มหาศึกแห่งจักรวาล

ร่องรอยของผู้สูญหาย

เช้าวันรุ่งขึ้น นัทตื่นก่อนเสียงเคาะประตู

เขานั่งอยู่บนเตียงครู่หนึ่ง ก่อนมองออกไปนอกหน้าต่าง

ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่

นัทหันไปหยิบเสื้อคลุม แล้วเดินออกจากห้อง

ด้านนอก มาร์โกกำลังตรวจสัมภาระอยู่

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็หันมา

“ตื่นแล้วเหรอ?”

“ครับ”

มาร์โกมองนาฬิกา

“ก่อนหกโมงพอดี”

นัทพยักหน้า

“พี่บอกว่าจะออกหกโมง”

“ใช่”

“งั้นผมตื่นก่อน”

มาร์โกยิ้ม

“ดี”

นัทเดินเข้ามานั่งข้างโต๊ะ

บนโต๊ะมีอาหารเช้าง่าย ๆ วางอยู่

เขาหยิบขึ้นมากินทันที

มาร์โกมองอยู่ครู่หนึ่ง

“ค่อย ๆ กิน”

นัทชะลอลง

“หิว”

“รู้”

“เมื่อวานกินน้อย”

“รู้”

นัทมองพี่ชาย

“พี่รู้ทุกอย่างเลยหรือไง?”

“เรื่องของน้องตัวเอง ถ้าไม่รู้แล้วจะให้ใครรู้?”

นัทเงียบไป

ก่อนก้มหน้ากินต่อ

มาร์โกส่ายหน้าเล็กน้อย

“เอาอุปกรณ์มาครบหรือยัง?”

“ครบ”

“ดาบ?”

“ครบ”

“ง้าว?”

“อยู่”

“มีด?”

“อยู่”

“ปืน?”

“อยู่ในคลังมิติ”

“ดี”

มาร์โกมองสัมภาระของตัวเองอีกครั้ง

“งั้นไปกัน”

กลับสู่หุบเขาทางตะวันตก

เส้นทางครั้งนี้ไม่ต่างจากครั้งก่อนมากนัก

แต่ความรู้สึกกลับต่างออกไป

ครั้งแรกที่มาที่นี่ พวกเขาเป็นเพียงนักล่าแรงก์ F ที่ได้รับภารกิจธรรมดา

แต่วันนี้พวกเขากำลังตามหาทีมสำรวจของกิลด์

และสิ่งที่น่ากังวลที่สุดคือ

ไม่มีใครรู้ว่าทีมสำรวจหายไปเพราะอะไร

ทั้งสองเดินผ่านแนวป่าทีละช่วง

มาร์โกคอยตรวจสภาพแวดล้อม

นัทเดินอยู่ด้านข้าง

ไม่นานมาร์โกก็ถามขึ้น

“จำเส้นทางได้ไหม?”

“จำได้”

“แน่ใจ?”

“แน่”

“ถ้าอย่างนั้นทางข้างหน้าคืออะไร?”

นัทตอบทันที

“ทางที่ต้องเดินต่อ”

มาร์โกหยุด

หันมองน้องชาย

“ฉันถามชื่อสถานที่”

“อ๋อ”

นัทคิด

“ไม่รู้”

มาร์โกถอนหายใจ

“แล้วเมื่อกี้ตอบมั่นใจทำไม?”

“พี่ถามว่าจำเส้นทางได้ไหม”

“...”

มาร์โกเดินต่อ

“ช่างเถอะ”

นัทเดินตามไป

“แต่ผมจำทางได้จริง ๆ”

“ฉันรู้”

“แล้วทำไมพี่ถอนหายใจ?”

“เพราะบางครั้งนายตอบตรงเกินไป”

นัทพยักหน้า

“ครับ”

เมื่อเข้าใกล้หุบเขา ทั้งสองเริ่มระมัดระวังมากขึ้น

ร่องรอยของสัตว์ป่าลดลง

เสียงนกรอบข้างเงียบกว่าปกติ

มาร์โกยกมือขึ้น

นัทหยุดทันที

“มีอะไร?”

มาร์โกชี้ไปข้างหน้า

บนพื้นดินมีรอยเท้า

หลายรอย

นัทเดินเข้าไปดู

“มนุษย์”

“ใช่”

มาร์โกย่อตัวลง

ตรวจรอยเท้าอย่างละเอียด

“มีอย่างน้อยห้าคน”

นัทมองตาม

“ทีมสำรวจ?”

