เพราะรักของฉัน.. คือเธอ

นิยายแห่งการรำลึกถึงรักแท้ เพราะรักของฉัน.. คือเธอ เขียนโดย สลักกานต์

ตอนที่ ๒

พบรัก

เตโชปั่นจักรยานคู่ใจออกจากหอพักไปตามท้องถนนยามโพล้เพล้ ซึ่งเป็๞เวลาที่รถบนถนนไม่มากนัก และเขาก็ไม่ได้เร่งรีบอะไรนักหนา เลยมีเวลาชมความสวยงามสองข้างทาง ในระหว่างที่เขาต้องไปหาเพื่อนซี้ซึ่งอยู่อีกหอพักหนึ่ง

ใช้เวลาบนท้องถนนไม่นานนัก เตโชก็ปั่นจักรยานคันขาวของเขามาถึงหอพักเพื่อน เขาจอดจักรยานให้เข้าที่ และเดินขึ้นไปหาเพื่อนรักที่ห้องพัก

ทีกับแบงกำลังลงนั่งเพื่อทำการบ้านด้วยกัน เตโชมาทันเวลาพอดี เขานั่งลงที่มุมของตนอย่างคุ้นเคย ก็เตโชเคยมาร่วมสุมหัวทำการบ้านทำกิจกรรม ทำงานต่างๆ กับเพื่อนซี้สองคนนี้แทบทุกวัน ตลอดสองปีที่เรียน ม.๔ กับม.๕

ทั้งสามทั้งพูดคุย สอบถามถกเถียงและกันไปมาพักใหญ่ ไม่ช้าไม่นาน.. การบ้านของพวกเขาก็เสร็จครบทุกวิชา

“มึงจะกลับเลย หรือจะนั่งพักก็ได้นะโช” แบงพูดขึ้น

“กูจะถือว่าเป็๲การไล่ได้เป่าวะเนียะ” เตโชแซวตัวเอง

“ก็แล้วแต่จะคิด” ทีเสริมมุก จนเตโชไปไม่ถูก

ก่อนที่ทั้งสามจะปะทะคารมกันมากไปกว่านี้ประตูห้องพักของทีกับแบงก็เปิดออก

.. ไม้ .. เด็กหนุ่มหน้าตาน่ามองเป็๞คนเปิดประตูนั่นเข้ามา

“พวกมึงกินไรกันยัง” ไม้ชวนเพื่อนๆ

“กูอิ่มแล้ว”

“กูอิ่มด้วย และง่วงมาก”

ไม้ถอนหายใจ “ว่าจะมาชวนไปกินอะไรซะหน่อย” แล้วสายตาไม้ก็เลยไปมองเห็นเตโช

เตโชซึ่งมองไม้๻ั้๹แ๻่แรกที่ไม้เดินเข้ามาในห้อง ก็ยิ้มให้ไม้ และสบตาไม้ที่มองเขามา แล้วเตโชก็ก้มหน้าหลบสายตานั่น

“เออ.. นี่เตโชเพื่อนกู เรียกมันว่า ..โช.. ก็ได้ มันชอบแสดง” ทีแนะนำเตโชให้ไม้ฟังอย่างเข้าประเด็น

“โช นี่ไม้ เพื่อนพวกกูมันเพิ่งย้ายมาอยู่ที่หอนี่” แบงเลยแนะนำไม้ให้โชรู้จัก

เตโชจำใจเงยหน้าขึ้นไปสบตาไม้อีกครั้ง “หวัดดี”

ไม้ยังคงมองเตโชนิ่ง ยิ้มมุมปากน้อยๆ “หวัดดี” แล้วไม้ก็ชวนต่อทันที “โชกินข้าหรือยังถ้ายัง ไปกินเป็๲เพื่อนไม้หน่อยนะ”

เตโชยิ้มตอบ “ได้”

แล้วทั้งสองก็เดินออกมาจากห้องพักของแบงกับที โชเดินนำไปที่ที่เขาจอดรถจักรยาน ปลดล็อกและจูงจักรยานคันขาวออกมา

“จักรยานโช สวยนะ ขาวทั้งคันเลย”

“ก็แค่ไม่อยากเหมือนใครน่ะ” เตโชตอบ “ไป!! วันนี้โชปั่นให้ไม้ซ้อน”

“ได้เลย”

แล้วเตโชก็ขึ้นนั่งเบาะคนขับ ไม้นั่งที่ตะแกรงหลัง

“นั่งซ้อนเจ็บก้นหน่อยนะ”

“ไม่เป็๲ไร แค่นี้เอง” ไม้ตอบ “โชพาไม้ไปกินร้านไหนก็ได้ ไม้ยังไม่ค่อยรู้จักแถวนี้เท่าไหร่?”

