ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

        ในตอนนี้ที่บ้านหลังใหม่ของป้าสายใจก็ตกแต่งเสร็จเรียบร้อยแล้วเพ็ญขวัญและคุณป้าสายใจย้ายกลับเข้ามาอยู่ที่หมู่บ้านน้ำริน
และกำลังเตรียมงานใหญ่โดยมีคนของโรงแรมของคุณเมธาลูกเขยของเธอมาช่วย

        งานนี้ป้าสายใจได้เชิญคนทั้งหมู่บ้านน้ำรินและจะจัดอย่างยิ่งใหญ่ทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อเชิดหน้าชูตาให้กับตัวเธอเอง 

        ครอบครัวหนึ่งที่คุณป้าสายใจอยากเอาชนะมากก็คือครอบครัวคุณวิชิตและป้าลัดดากับฤดีทั้งสาม

        “คราวนี้ฉันจะให้ครอบครัวยัยลัดดานั่นรู้ถึงฐานะของฉันเห็นว่าลูกสาวมีแฟนเป็นนักธุรกิจและกำลังสร้างรีสอร์ท
เชอะ...ลูกเขยของฉันเป็นถึงเศรษฐีเจ้าของโรงแรมดูสิว่าใครจะแน่กว่ากัน” ป้าลัดดาพูดไปพลางและดูการเตรียมงานไปด้วย

        “คุณแม่ค่ะลูกขวัญจะไปธุระก่อนนะคะ” เพ็ญขวัญเตรียมตัวที่จะไปหาเทวินเธอย้ายเข้ามาที่นี่ก็อยู่ไม่ไกลจากบ้านของเทวิน

        “ลูกจะไปไหน อย่าบอกนะว่าจะไปหาเจ้าหนุ่มนั้น”

        “โถ..คุณแม่นี่ชีวิตลูกขวัญนะคะ” เธอออกไปทันทีเพื่อหลีกเลี่ยงที่จะสนทนาในเรื่องนี้กับคุณแม่ของเธอ

        “หึ่ม...ลูกคนนี้เจ้าหนุ่มนั่นมีอะไรดี เดี๋ยวแม่จะหาผู้ชายรวยๆ ให้มารักมาชอบลูกขวัญ ดูสิว่าเจ้าหนุ่มชาวสวนนั่นจะสู้ผู้ชายรวยๆได้อย่างไร...หึ” ป้าสายใจเธอก็คิดแผนนี้ขึ้นมาได้และพูดกล่าวกับตัวเอง

        เพ็ญขวัญเธอขับรถมาที่บ้านสวนของเทวินแม้จะรู้เขาได้รับการ์ดเชิญแล้ว แต่เธอก็ต้องการที่จะเชิญเขาด้วยตัวเอง

        เมื่อรถของเพ็ญขวัญเข้ามาจอดที่โรงรถเธอก็ลงมาเดินดูบริเวณบ้าน แต่ก็ไม่พบว่ามีใครอยู่ ‘สงสัยจะอยู่ที่บ้านลุงชาญเราเองก็ไม่ได้โทรมาบอกเขาก่อนซะด้วยสิ’ เห็นเส้นทางไปบ้านลุงชาญรถสามารถขับเข้าไปได้เธอจึงขับรถเข้าไปหาเขา

        เธอหาที่จอดรถได้ก็เดินเข้าไปบริเวณบ้านเห็นหญิงชายคู่หนึ่งกำลังทำงานเอกสาร ดูเหมือนจะเป็นนักศึกษากำลังทำงานช่วยกันอยู่คือวิชุดากับพิเชษฐ์นั่นเอง

        “สวัสดีค่ะคุณเทวินอยู่รึเปล่าคะ?” เธอเข้าไปถามกับทั้งสอง

        “สวัสดีค่ะพี่เทวินอยู่ในสวนลิ้นจี่ค่ะ” วิชุดดากล่าวตอบ

        “ฉันชื่อเพ็ญขวัญเป็นเพื่อนคุณเทวิน จะขอพบคุณเทวินนะคะ”

        “อ๋อ ค่ะฉันชื่อวิชุดา เป็นน้องสาวพี่เทวินและนี่ก็พี่พิเชษฐ์ เป็นลูกชายของลุงชาญ เจ้าของบ้านหลังนี้ค่ะ”

        “ที่แท้ก็เป็นน้องสาวคุณเทวินถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับเป็นน้อง น้องวิชุดา เรียกพี่ขวัญ จะดีกว่านะคะ”

        “เออ..ค่ะพี่ขวัญมีธุระกับพี่วินเหรอคะ?”

