลินนั้นหลับใหลไม่ได้สติหญิงสาวนั้นทำได้เพียงแจ้งเรื่องราวที่เกิดขึ้นไปให้กับเหล่าผู้อาวุโสจากวิหารหลักที่ตั้งอยู่ที่แคว้นมังกรได้รับรู้เรื่องราวทั้งหมด

หลายวันผ่านไป

พวกเขาไม่ได้ข่าวจากชินหมิงอีกเลย ตอนนี้มีเพียงแค่ไฮนิ๋วยืนอยู่ด้านนอกตำหนักและสร้างม่านพลังป้องกันตำหนักเอาไว้เขาไม่ยอมให้ใครผ่านเข้ามาทั้งนั้น ส่วนเหล่าศิษย์แอบมาจ้องมองตำหนักในบางครั้งหลายวันที่ผ่านมาพวกเขาราวกับขาดส่วนหนึ่งในชีวิตไปเพราะตัวของชินหมิงเข้ามาอยู่ในชีวิตและทำให้พวกเขามีความสุขเสมอมา

ยูหลินได้สติกลับมาหลังจากหลับไปกว่าสิบวันนางในตอนนี้ราวกับซากศพนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ตลอดเวลาไม่เหมาะกับร่างกายภายนอกของนางเลยแน่ละนางไม่เคยถูกรักหรือได้รับความรักมาก่อน แต่ตั้งแต่ที่ชินหมิงเข้ามาในชีวิตของนาง เขาได้มอบความรักและความสุขให้กับนางเสมอ และนางเป็นคนทำร้ายเขาและทำลายความสุขเหล่านั้น

วิหารแห่งพระเจ้าตอนนี้เต็มไปด้วยความเศร้าหมองหญิงสาวนั้นกำลังรอบางสิ่งอยู่ชายชราเองก็เช่นกัน ไม่นานแสงสว่างก็ปรากฏขึ้นภายในห้องโถงของวิหารปรากฏผู้อาวุโสแปดคน ศิษย์หลักอีกสิบสามคน และชายวัยกลางคนเดินออกมาจากแสงสว่างพวกเขาจ้องมองไปที่วิหารที่ไม่ได้มีความสดใสเลยมันเต็มไปด้วยความเศร้าเสียใจ

“พาข้าไปพบเขา”ชายวัยกลางคนกล่าวกับหญิงสาวนางประสานมือคำนับหวังที่จะกล่าวบางอย่างแต่เมื่อไม่สามารถกล่าวสิ่งใดได้จึงเดินนำกลุ่มคนเหล่านั้นมุ่งหน้าไปที่ตำหนักของชินหมิงทันทีเมื่อมาถึงพวกเขาพบหลงอู่ที่กำลังปกป้องทางเข้าไปยังตำหนักอยู่“นี้หรือผู้พิทักษ์ของชายหนุ่มคนนั้นข้าสัมผัสถึงพลังของเขาไม่ได้แต่บรรยากาศรอบๆตัวนั้นพลังไม่ได้ต่ำกว่าระดับราชันย์จักรพรรดิเลยไม่ซิอาจจะเกือบระดับเทวะสมุทรแล้ว”

“ผู้คุ้มกันระดับเทวะสมุทร แล้วผู้เป็นนายจะระดับใดกันละ”พวกเขากล่าวคุยกันแต่เมื่อเดินเข้ามาใกล้หลงอู่ก็ดึงดาบขึ้นมาจากพื้นและพร้อมเข้าต่อสู้ทันทีจิตสังหารความบ้าคลั่งถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างกายของเขาราวกับคลื่นทะเลคลั่ง พวกเขาหลายคนถอยหลังออกไปโดยที่ไม่รู้ตัว“จิตสังหารระดับนี้สัตว์ประหลาดอันใดกัน”

“แต่พวกเราต้องการตรวจสอบสภาพของเขาว่ายังอยู่หรือตายแล้วคงต้องจัดการเจ้าผู้คุ้มกันนี้”ผู้อาวุโสหลายคนกล่าวคุยกันพวกเขาส่งเหล่าศิษย์หลักออกมา แต่ละคนระดับเทวะสมุทรเป็นอย่างน้อยพวกเขาพุ่งเข้าใส่หลงอู่ทันทีการต่อสู้ได้เริ่มขึ้นแต่พวกเขาไม่สามารถจัดการหลงอู่ได้ในทันทีการโจมตีพวกเขาไม่สามารถตัดผ่านหรือเจาะทะลุเกราะได้และยังดาบใหญ่ที่ขยายและย่อส่วนได้ตามต้องการพวกเขาถูกจัดการไปที่ละคนอย่างรวดเร็ว“แข็งแกร่งมากนี้แค่ผู้พิทักษ์ของเขาเท่านั้นแข็งแกร่งมาก”