“น่าจะใช่”

ทั้งสองเดินตามรอยต่อไป

รอยเท้ายังคงชัดเจน

ไม่มีร่องรอยการต่อสู้

ไม่มีเลือด

ไม่มีศพ

ทุกอย่างดูเหมือนปกติ

จนกระทั่งรอยเท้าพาพวกเขาเข้าไปในพื้นที่หนึ่ง

และหยุดลง

มาร์โกขมวดคิ้ว

“แปลก”

นัทมองพื้น

รอยเท้าจบลงตรงหน้าหินผาขนาดใหญ่

แต่ไม่มีร่องรอยเดินกลับออกมา

“พวกเขากลับทางอื่น?”

มาร์โกส่ายหน้า

“ถ้ากลับทางอื่น อย่างน้อยต้องมีรอยออกจากบริเวณนี้”

นัทมองรอบ ๆ

ไม่มี

ทั้งสองใช้เวลาไม่นานก็พบสิ่งที่น่าตกใจกว่าเดิม

ค่ายพักของทีมสำรวจอยู่ไม่ไกล

เต็นท์ยังตั้งอยู่

โต๊ะยังอยู่

กล่องสัมภาระยังอยู่

แม้แต่กองไฟก็ยังมีเถ้าถ่านอยู่

นัทเดินเข้าไปใกล้

มาร์โกยกมือห้าม

“ระวังไว้ก่อน”

นัทหยุด

มาร์โกเดินตรวจรอบค่าย

ไม่มีร่องรอยการต่อสู้

ไม่มีเลือด

ไม่มีซากอาวุธ

ไม่มีสิ่งของกระจัดกระจาย

เหมือนทุกคนเพียงแค่...

ลุกขึ้น

แล้วเดินออกไป

นัทเปิดกล่องสัมภาระ

อาหารยังเหลืออยู่

“พวกเขาไม่ได้เก็บของ”

มาร์โกเดินมาดู

“ใช่”

“ถ้าหนีมอนสเตอร์ พวกเขาคงหยิบอาวุธ”

“ถูก”

“ถ้ามีการต่อสู้ คงมีร่องรอย”

“ใช่”

นัทเงียบไป

มาร์โกมองรอบค่าย

“แต่ไม่มีอะไรเลย”

ทั้งสองเงียบลงพร้อมกัน

ลมพัดผ่านหุบเขา

เสียงใบไม้เสียดสีกันเบา ๆ

นัทหยิบกระเป๋าใบหนึ่งขึ้นมา

ด้านข้างมีตราของกิลด์

เขาเปิดดู

มีสมุดบันทึกอยู่ด้านใน

“พี่”

มาร์โกเดินเข้ามา

“เจออะไร?”

“สมุด”

มาร์โกรับไป

พลิกดูสองสามหน้า

เป็นบันทึกเส้นทางทั่วไป

ระยะทาง

ตำแหน่งพัก

จำนวนอาหาร

จำนวนสมาชิก

ไม่มีอะไรผิดปกติ

จนกระทั่งถึงหน้าสุดท้าย

มาร์โกหยุด

นัทก้มมอง

ตัวหนังสือบรรทัดสุดท้ายเขียนไว้ว่า

“เราพบทางที่ไม่มีอยู่ในแผนที่”

ใต้ข้อความนั้นไม่มีอะไรอีก

หน้าถัดไปว่างเปล่า

มาร์โกอ่านซ้ำอีกครั้ง

“ทางที่ไม่มีอยู่ในแผนที่...”

นัทมองบริเวณโดยรอบ

เขารู้ทันทีว่าหมายถึงอะไร

แต่ยังไม่มีใครพูดออกมา

เพราะสิ่งเดียวที่ทั้งคู่มีคือข้อความหนึ่งบรรทัด

ไม่มีหลักฐานอื่น

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง

มาร์โกหันกลับทันที

นัทจับด้ามง้าว

แต่เสียงที่ดังขึ้นกลับเป็นเสียงมนุษย์

“มีคนอยู่ตรงนั้น!”

กลุ่มนักล่าประมาณสี่คนเดินออกมาจากแนวป่า

พวกเขาหยุดเมื่อเห็นนัทกับมาร์โก

หนึ่งในนั้นมองป้ายแรงก์ของทั้งสอง

“E?”

มาร์โกพยักหน้า

“ครับ”

อีกฝ่ายมองไปรอบ ๆ

“พวกคุณก็มาตามทีมสำรวจ?”

“ใช่”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“งั้นก็ดี”

มาร์โกถาม

“พวกคุณรับภารกิจอะไรมา?”

