รั้วโรงเรียนในเช้าวันใหม่ดูเปลี่ยนไปกว่าทุกวันสำหรับอาร์ตและเมย์ ทั้งคู่บังเอิญมาถึงหน้าประตูโรงเรียนพร้อมกันในจังหวะที่เฉียดฉิว ก่อนจะรีบดึงกันเข้ามุมลับข้างพุ่มไม้ใหญ่หลังป้อมยามเพื่อ "ตรวจสภาพ" เป็ครั้งสุดท้ายก่อนแยกย้ายไปเผชิญหน้ากับโลกความจริง
"หยุด! หยุดเดินโยกไหล่แบบนักเลงโตเดี๋ยวนี้เลยนะอาร์ต!" เมย์ (ในร่างอาร์ต) กระซิบเสียงหลงพลางคว้าไหล่ตัวเองที่ตอนนี้ดูกว้างกว่าปกติ
"ดูแกทำสิ ผมก็ไม่ได้หวี คอซองผูกเบี้ยวเป็บ้าอะไรเนี่ย แล้วกระโปรง... ทำไมมันยับยู่ยี่ขนาดนี้!"
"ก็ี้เีหวีผมอะ และไอ้ผ้าเวรนี่มันผูกยากชะมัด! แถมกระโปรงนี่ก็รัดจนเดินลำบาก" อาร์ต (ในร่างเมย์) โวยวายพลางพยายามดึงชายกระโปรง
"แล้วดูแกดิ รีดเสื้อซะเรียบกริบจนเมื่อเตรียมจะไปออกงาน แถมทาแป้งเด็กซะหน้าเนียนเป็หนุ่มเ้าสำอางค์ไปเลย.. เพื่อนกูเห็นคงจำไม่ได้!"
"ก็อยากให้ร่างแกดูดีนี่นา!" เมย์เถียงกลับพลางยื่นมือไปแกะปมคอซองเน่าๆ ของอาร์ตออก แล้วบรรจงผูกใหม่ให้เป็โบว์สวยงามประณีต "อยู่นิ่งๆ นะ... ส่วนผมเนี่ย ฉันมัดให้ใหม่ แกห้ามเอามือไปขยี้เด็ดขาด เข้าใจไหม?"
อาร์ตยืนตัวเกร็ง ยอมให้ 'ตัวเอง' ในเวอร์ชันผู้หญิงมาจัดแจงเสื้อผ้าให้ ในขณะที่เขาก็ต้องช่วยเมย์จัดระเบียบเสื้อนักเรียนชาย "เออๆ... แกก็เหมือนกัน ปลดกระดุมเม็ดบนออกซะเดี๋ยวนี้ มันดูติ๋มเกินไป แล้วเลิกเดินเรียบร้อย หนีบขาแบบนั้นด้วย เดินให้มันแมนๆ หน่อย เพื่อนฉันจะได้ไม่สงสัย"
"เมื่อคืน... ที่บ้านฉันมีใครจับผิดอะไรได้ไหม?" เมย์ถามอาร์ตด้วยสีหน้ากังวลขณะกำลังจัดปกเสื้อของอาร์ตให้เข้าที
"แม่แกบ่นว่าฉันกินข้าวเหมือนพายุลง แถมเดินเสียงดังกระแทกส้นเท้าอีก" อาร์ตตอบ พลางถอนหายใจ
"แล้วบ้านฉันหล่ะ?" อาร์ตถามเมย์กลับ
"เกือบไปเหมือนกัน พ่อเธอทักว่าทำไม ดูแปลกๆ ไป ไปทำใครท้องหรือเปล่า" เมย์ตอบ
"เราต้องเนียนกว่านี้อีกนะ! ถ้าใครจับได้ เราซวยแน่" อาร์ตพูดด้วยท่าทางกังวล
"เดี๋ยวเรามาเจอกันอีกทีตอนพักเที่ยงที่ตึกร้างหลังอาคาร 4 นะ ห้ามสายเด็ดขาด!" เมย์สั่งอาร์ต ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินไปเข้าห้องเรียน
คาบแรกของห้อง ม.5/2 เริ่มต้นด้วยวิชาคณิตศาสตร์สุดหิน อาร์ต (ในร่างเมย์) นั่งตัวสั่นอยู่หน้าห้อง พยายามก้มหน้าหลบสายตาครูสมศรี แต่โชคชะตาก็เล่นตลก
"เมย์... ออกมาแก้โจทย์บนกระดานให้เพื่อนดูหน่อยซิลูก" ครูสมศรีเรียกด้วยเสียงนุ่มนวล
อาร์ตในร่างเมย์ นั่งก้มหน้านิ่ง เพราะยังไม่ชินกับการที่มีคนเรียกเขาว่าเมย์
"เมย์ ออกมาแก้โจทย์บนกระดาษหน่อยค่ะ" ครูสมศรีเรียกอีกทีด้วยเสียงอันดัง
อาร์ตนึกได้ว่าเขาเป็เมย์ เลยสะดุ้งสุดตัว เขาค่อยๆ ลุกขึ้นยืนท่าทางเก้ๆ กังๆ เดินไปที่หน้าห้องท่ามกลางสายตาคาดหวังของเพื่อนๆ เขาหยิบชอล์กขึ้นมาจ้องโจทย์บนกระดานด้วยแววตาว่างเปล่า สำหรับเขา... ตัวเลขพวกนี้มันเหมือนอักขระโบราณที่ตีความไม่ได้
"เอ่อ... คือ... หนู..." อาร์ตเหงื่อตก เขาเผลอเอาชอล์กเคาะหัวตัวเองแรงๆ ตามนิสัยเดิม จนผงชอล์กขาวโพลนเต็มผมที่เมย์อุตส่าห์มัดมาให้ "หนูว่า... คำตอบมันคือน่าจะ... ประมาณ... 5 มั้งคะ?"
