บทที่ 12 ลมปากไม่เบา
“ถ้าอย่างนั้น หมายความว่าต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้วจบออกมา ถึงจะเป็ครูได้ใช่ไหมคะ?”
จางจิงจิงพูดขึ้นด้วยท่าทางเรียบง่าย
คำพูดของเธอ ทำให้ทุกคนต่างพากันตกตะลึง คุณแม่ฮั่วเองก็มองเธอด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
ความสามารถไม่มี ลมปากกลับไม่เบา ฟังจากน้ำเสียงแล้ว คงคิดว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็เื่ง่ายดายและสนุกสนานสินะ
คุณแม่ฮั่วกระแอมไอเบา ๆ อดไม่ได้ที่จะเตือนสติอยู่ข้าง ๆ “การสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่เื่ง่าย การเป็ครูประถมไม่จำเป็ต้องจบปริญญาตรี แค่จบมัธยมปลายก็ทำได้แล้วล่ะ”
ในยุคนี้ ปริญญาตรีมีมูลค่าสูงมาก เพราะพึ่งจะกลับมาเปิดสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไม่กี่ปีเท่านั้น คนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ถือว่าเป็หัวกะทิ ในเมืองดีกว่าชนบทหน่อย จำนวนคนก็มากกว่า แต่ถึงอย่างนั้นตระกูลฮั่วก็ไม่ได้มีคนจบมหาวิทยาลัยมากนัก
ฮั่วฉางชิงนั้นฉลาด แต่ไปเป็ทหารั้แ่เด็ก ส่วนฮั่วฟางฟางก็การเรียนธรรมดา คนที่เรียนเก่งที่สุดในบ้านก็คือลูกชายคนโต ตอนนี้เป็อาจารย์มหาวิทยาลัยสร้างชื่อเสียงให้กับตระกูลอย่างมาก
แต่พวกเขาก็รู้ดีว่าลูกชายคนโตทุ่มเทให้กับการเรียนมากแค่ไหน
ส่วนจางจิงจิงเป็เด็กบ้านนอก คาดว่าคงเรียนจบแค่ประถม เดินยังไม่คล่องก็รีบวิ่งเสียแล้ว ถึงจะฝืนต่อไปก็คงไม่รอด
โชคดียังดีนะที่คำพูดพวกนี้มีแค่พวกเขาที่ได้ยิน ถ้าหากคนนอกได้ยินเข้าคงจะโดนหัวเราะเยาะเป็แน่
“ถ้าอย่างนั้นหากไม่มีวุฒิมัธยมปลาย จะสามารถสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ไหมคะ?”
จางจิงจิงไม่ค่อยแน่ใจเกี่ยวกับเื่นี้สักเท่าไหร่
ทันใดนั้น ฮั่วฉางชิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา “ไม่จำเป็ คุณอยากเรียนมหาวิทยาลัยเหรอ?”
จางจิงจิงพยักหน้า “ใช่ค่ะ ยังไงซะการสอบก็แค่ไม่กี่วัน ไม่ได้เสียเวลาสักเท่าไหร่ จะสอบได้หรือไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้ลองดู”
หญิงสาวไม่กล้าพูดเต็มปากเต็มคำ เพราะกลัวว่าพ่อแม่ของฮั่วฉางชิงจะคิดมาก เพียงรู้สึกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่น่าจะเป็ปัญหาสำหรับเธอ
“แต่ถ้าเธออยากจะเรียนมหาวิทยาลัย ก็ต้องทำงานบ้านอีกนะ ทั้งเรียนแล้วยังต้องเลี้ยงเด็กๆ อีก เวลาช่างน้อยนิดเหลือเกิน”
แน่นอนว่าสิ่งที่ฮั่วฉางชิงให้ความสำคัญเป็อันดับแรกคือลูกๆ ทั้งสามคน เขา้าภรรยาก็เพื่อมาช่วยดูแลลูกๆ ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่คิดแต่งงาน
ถ้าแค่ข้อกำหนดขั้นพื้นฐานนี้จางจิงจิงยังทำไม่ได้ เขาก็คงต้องทบทวนความสัมพันธ์ครั้งนี้ใหม่แล้วล่ะ
โดยไม่คาดคิด จางจิงจิงกลับส่ายหัว “ฉันไม่ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหรอกค่ะ ฉันจะอ่านหนังสือเองที่บ้าน ฉันชอบเรียนรู้ด้วยตัวเอง ไม่ชอบไปเรียนที่มหาวิทยาลัยหรอก”
หลังจากที่จางจิงจิงพูดจบ พวกเขาทั้งหมดต่างก็คิดว่าหญิงสาวกำลังคุยโว แต่ก็ไม่มีใครคิดจะเปิดเผยมันออกมา
"ถ้าอย่างนั้นก็ได้"
พอได้ยินว่าไม่กระทบกับการเลี้ยงลูก ฮั่วฉางชิงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