“แล้วเหตุใดเขาจึงบาดแผลปางตายเช่นนั้นได้กับศัตรูเพียงแค่ระดับเทวะสมุทร”ชายชราคนหนึ่งกล่าวถามหญิงสาวออกมาด้วยความสนใจนางจ้องมองไปที่ชายวัยกลางคนเล็กน้อย“ลูกสาวของท่านบุตรแห่งสวรรค์ได้เข้าไปก่อกวนในระหว่างการต่อสู้ นางหวังดีคิดช่วยเหลือแต่กับทำให้เขาต้องเสียสมาธิและเพื่อปกป้องนางเขาจึงใช้ร่างกายรับการโจมตีแทน”

“เพราะเช่นนี้เอง”พวกเขาต่างเงียบและพยักหน้าเข้าใจแต่เสียงของชายชรากับดังขึ้นพร้อมกับจ้องมองไปที่ศิษย์หลักทั้งหมดถูกจัดการ พวกมันถูกหลงอู่ฟันจนบาดเจ็บและถูกดึงถอยออกไปด้านหลังหมดแล้ว ชายวัยกลางคนชักดาบออกมาจากเอวของเขาเพื่อจบเรื่องนี้หลงอู่เองก็พร้อมสู้เขาไม่ได้หวาดกลัว แต่เขาก็หยุดลงและหันไปจ้องมองด้านหลัง“เกิดอันใดขึ้นเหตุใดจิตสังหารหายไป”

“ด้านหลังของเขา”พวกเขาจ้องมองไปด้านหลังของหลงอู่ทันทีเมื่อประตูเปิด หลงอู่เก็บดาบพร้อมกับประสานมือคำนับชินหมิงทันที เมื่อชินหมิงเดินออกมาด้านนอกพร้อมกับท่าทีสับสนงุนงงเล็กน้อยสภาพของเขาไม่ค่อยดีนักร่างกายของเขาตอนนี้เปลือยท่านบนและมีผ้าพันแผลพันทั่วร่างกายส่วนบน“แขกหรือ”

“ไฮนิ๋ว……เอาเป็นว่าไปพักก่อนแล้วกัน”ชินหมิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มหลงอู่คำนับและเดินเข้าไปภายในตำหนักเพื่อพักผ่อนชินหมิงหยิบเสื้อคลุมมาสวมยากลำบากเล็กน้อยเวลาเดินก็ต้องใช้ไม้เท้าเดินมาด้านหน้าของคนที่มาหาเขา“พวกท่านเป็นใครกันหรือไม่ซิ ข้าพอเดาได้ ผู้อาวุโสจากวิหารหลัก พลังอย่างต่ำ เทวะสวรรค์ ด้านหลังยังดูเด็กอยู่ศิษย์ภายใน ไม่ซิ ศิษย์หลัก พลังอย่างต่ำ เทวะสมุทรขั้นที่สอง ส่วนท่านขอบเขตเกินกว่าเทวะดับดาราคงเป็นหนึ่งในสี่ตัวตนที่ทรงพลังที่สุดของวิหารแห่งพระเจ้าพวกเขาเรียกท่านว่าบุตรแห่งพระเจ้าใช่หรือไม่”

“ประสาทสัมผัสยอดเยี่ยมมากและร่างกายของเจ้าไม่สามารถแทรกแซงได้จริงๆ”ชายวัยกลางคนกล่าวออกมาด้วยท่าทีเย็นชาก่อนที่จะยื่นโอสถเม็ดระดับสุดยอดให้กับเขา ชินหมิงงุนงงเล็กน้อย“รับไป”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่าข้าว่าพวกท่านคงเข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ร่างกายของข้ารับพลังจากโอสถไม่ได้แม้แต่โอสถที่ตัวเองซึ่งเป็นโอสถที่ยอดเยี่ยมที่สุดของข้า ข้ายังใช้ไม่ได้เลย”ชินหมิงกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มชายวัยกลางคนขมวดคิ้วทันทีเขาเก็บโอสถกลับไปพร้อมกับตรวจสอบร่างกายภายนอกของชินหมิงเล็กน้อย“เช่นนั้นเจ้าต้องการสิ่งใดตอบแทนจากการช่วยชีวิตลูกสาวของข้ากับช่วยวิหารของเรา”