ดันเจี้ยน x ดันเจี้ยน

          วิวทิวทัศน์ยามบ่ายสองข้างทาง เนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่กำลังใช้ชีวิตอย่างเร่งรีบ ถนนสายหลักของโตเกียว ยังคงคึกคักไปด้วยรถราที่วิ่งสวนกันอย่างไม่หยุดนิ่งแม้ว่าโลกจะผ่านเหตุการณ์หายนะมาแล้วก็ตาม

          ท้องฟ้าสีหม่นถูกปกคลุมด้วยหมอกควันบางๆ อาคารสูงระฟ้าตั้งเรียงรายกันเป็นแนว บางตึกรูปร่างแปลกตา ซึ่งแสดงถึงการพัฒนาและความทันสมัยเสียงรถยนต์ที่แล่นผ่าน และเสียงพูดคุยของผู้คนดังคลอเคล้าในอากาศ สร้างบรรยากาศอันคุ้นเคยของเมืองหลวงอันวุ่นวายแห่งนี้

          “รู้สึกยังไงบ้างที่ตอนนี้ได้เป็นฮันเตอร์แล้ว”

          กาโต้มือกุมพวงมาลัยเอ่ยปากถามขึ้นขณะที่เรย์นั่งอยู่บนรถซีดานคันเก่าต้นศตวรรษที่ยี่สิบด้านฝั่งข้างคนขับ เขาละสายตาจากมุมเมืองหันมาตอบคำถามกาโต้

          “รู้สึกแปลกใจนิดหน่อยถึงคุณกาโต้จะเคยบอกว่ามันง่าย แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะง่ายระดับนี้น่ะครับ”

          เรย์มองดูแท่งเข็มกลัดสีขาวรูปทรงเรียบๆ อันเป็นสัญลักษณ์ขั้นต่ำสุดซึ่งตนเพิ่งได้รับมาพลางนึกย้อนไปถึงยังสำนักงานย่อยของสมาพันธ์ฮันเตอร์ขั้นตอนยื่นเรื่องมีเพียงนิดเดียว แค่ระบุหมายเลขบัตรประชาชน สแกนลายนิ้วมือและมีเจ้าหน้าที่มาตัววัดระดับพลังของผู้ตื่นรู้เพื่อยืนยันก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย

          “ที่ยากน่ะ...คือการเลื่อนระดับต่อจากนี้ต่างหาก หลังจากนี้พวกเราคงต้องขยันกันหน่อยแล้วนะ”

          กาโต้กล่าวพลางยิ้มมุมปาก

          “ครับผมจะพยายามทำให้เต็มที่”

          เรย์ตอบด้วยน้ำเสียงมุ่งมั่นสายตาของเขามองออกไปยังถนนข้างหน้าที่ทอดยาวสะท้อนถึงความตั้งใจที่จะก้าวผ่านอุปสรรคต่าง ๆ ในอนาคต

          รถซีดานคันเก่าแล่นไปตามถนนสายยาวผ่านย่านธุรกิจที่เต็มไปด้วยอาคารกระจกสูง และเข้าสู่เขตชานเมืองกาโต้ใช้เวลาในการขับรถประมาณสามสิบนาทีก่อนที่จะมาถึงหน้าร้านขายอาวุธที่ตั้งอยู่ในย่านที่ผู้คนไม่ค่อยพลุกพล่านป้ายไฟหน้าร้านขนาดใหญ่เขียนไว้ว่า

          ‘เดปป้า&ลอว์ก้า มาสเตอร์สมิธ’

          "หืม...เดปป้างั้นเหรอครับ?"