แต่พอนึกขึ้นได้ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าจะให้เธอทำงานอะไรดี
"คุณพ่อคะ ถ้าอย่างนั้นให้หนูไปลองที่สถานีวิทยุได้ไหมคะ? ถ้าสอบผ่าน หนูก็จะไปเป็ผู้ประกาศ แต่ถ้าไม่ผ่านก็ไม่เป็ไรค่ะ หนูจะไม่ทำให้คุณพ่อลำบากใจอีก"
จางจิงจิงรู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาอาย การได้งานที่แน่นอนหมายถึงปริมาณงานในอนาคตของเธอ ถ้าให้เธอไปเป็แค่คนงานโรงงาน เธอคงได้ทำงานหนักจนมือหงิกแน่
"ได้สิ งั้นพรุ่งนี้ไปกับฉันนะ"
คุณพ่อฮั่วไม่ใช่คนลังเล พูดอะไรก็ทำอย่างนั้น จางจิงจิงชอบคนที่ตรงไปตรงมาแบบนี้ที่สุด
"งั้นรบกวนคุณพ่อด้วยนะคะ"
จางจิงจิงมั่นใจมาก เธอพูดภาษาจีนกลางได้คล่องแคล่ว การเป็ผู้ประกาศไม่ใช่เื่ยากสำหรับตัวเองเลย
คุณแม่ฮั่วไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่ในใจคิดว่ายังไงซะจางจิงจิงก็คงผ่านการประเมินไม่ได้หรอก ค่อยหาตำแหน่งงานอะไรให้เธอทำก็ได้
จริงๆ แล้วครอบครัวของพวกเขาไม่จำเป็ต้องให้จางจิงจิงไปทำงาน การที่มีเธอเข้ามาเป็สมาชิกในครอบครัวไม่ได้ทำให้พวกเขาลำบากขึ้นเลย แต่เธอก็เป็เด็กบ้านนอกคนหนึ่ง การมีความทะเยอทะยานนับเป็เื่ดี
มีงานการที่มั่นคง พูดออกไปหน้าตาก็ดูดีไปด้วย
หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ จางจิงจิงก็อาสาไปล้างจาน
คุณพ่อฮั่วเห็นหญิงสาวขยันขันแข็งแบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะพูดว่า "ยัยหนูจางนี่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีดีอะไรเลยนะ อย่างน้อยเธอก็ขยันขันแข็ง"
นับั้แ่มีจางจิงจิงมาอยู่ในบ้าน
ไม่ต้องพูดถึงเื่อื่น อย่างน้อยอาหารการกินของทุกคนก็ดีขึ้น คุณพ่อฮั่วก็เลยไม่ได้ต่อต้านลูกสะใภ้คนนี้มากนัก
ขณะเดียวกัน คุณแม่ฮั่วจ้องมองเขาอย่างตำหนิ
"นี่แน่ะ คุณนี่ก็ กินของคนอื่นแล้วยากที่จะพูดไม่ดีสินะ แค่เขาทำให้คุณกินข้าวสองมื้อ คุณก็เข้าข้างซะแล้ว"
คุณพ่อฮั่วได้ยินแบบนั้นก็อดหัวเราะไม่ได้ "ถ้าพูดแบบนี้ก็ถูกของคุณนะ ฝีมือทำอาหารของคุณมันธรรมดาจริงๆ นั้นแหละ"
คุณแม่ฮั่วขบกรดฟัน จ้องมองสามีอย่างไม่สบตา ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องไป
ส่วนเ้าตัวเล็กทั้งสามเมื่อเห็นว่าจางจิงจิงกำลังวุ่นวายอยู่ จึงอาสาช่วยล้างจานเก็บกวาด ซึ่ทำเอาหญิงสาวยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ก่อนหน้านี้เธอเคยอ่านนิยาย นางเอกทะลุมิติไปเป็แม่เลี้ยง เด็กๆ มักจะเกลียดแม่เลี้ยง ต้องค่อยๆ ผูกมิตรกันไปทีละน้อย
แต่ของเธอช่างง่ายดายเสียจริง เด็กทั้งสามไม่ได้มีนิสัยแปลกประหลาดอะไร แถมยังเข้ากับเธอได้ง่ายอีกต่างหาก ช่วยผ่อนแรงเธอไปได้เยอะเลย
“เสี่ยวเยว่ช่างน่ารักจริงๆ พรุ่งนี้คุณป้าจะซื้อขนมกระต่ายขาวให้นะ”
วิธีเอาใจเด็กน้อยก็ต้องใช้น้ำตาลนี่แหละ
เสี่ยวเยว่หน้าแดงก่ำ มือเล็กๆ ขยับทำงานอย่างขะมักเขม้นยิ่งขึ้น
“ขอบคุณค่ะคุณป้า”
หลังจากล้างจานเสร็จ จางจิงจิงก็ตักน้ำใส่กะละมัง และเช็ดหน้าล้างเท้าให้เด็กๆ ทั้งสาม
เด็กๆ เดินตามคุณแม่ฮั่วเข้าห้องไป จางจิงจิงเองก็กลับเข้าห้องเช่นกัน แต่พอคิดว่าคืนนี้ต้องนอนบนเตียงเดียวกับฮั่วฉางชิง เธอก็อดกังวลใจไม่ได้จริงๆ
เธอจำได้ว่าท่านอนของตัวเองไม่ค่อยเรียบร้อย กลัวว่าเผลอหลับไปแล้วจะทำอะไรไม่เหมาะสม...