ชายคนนั้นหยิบกระดาษออกมา

“ภารกิจเปิด”

มาร์โกมองกระดาษ

จากนั้นมองพวกเขา

“ระดับอะไร?”

ชายคนนั้นยิ้ม

“ห้าดาว”

นัทหันมองมาร์โก

มาร์โกไม่ได้พูดอะไรในทันที

ก่อนถาม

“แรงก์?”

“F”

นัทนิ่ง

มาร์โกมองคนกลุ่มนั้นอีกครั้ง

“พวกคุณแน่ใจ?”

“แน่นอน”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“กิลด์ไม่ได้ห้ามนี่”

มาร์โกพยักหน้า

“ใช่”

“พวกคุณก็คงรู้เหมือนกันว่าภารกิจเปิด ใครก็รับได้”

“รู้”

ชายคนนั้นยิ้มกว้าง

“งั้นก็ไม่มีปัญหา”

เขาหันไปยังช่องเขา

“พวกเราจะเข้าไปดูด้านใน”

มาร์โกพูดขึ้น

“กิลด์ไม่ได้สั่งให้เข้าไป”

ชายคนนั้นหันกลับมา

“แต่กิลด์ก็ไม่ได้ห้าม”

มาร์โกเงียบ

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบ

“รับภารกิจได้ ไม่ได้แปลว่ากิลด์รับประกันว่าจะพาคุณกลับออกมา”

อีกฝ่ายหัวเราะ

“ไม่ต้องห่วง”

“พวกเราไม่ได้อ่อนขนาดนั้น”

นัทมองพวกเขา

“แรงก์ F”

ชายคนนั้นชะงัก

มาร์โกหลับตาลงครู่หนึ่ง

“นัท”

“ครับ?”

“ไม่ต้องพูด”

“ผมพูดความจริง”

“ฉันรู้”

ชายคนนั้นเริ่มทำหน้าหงุดหงิด

“พวกนายแรงก์ E แล้วคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง?”

มาร์โกไม่ได้ตอบ

เขาเพียงมองอีกฝ่าย

“เราไม่ได้บอกว่าเก่ง”

“เราแค่บอกว่าข้อมูลในมือของเรายังไม่เพียงพอให้เข้าไป”

ชายคนนั้นหัวเราะ

“งั้นพวกนายก็รออยู่ตรงนี้ไป”

“พวกเราจะไปเอง”

กลุ่มนักล่าหันหลัง

เดินเข้าไปในช่องเขา

มาร์โกมองตาม

นัทถาม

“พี่ไม่ห้ามอีกเหรอ?”

“ห้ามแล้ว”

“แต่เขาไม่ฟัง”

“ใช่”

“งั้น?”

มาร์โกถอนหายใจ

“เรามีภารกิจตามหาทีมสำรวจ ไม่ใช่ภารกิจไล่ตามนักล่าที่ไม่ฟังคำเตือน”

นัทพยักหน้า

“เข้าใจ”

ทั้งสองกลับไปตรวจค่ายต่อ

เวลาผ่านไปไม่นาน

เสียงดังมาจากด้านในช่องเขา

“ช่วยด้วย!”

มาร์โกหันขวับ

นัทลุกขึ้นทันที

เสียงนั้นดังอีกครั้ง

“ช่วยด้วย!”

แล้วตามมาด้วยเสียงบางอย่างกระแทกหิน

โครม!

มาร์โกมองนัท

“ไป”

ทั้งสองพุ่งเข้าไปทันที

เส้นทางด้านในแคบกว่าที่คิด

พื้นเต็มไปด้วยหิน

นัทเก็บง้าวกลับเข้าไปในคลังมิติ

แล้วดึงดาบออกมาแทน

พื้นที่แคบเกินกว่าจะเหวี่ยงง้าวได้สะดวก

มาร์โกอยู่ด้านหน้า

ทั้งสองเคลื่อนที่อย่างระมัดระวัง

จนเห็นเงาร่างหนึ่งวิ่งออกมาจากความมืด

ชายคนนั้นล้มลงแทบเท้ามาร์โก

เสื้อผ้าขาด

แขนมีรอยเลือด

ใบหน้าซีดเผือด

“ช่วย...”

มาร์โกรีบประคอง

“คนอื่นอยู่ไหน?”

ชายคนนั้นหอบจนแทบพูดไม่ได้

“ข้างใน...”

นัทมองเข้าไป

ไม่มีใคร

“เกิดอะไรขึ้น?”

ชายคนนั้นพยายามพูด

“พวกเรา...เข้าไป...”

เขากลืนน้ำลาย

“แล้วเจอ...”

เขาหยุด

ดวงตาสั่น

“อะไร?”