          "ฟังดูแล้วเป็นชื่อที่โมเอะสุดๆ เลยใช่ไหมล่ะ ...แต่อย่าไปคาดหวังอะไรแบบนั้นจะดีกว่าเพราะเป็นตาลุงวัยย่างเลขห้าแล้ว"

          กาโต้ทำสีหน้าอ่านยากพร้อมกับหัวเราะหึๆ ออกมา

          หลังจากได้ยินเรื่องที่เขากำลังต้องการซ่อมแซมอาวุธอีกฝ่ายจึงอาสาพามายังร้านที่ตนเองคุ้นเคย และใช้บริการอยู่เป็นประจำ

          กาโต้เดินนำเขาผลักประตูเข้าไปภายในร้านด้านในมีอาวุธชุดเกราะเรียงรายเต็มหมดทั้งสองฟากฝั่ง มีตั้งแต่แขวนติดผนังและบางส่วนใส่ไว้ในตู้กระจก ผนังร้านถูกประดับด้วยแสงไฟอ่อน ๆที่ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่ก็แฝงไปด้วยความดุดันของอาวุธที่แขวนอยู่รอบด้านกลิ่นเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นของอาวุธอบอวลอยู่ในอากาศเพิ่มบรรยากาศที่ทำให้รู้สึกเหมือนเข้ามาในสถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังงานแห่งการต่อสู้

          เรย์มองไปรอบ ๆ อย่างสนใจนี่เป็นครั้งแรกที่เข้ามาในร้านขายอาวุธแบบนี้ เขาเห็นทวินเบลดหรือดาบสองปลายที่มีลายสีเพลิงบนใบดาบมันดูคมกริบสะท้อนแสงเป็นมันวาว มองไปอีกตู้ก็เห็นหมวกเกราะอัศวินสีเงินสลักไว้ด้วยลวดลายประหลาด

          “ไง... เดปป้า”

          เสียงทักทายของกาโต้ดังขึ้นขณะผู้ที่ถูกทักทายกำลังหันข้างดูรายการวาไรตี้จากทีวีรุ่นเก่าซึ่งติดอยู่บนข้างผนังหลังเคาน์เตอร์บริการ

          “โอ้~ นายนี่เองกาโต้...โผล่มาเร็วแบบนี้อย่าบอกนะว่ากำไลเหนี่ยวนำเวทที่สร้างจากเปลือกไม้ในป่าเมิร์ควู้ดจะชำรุดเสียแล้ว?”

          ชายที่ชื่อเดปป้าลูบคางอย่างสงสัยว่าสิ่งที่ตนเพิ่งคราฟให้ไม่น่าจะชำรุดเร็วแบบนั้น

          กาโต้รีบโบกมือหยอย ๆ ปฏิเสธ

          “ฉันไม่ได้เอาอะไรมาซ่อมหรอกแต่พาลูกค้ามาให้ต่างหากล่ะ”

          เรย์เดินขึ้นมายืนเทียบข้างกาโต้หน้าเคาน์เตอร์จึงได้เห็นชายที่ชื่อเดปป้าอย่างเต็มตา อีกฝ่ายเป็นชาวต่างชาติผิวดำไว้ผมทรงแอฟโฟร่ มีรูปร่างใหญ่โตสูงประมาณร้อยเก้าสิบได้จากการประเมินด้วยสายตาคร่าวๆ

          “ว่าไงเจ้าหนุ่ม...อยากให้ฉันช่วยเรื่องอะไรดีล่ะ?”

          อีกฝ่ายถามเรย์ด้วยสำเนียงญี่ปุ่นแบบชัดแจ๋วราวกับอยู่ประเทศนี้มาทั้งชีวิต

          “ช่วยดูดาบเล่มนี้ให้หน่อยครับ...ผมอยากรู้ว่าพอจะซ่อมแซมมันไหวไหม”

          เขาวางดาบคาตานะผุพังเล่มยาวลงบนเคาน์เตอร์

          “โอ้! ความยาวนั่น... ด้ามจับสักสามสิบเซนรวมกับใบดาบแล้วคงประมาณร้อยหกสิบเซนได้ โนดาชิงั้นรึ... ไม่ใช่ดาบโค้งแต่เป็นดาบตรง”