ทั้งห้องเงียบกริบ ครูสมศรีขยับตัวเข้ามาใกล้อาร์ต
"5 เหรอเมย์? นี่มันโจทย์แก้สมการหาค่า X นะลูก ไม่ใช่การเดาเลขท้ายสองตัว! วันนี้เธอเป็อะไรไป ทำไมท่าทางดูลนลานแปลกๆ แบบนั้น?"
"อ๋อ! หนู... หนูเพิ่งไปบริจาคเืมาค่ะ สมองเลยเบลอๆ นิดหน่อย!" อาร์ตแถจนสีข้างถลอกก่อนจะรีบวิ่งกลับมานั่งที่โต๊ะ ทิ้งให้ครูสมศรียืนงงกับคำตอบของเด็กเก่งของห้องที่จู่ๆ ก็กลายเป็คนหัวช้าไปเสียอย่างนั้น
ต่อมาในวิชาภาษาไทย อาร์ต เมย์ (ในร่างอาร์ต) ชั่วโมงนี้ ครูพรรณนีกำลังให้ท่องบทอาขยาน
"อาร์ต! ไหนลองอ่านทำนองเสนาะบทนี้ให้ครูฟังซิ"
เมย์ในร่างอาร์ตลุกขึ้นยืนหลังตรงเป๊ะ เมื่อเธอยืนขึ้นก็ได้เริ่มท่องบทอาขยานที่ครูพรรนีให้ท่อง เธอเผลอใส่จริตจะก้านในการเอื้อนเสียงแบบที่เธอถนัดลงไปในน้ำเสียงทุ้มต่ำของอาร์ต
"อันรักษา... ศีลสัตย์... กตเวที..." เสียงเอื้อนอ่อนหวานนุ่มนวลหลุดออกมาจากปากของหนุ่มหน้าเข้มที่ปกติจะพูดคำด่าคำ
เพื่อนทั้งห้องอ้าปากค้าง ไอ้ชัยที่นั่งข้างๆ ถึงกับทำปากกาหลุดมือ เมื่อท่องเสร็จเมย์ได้นั่งลงที่เก้าอี้เหมือนเดิม
"เชี่ย... ไอ้อาร์ต มึงโดนสุนทรภู่เข้าสิงเหรอวะ? เสียงมึงหวานหยดย้อยจนกูขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย!" ไอ้ชัยที่นั่งข้างๆ ทักเมย์
เมย์รู้ตัวว่าหลุดจากการเป็อาร์ต จึงรีบกระแอมไอแก้ตัว "เอ่อ... กู... กูฝึกมาเพื่อจะไปจีบสาวน่ะครับ... เอ้ย! น่ะมึง!"
ครูพรรณนียิ้มกริ่มอย่างภูมิใจ "ดีมากอาร์ต ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีสุนทรียภาพทางภาษาขนาดนี้ พัฒนาขึ้นเยอะนะ"
เมื่อกริ่งบอกเวลาพักเที่ยงดังขึ้น เพื่อนของทั้งคู่ชวนไปกินข้าว แต่รอบนี้ทั้งคู่บอกปวดท้อง เดี๋ยวตามไป และทั้งคู่ก็รีบชิ่งวิ่งหนีกลุ่มเพื่อนราวกับหลบอะไรบางอย่างออกมา มุ่งตรงไปยังตึกร้างหลังอาคาร 4 ตามที่นัดกันไว้ สภาพของทั้งคู่ดูเหนื่อยหอบ เพราะรีบวิ่งมาอย่างสุดชีวิตเพื่อรีบมาให้ทันนัด
"ฉันไม่ไหวแล้วอาร์ต! ครูภาษาไทยมองฉันเหมือนฉันเป็กวีเอกไปแล้ว!" เมย์คร่ำครวญพลางทรุดตัวลงนั่ง
"ฉันก็เหมือนกัน! เจอครูบอกว่าฉันเดาเลขท้ายสองตัว ตอบแก้โจทย์เลข" อาร์ตทึ้งหัวตัวเอง "เราต้องหาทางคืนร่างเดี๋ยวนี้เลยเมย์ ก่อนที่ความลับจะแตกไปมากกว่านี้!"
สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความกดดัน ความเหนื่อย และความล้าจากการ "เนียน" ทำให้อาร์ตนึกถึงเหตุการณ์เมื่อวานอีกครั้ง และแล้วเขาก็นึกออก วินาทีที่เขาวิ่งมาโรงเรียนจนมาปะทะกับเมย์ และ ทำให้เขามาอยู่ร่างนี้…
อาร์ตเริ่มนึกถึงอะไรออกมาแล้ว
คุยกับแม่มดข้างบ้าน: สิ่งที่อาร์ตคิด จะสามารถช่วยให้ทั้งสองสามารถกลับคืนสู่ร่างเดิมได้ไหม? โปรดติดตามกันต่อในบทถัดไป
439