มาร์โกถาม

ชายคนนั้นมองไปด้านหลัง

เหมือนกลัวบางอย่างจะตามออกมา

“ไม่รู้...”

“เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร”

นัทกำดาบแน่น

“มันโจมตีพวกคุณ?”

ชายคนนั้นส่ายหน้า

“ไม่...”

“แล้ว?”

เขาพูดด้วยเสียงสั่น

“มัน...ไม่ได้โจมตี”

มาร์โกขมวดคิ้ว

“หมายความว่าอะไร?”

ชายคนนั้นไม่ตอบ

เพราะในตอนนั้นเอง...

มีเสียงดังขึ้นจากส่วนลึกของทางเดิน

กึง...

นัทหันไปมอง

กึง...

เสียงโลหะกระทบพื้นดังมาอีกครั้ง

คราวนี้ใกล้กว่าเดิม

มาร์โกดันชายที่บาดเจ็บให้ถอยไปด้านหลัง

“นัท”

“ครับ”

“เตรียมตัว”

นัทตั้งดาบขึ้น

สายตาจับจ้องความมืด

แต่ไม่มีสิ่งใดปรากฏออกมา

มีเพียงเสียง

กึง... กึง...

เหมือนบางสิ่งกำลังลากโลหะไปตามพื้น

ชายที่บาดเจ็บเริ่มสั่น

“มันมาแล้ว...”

มาร์โกถาม

“อะไรมา?”

ชายคนนั้นไม่ตอบ

เสียงนั้นหยุดลง

ความเงียบเข้าปกคลุมทางเดิน

นัทกับมาร์โกยืนอยู่ตรงนั้น

รอ

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มาร์โกมองนัท

“ถอยก่อน”

นัทพยักหน้า

ทั้งสองค่อย ๆ ถอยออกจากทางเดิน

แต่ก่อนออกจากช่องเขา นัทหันกลับไปมองอีกครั้ง

ตรงพื้นด้านใน

มีรอยลากยาว

เหมือนบางสิ่งลากอาวุธหนักผ่านพื้นหิน

และรอยนั้น...

ไม่ได้มีอยู่ตอนที่พวกเขาเข้ามา

นัทหรี่ตา

แต่ไม่ได้พูดอะไร

เมื่อทั้งสามกลับถึงค่าย มาร์โกเริ่มรักษาบาดแผลของชายคนนั้นด้วยปราณ

แสงบาง ๆ เคลื่อนผ่านบาดแผล

เลือดค่อย ๆ หยุดไหล

ชายคนนั้นมองด้วยความประหลาดใจ

“พวกคุณ...เป็นผู้ฝึกปราณ?”

มาร์โกพยักหน้า

“นิดหน่อย”

นัทนั่งอยู่ข้าง ๆ

“พี่”

“อะไร?”

“แผลไม่หนัก”

“อืม”

“ไม่ต้องใช้เวทรักษา”

มาร์โกพยักหน้า

“ปราณก็พอ”

ชายคนนั้นมองทั้งสอง

เหมือนอยากถามอะไรอีก

แต่ยังไม่ทันพูด

มาร์โกก็ถามก่อน

“ทีมของคุณเหลือกี่คน?”

ชายคนนั้นก้มหน้า

“สาม”

“สามคนอยู่ข้างใน?”

“ครับ”

“พวกเขายังมีชีวิต?”

ชายคนนั้นนิ่ง

“ผมไม่รู้”

มาร์โกเงียบไป

ก่อนพยักหน้า

“งั้นพวกเราจะพาคุณกลับไปที่กิลด์ก่อน”

นัทมองช่องทางนั้น

“แล้วพวกเขาล่ะ?”

มาร์โกหันมาหาเขา

“เราต้องรายงานก่อน”

นัทพยักหน้า

แต่ในใจของเขากลับมีคำถามหนึ่งเกิดขึ้น

สิ่งที่อยู่ข้างในนั้นคืออะไร?

และที่สำคัญกว่านั้น...

ทำไมทีมสำรวจถึงเดินเข้าไปในสถานที่ที่

ไม่มีอยู่ในแผนที่ของระบบตั้งแต่แรก?

ลมเย็นพัดออกมาจากช่องทางนั้นอีกครั้ง

นัทหันกลับไปมอง

ลึกเข้าไปในความมืด

เหมือนมีบางอย่างกำลังรออยู่

แต่ไม่มีใครรู้ว่า...

มันคืออะไร

และนี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของสิ่งที่ซ่อนอยู่ใต้หุบเขาเท่านั้น