          เดปป้ากล่าวอย่างสนใจมือขยับดึงดาบออกจากฝักตรวจเช็กสภาพ ด้ามจับเป็นโลหะเปลือยที่ถูกผ้าสีขาวพันไว้ลวกๆ แทน จึงไม่มีส่วนโกร่งดาบคอยกั้นระหว่างใบดาบและด้ามจับ

          เดปป้าลูบคล่ำไปบนตัวใบดาบซึ่งมีร่องรอยผุพังแตกเป็นสะเก็ดด้านคมขรุขระไม่เรียบเนียน

          “ดูเหมือนเจ้านี่จะผ่านอะไรมาเยอะน่าดูเลยนะ”

          “เป็นไงบ้างเดปป้าซ่อมไหวไหม”

          กาโต้เป็นฝ่ายถามขึ้นแทนหลังจากเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปครู่หนึ่งเหมือนกำลังตั้งสมาธิ หลังจากพูดจบ

          “ซ่อมน่ะ... พอไหวแต่ติดปัญหาตรงที่—”

          “พ่อหยิบกระดูกสันหลังของเจ้าทิลดิไลอ้อนให้หน่อยสิหนูมีไอเดียเจ๋ง ๆ ใช้มันขึ้นรูปชุดเกราะตัวใหม่ตามใบสั่งแล้ว”

          เสียงแหบห้าวของหญิงสาวคนหนึ่งดังแทรกขึ้นขัดจังหวะออกมาจากทางหลังร้านซึ่งมีผ้าม่านกั้นสายตาจากคนภายนอกไว้เห็นเพียงแสง ๆ สีเพลิงจากเตาหลอมรอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเพียงเท่านั้น

          “ลอว์ก้า...ลูกออกมาดูอะไรนี่ให้แด๊ดดี้หน่อยสิ”

          “หนูใช้พ่อหยิบของไม่ใช่ให้พ่อเรียกใช้หนูกลับนะ!”

          น้ำเสียงหงุดหงิดมาพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ตรงใกล้เข้ามา

          หญิงสาวคนหนึ่งยื่นหัวออกมาจากหลังม่านในสภาพที่มีรอยถ่านสีดำเปื้อนใบหน้าเป็นจุดๆ แต่ก็ยังไม่สามารถปกปิดความงามของเธอได้

          เธอมีลักษณะเป็นลูกครึ่ง มีผิวสีเข้มถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อทว่าโครงหน้าสวยคมแบบชาวเอเชีย  เส้นผมสีม่วงเข้มถูกจัดเป็นลอนนุ่มแบบหลวม ๆที่ปลายผมเธอสวมเสื้อครอปแขนกุดสีดำรัดรูป โชว์ให้เห็นสัดส่วนโค้งเว้าได้รูปและกล้ามเนื้อที่มีความกระชับอย่างดีโชว์เอวที่แบนราบและเข้ากับรูปร่างที่แข็งแรงของเธอ

          “หนูกำลังยุ่งอยู่ไม่เห็นรึไงถ้าไม่สำคัญพอล่ะก็... หนูจะเอาความลับของพ่อเรื่องวันเทศกาลดอกไม้ไฟปีที่แล้วไปขายให้กับแม่!”

          เดปป้าที่ได้ยินเช่นนั้นจึงยิ้มขำเพราะรู้นิสัยขี้หงุดหงิดของลูกสาวตัวเองดีเขาเพียงยื่นดาบยาวให้อีกฝ่ายตรวจดู

          “โถ่! เบบี๋ อย่าเพิ่งโมโหแด๊ดดี้อย่างนั้นมาลองดูนี่ก่อนสิแล้วจะแปลกใจ”

          “นี่มันอะไรอ่ะ”

          เธอถามด้วยมาดนักเลงโต ดึงแว่นก๊อกเกิ้ลขึ้นไปคาดไว้บนหัวแล้วรับดาบมาถือด้วยใบหน้าขุ่นมัว

          ทว่า...เธอก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีหลังจากได้ใช้ความสามารถของตัวเองวิเคราะห์องค์ประกอบอาวุธชิ้นนี้