เตโชปั่นจักรยานออกไปตามถนน แต่คำพูดไม้ ทำให้เตโชงง เขาจึงไต่ถาม “ทำไมไม้ถึงยังไม่ค่อยรู้จักแถวนี้ล่ะนี่มันหอพักที่ไม้อยู่นี่”

“ก็ไม้เพิ่งย้ายมาอยู่ที่หอนี่ได้ไม่กี่วันเอง”

“แล้ว..ไม้เรียนโรงเรียนเดียวกันกะโชหรือเปล่า?”

“เรียนสิ แต่คนละห้อง”

“ทำไม.. โช ไม่เคยเห็นไม้เลย” โชเผลอพูดสิ่งที่ตนสงสัยไปตรงๆ

“แต่ไม้เห็นโชนะ โชทำกิจกรรม มีเพื่อนเยอะแยะ คงไม่เห็นไม้หรอก”

“ถึงละ” ที่จริงเตโชอยากคุยต่อ แต่เขาปั่นจักรยานมาถึงร้านอาหารแล้วซึ่งก็คือร้านแอน เป็๞ร้านข้าวแกงริมทางที่อยู่ไกลออกมาจากหอพักที่ไม้อยู่พอสมควร เตโชจึงต้องบอกเพื่อนใหม่ว่าถึงแล้ว

พอจอดจักรยานเสร็จ เตโชก็เดินนำไม้เข้ไปในร้าน เขาสั่งอาหารราดข้าว แล้วรอถือจานข้าวที่มีกับข้าวราดบนข้าวเต็มจานเพื่อไปนั่งกิน ไม้ก็ทำตามเตโช แล้วทั้งคู่ก็เดินไปนั่งกินที่มุมหนึ่งของร้าน

ไม้ตักอาหารกินไปสองสามคำ “อร่อยมากโช”

“อื้ม.. ร้านนี้อร่อย แต่อยู่ไกลจากหอพักไม้พวกทีกับแบงมันเลยไม่ค่อยมากิน ถ้าวันไหนพวกมันอยากกิน มันก็บอกให้โชซื้อเข้าไปให้พวกมัน”

“แล้ว.. ทำไมโชไม่มาอยู่ที่หอพักนี่ล่ะ”

“ที่บ้านอยากให้โชอยู่ใกล้ๆ ญาติหอพักที่โชอยู่ก็อยู่เกือบติดบ้านญาติ แล้วหอก็ดี๊ดี โชเลยย้ายหอไม่ได้” โชอธิบาย แล้วจึงถามกลับ “ไม้ล่ะ ทำไมเพิ่งย้ายมาที่หอนี่”

“ตอน ม.๔กะ๕ ไม้อยู่อีกหอนึงกับพี่ชายพอพี่ชายเอ็นทรานซ์ได้ ไม้เลยย้ายมาอยู่หอนี่ มันใกล้โรงเรียนแลไม่แออัดด้วย”

“ดีละ ทีนี้จะได้เจอกันบ่อยๆ”

ไม้ยิ้มรับ

หลังจากทานอาหารมื้อกลางคืนเสร็จเตโชก็อาสาปั่นจักรยานไปส่งไม้

“ไม่ต้องหรอกโช ไม้เดินไปแป๊บเดียวก็ถึง”

“มันไกลมากนะไม้ ให้โชไปส่งแหละ ดีแล้ว”

ไม้นิ่งคิด “งั้นโชซ้อน ไม้บริการโชเอง”

“ไม่เป็๲ไรจริงๆ ขึ้นมานั่งเถอะ แค่นี้โชปั่นได้ไม่เหนื่อยหรอก”

เตโชไม่ยอมลุกจากเบาะคนปั่น

ไม้จึงต้องนั่งตะแกรงคนซ้อน

เตโชปั่นจักรยานกลับไปทางที่มาเพื่อไปส่งไม้

รถจักรยานวิ่งไปตามถนนดินดานสักครู่ ไม้ก็เหยียบที่ที่พักเท้าคนซ้อน เอามือสองข้างจับบ่าเตโช แล้วยืนขึ้น เขาเอาแผ่อกของเขาแนบกับแผ่นหลังของเตโช