จางจิงจิงกังวล ส่วนฮั่วฉางชิงเองก็กังวลไม่ต่างกัน เขาไม่ถนัดรับมือกับผู้หญิงอยู่แล้ว ยิ่งต้องนอนข้างๆ ผู้หญิงตัวเล็กๆ บอบบางแบบนี้ ยิ่งรู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย
หลังจากทั้งคู่ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ต่างคนต่างก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงด้วยท่าทีเหมือนสิ้นหวัง
ฮั่วฉางชิงเอ่ยขึ้น "นอนเถอะ"
"อื้ม" จางจิงจิงตอบรับ
หลังจากทักทายกันตามมารยาทแล้ว ทั้งสองคนก็หันหลังให้กันและแสร้งทำเป็นอนหลับ
เมื่อวานจางจิงจิงเหนื่อยมาก ไม่นานจึงผล็อยหลับไป แต่เธอนอนกลางวันมาแล้ว ตอนนี้จะข่มตานอนอย่างไรก็ไม่หลับสักที
หญิงสาวนอนไม่หลับเลยเอานิ้วเขี่ยเล็บเล่น ส่วนฮั่วฉางชิงที่นอนอยู่ข้างๆ ก็ไม่ต่างกัน
เขาได้งีบหลับไปพักหนึ่งตอนกลางวัน ทำให้ตอนนี้รู้สึกกระปรี้กระเปร่าไม่น้อย
ขณะเดียวกัน จางจิงจิงก็ทนไม่ไหว รู้สึกว่าถ้าไม่ขยับตัวบ้าง เธอคงอึดอัดตายแน่ๆ
หญิงสาวพลิกตัวพลางหนุนแขนบนเตียงอย่างช้าๆ พอดีกับที่อีกฝ่ายก็หันมาเช่นกัน
ในความมืด ท่ามกลางแสงจันทร์ ชายและหญิงต่างสบตา นี่มันช่าง...น่าอึดอัดเสียจริง
จางจิงจิงหัวเราะแห้งๆ
"ยังไม่หลับเหรอคะ?"
ฮั่วฉางชิงไม่ตอบอะไร เขาเพียงััได้ถึงกลิ่นกายเฉพาะตัวของผู้หญิงลอยมาแตะจมูกเท่านั้น
เพื่อบรรเทาความลำบากใจ ฮั่วฉางชิงจึงลุกขึ้นพลางหยิบแก้วน้ำและดื่มน้ำ
จางจิงจิงสังเกตเห็นว่าทุกครั้งที่อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัดใจ เขามักจะดื่มน้ำ ไม่รู้ทำไม จู่ๆ ก็รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมา
ในเมื่อนอนไม่หลับ คุยกันหน่อยก็ดีนี่ ไม่เห็นต้องฝืนเลย ในเมื่อตอนนี้เราเป็สามีภรรยากันแล้ว
พอคิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงชวนเขาคุย
เขามองจางจิงจิงที่เริ่มเปิดบทสนทนา ไม่ได้ปฏิเสธที่จะพูดคุย และตอบกลับมาเป็ระยะ
ฮั่วฉางชิงไม่ใช่คนช่างพูด แต่เขาเป็ผู้ฟังที่ดีมาก
จางจิงจิงพยายามนึกถึงความทรงจำของเ้าของร่างเดิม เล่าเื่สนุกๆ ในชนบทให้ฮั่วฉางชิงฟัง
จนกระทั่งเธอเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าที่มุมปากของฮั่วฉางชิงกำลังยกยิ้มขึ้น
"คุณหัวเราะเหรอ?"
ฮั่วฉางชิงเลิกคิ้ว "ผมหัวเราะไม่ได้หรือไง?"
"ก็ไม่เชิง"
จางจิงจิงเม้มริมฝีปากและก้มหน้าลงโดยไม่รู้ตัว บอกตรงๆ ว่าฮั่วฉางชิงตอนยิ้มนี่ก็ดูดีเหมือนกันนะ
"เล่าเื่ในค่ายทหารให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม? เื่ไหนเป็ความลับก็ไม่ต้องเล่า เล่าเื่ที่เล่าได้ก็พอ อย่างเช่นเื่ของพ่อเด็กสามคนนั่นไง"
2K