          “โอ้โหแค่ดูจากวัสดุดั้งเดิมที่ใช้ในการสร้างของมันก็รู้แล้วว่าเป็นของหายากไปหามาได้ยังไงน่ะพ่อ ใครเป็นเจ้าของสาวน้อยเล่มนี้เนี่ย”

          “...ได้มาด้วยความบังเอิญน่ะครับ”

          เรย์คิดว่าเจ้าของอย่างเขาควรกล่าวแสดงตัวสักหน่อยแม้จะแปลกใจไปบ้างที่เธอเรียกดาบของเขาด้วยสรรพนามเช่นนั้น

          ลอว์ก้าหญิงสาวผู้มีใบหน้าบูดบึ้งเป็นนิจอยู่เสมออันเป็นเสน่ห์ประจำตัวที่มักดึงลูกค้าหนุ่ม ๆ เข้ามาไม่ขาดทว่าในวันนี้กลับเธอกลับแสดงความกระตือรือร้นมากขึ้นกว่าปกติ เมื่อได้สัมผัสลูบคล่ำของชิ้นนี้

          ประกายห้องตีอาวุธหม่น ๆ ยังดูสดใสตามไปด้วย

          “นี่มีสิทธิ์เป็นของระดับเกรดเทียร์สีทองหรือมากกว่านั้นได้เลยนะถึงเธอจะดูมอมแมมไปบ้าง แต่หากได้รับการบำรุงล่ะก็หนูจะทำให้เธอกลับมาเลอโฉมเปล่งประกายเชิดฉายอย่างแน่นอน”

          เธอมองมันด้วยแววตานกเหยี่ยวกำลังมองเหยื่อ

          เรย์เห็นหญิงสาวเอาแก้มถูไถไปมาบนใบดาบด้วยความหลงใหลอย่างน่าประหลาดเมื่อมองผ่านสายตาของเขา

          “หูยหอมจังเลย~ สาวน้อยอย่างเธอมีกลิ่นที่ดีมากเลยนะเนี่ย”

          ลอว์ก้ายังคงพึมพำกับตนเองไม่หยุดด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มซึ่งแตกต่างกับตอนแรกอย่างสิ้นเชิงไม่เปิดช่องให้ใครได้แทรก

          เรย์กับกาโต้หันมาสบตากันแล้วกาโต้ก็ยักไหล่ประมาณว่า ‘ก็อย่างที่เห็นนี่แหละ’

          “หนูจะมีโอกาสได้ซ่อมมันจริงๆ เหรอพ่อ!?”

          เธอถามขึ้นด้วยดวงตาเป็นประกาย

          “อะแฮ่มเบบี๋ใจเย็น ๆ นะ... เขาไม่น่ามีวัตถุดิบเตรียมให้เราหรอกลูก”

          ประโยคของเดปป้าทำให้ลูกสาวต้องชะงักงันไปพอได้ยินว่าไม่มีวัตถุดิบหายากสำหรับลงมือซ่อมแซมให้กลับคืนสภาพเดิมสีหน้าก็พลันห่อเหี่ยวจ๋อยลงทันทีทันใด หลอดอารมณ์จากขึ้นสูงสุดกลับสู่สามัญ

          “นั่นสินะ...ถ้าสามารถมีวัตถุดิบเหล่านั้นมาไว้ในครอบครองได้ก็คงไม่มีทางมาโผล่เป็นลูกค้าในร้านต๊อกต๋อยแบบนี้หรอก”

          แดดดี้เริ่มยิ้มอย่างเหนื่อยใจเมื่อฟังแต่ละคำของลูกสาว

          “นั่น... ดูพูดเข้า”

          “เอ่อขอโทษที่ต้องขัดบทสนทนาของพวกคุณนะฉันกำลังสงสัยว่ามันต้องใช้วัตถุดิบเกรดไหนกันแน่พวกคุณพ่อลูกถึงทำได้ท่าทางแบบนั้นน่ะ”

          “อ่าวคุณกาโร่ก็อยู่ด้วยงั้นหรือคะ”

          หญิงสาวทำเหมือนเพิ่งเห็นตัวตนของกาโต้

          “ฉันก็อยู่ด้วยตั้งแต่แรกแล้วล่ะ...แต่ฉันชื่อกาโต้เฟ้ย! ไม่ได้สนใจกันเลยสินะลอว์ก้าจัง!”

          กาโต้ทำหน้าขม ๆ บ่นออกมาอย่างไม่จริงจังนัก

          ลอว์ก้าหยิบสิ่งที่ดูเหมือนแท็บเล็ตออกมาจากใต้เคาน์เตอร์เธอก้มหน้าขยับรัวนิ้วมือจดอะไรบางอย่าง

          “จากที่ฉันกับลูกสาวตรวจสอบแล้วดูเหมือนว่ามันเป็นของระดับหายากอย่างที่ได้ยินไปนั่นแหละการจะซ่อมมันต้องใช้วัตถุดิบระดับสูงเป็นจำนวนมาก เพื่อฟื้นฟูส่วนที่เสียหายและเรียกคืนคุณสมบัติดั้งเดิม”

          เดปป้าเก็บดาบเข้าฝักและส่งกลับคืนสู่มือเจ้าของ

          “อะ—นี่”

          ลอว์ก้าเลื่อนหน้าจอหันกลับมาให้เขาดูกาโต้ที่ประกบอยู่ด้านข้างชะโงกหน้ามาดูด้วยบ้าง

          “มันคืออะไรครับ?”

          “รายการวัตถุดิบที่ต้องใช้ไง”

          เด็กสาวกล่าวอย่างทื่อมะลื่อก่อนจะสะบัดผมเดินหันหลังเดินพลุบหายเข้าไปหลังม่านของร้าน

          กาโต้ที่ได้เห็นใบรายการสบถออกมาอย่างลืมตัวมีรายชื่อวัตถุดิบมากมาย แต่สิ่งที่สะดุดตาถึงกับทำให้ตนสบถออกมาคือผงกระดูกยักษ์แห่งหอไตร มังสาเทวะอสูร เลือดอสุราระดับขัตติยวงศ์ แร่สีชาด ศิราอาบโลหิต บุปผาสีเลือด

          “ของเหล่านี้ที่เธอเห็นอยู่พบได้แต่ในดันเจี้ยนระดับสูงแทบทั้งหมด เรื่องราคาคงไม่ต้องพูดถึง”

          กาโต้ตบไหล่เด็กหนุ่มอย่างอับจนปัญญา

          “บอกตามตรงว่าร้านไหนๆ ก็ไม่มีวัตถุดิบหายากพวกนี้หรอกนอกจากพวกกิลด์ใหญ่ และต่อให้มีพวกเขาก็ไม่มีทางปล่อยขายในรูปแบบปกติแน่...ถ้ายังไงลองเลือกดาบเล่มอื่นในร้านไปใช้แทนก่อนดีไหม ฉันจะลดราคาให้เป็นพิเศษในฐานะเพื่อนของกาโต้เลย”

          เดปป้าก็กล่าวอย่างเห็นใจเช่นกันเมื่อสัมผัสได้ถึงความรู้สึกผิดหวังจากเด็กหนุ่มตรงหน้า

          “ไม่เป็นไรครับผมยังมั่นใจที่จะใช้งานมันอยู่... เมื่อผมรวบรวมวัตถุดิบครบได้ในสักวันคงต้องกลับมาขอรบกวนคุณเดปป้าอีกครั้งนะครับ”

          เรย์คิดว่าตนเองมีความทรงจำเกี่ยวกับดาบเล่มนี้อยู่มากมายในหลายๆ ความหมาย

          “ฮ่าฮ่าแล้วฉันจะเฝ้ารอให้ถึงวันนั้นนะ ลอว์ก้าจะต้องดีใจมากแน่ ๆ เลยล่ะ”