        “เออ เอาอย่างนี้ คุณขวัญเชิญนั่งรอที่นี่สักครู่เดี๋ยวผมจะไปตามพี่วินให้นะครับ” พิเชษฐ์อาสาที่จะไปตามให้

        “ขอบคุณค่ะ รบกวนแล้ว”

        “ไม่เป็นไรครับผมยินดีครับ” พิเชษฐ์ลุกเดินไปคว้าจักรยานได้ก็ขับเข้าไปในสวนลิ้นจี่

        ระหว่างรอเทวินเพ็ญขวัญก็พยายามที่จะทำความรู้จักและสร้างความคุ้นเคยกับวิชุดา

        เพียงไม่นานนักเทวินกับพิเชษฐ์ก็ขับจักรยานมาด้วยกันเขายังหิ้วลิ้นจี่มาด้วยถุงหนึ่ง ตั้งใจจะนำไปให้เรนิตาที่บ้านของเธอ

        “สวัสดีค่ะ คุณเทวิน”เพ็ญขวัญดีใจที่ได้พบกับชายที่เธอหลงรัก

        “สวัสดีครับคุณขวัญคือว่าผมต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่รู้ว่าคุณจะมาหา จึงไม่ได้เตรียมตัว”เขายิ้มตอบรับ ก่อนจะชวนเธอ
ไปนั่งพูดคุยยังอีกฝั่งของบ้านลุงชาญ เพราะเห็นพิเชษฐ์กำลังช่วยวิชุดาทำโครงงานอยู่ จึงไม่อยากรบกวนทั้งสอง

        เขาคิดจะชวนเธอไปพูดคุยที่บ้านเพราะเห็นพิเชษฐ์ช่วยวิชุดาทำโครงงานอยู่ แต่คิดดูแล้วคงจะไม่เป็นไร จึงชวนเธอไปนั่งอีกฝั่งหนึ่ง
ของบ้านลุงชาญ

        “ไม่เป็นไรค่ะขวัญเองก็ไม่ได้โทรมาบอกก่อน” เธอยิ้มอ่อนหวานให้กับเขาเธอรู้สึกมีความสุขเวลาที่ได้อยู่ใกล้กับเขา

        “แล้วคุณขวัญมามาหาผมหรือว่ามีธุระแถวนี้เหรอครับ?”เทวินไม่รู้ว่าเธอย้ายกลับมาอยู่บ้านหลังที่สร้างใหม่แล้ว

        “ขวัญตั้งใจมาหาคุณเทวินคือขวัญย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านแล้วค่ะ อีกสองวันก็จะจัดงานที่บ้านแล้วคุณเทวินคงไม่ลืมการ์ดเชิญ
ที่ขวัญฝากไว้นะคะ”

        “อ๋อ...จริงด้วยสิครับผมได้รับการ์ดแล้ว”

        “ขวัญอยากจะมาเชิญคุณเทวินวินด้วยตัวเองนะคะ”

        “ขอบคุณมากครับคุณขวัญอุตส่าห์มาด้วยตัวเองผมเองก็ตั้งใจไว้ว่าจะไปร่วมงานที่บ้านในช่วงค่ำนะครับ”

        “ช่วงเช้าไม่สะดวกเหรอคะ?”

        “คือผมนัดกับผู้กองวศินไว้นะครับ”

        “อ๋อที่จริงขวัญก็เชิญผู้กองไว้ด้วยนะคะอีกอย่างนอกจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงแรม ถ้ามีเจ้าหน้าที่ตำรวจด้วยจะอุ่นใจมากขึ้นอีกด้วย”

        “ใช่ครับถึงแม้ช่วงนี้จะสงบสุขแต่ก็ไม่ควรประมาท”

        “แล้วนี่ลุงชาญกับป้าสร้อยไปไหนคะไม่เห็นเลย”

        “อ๋อท่านไปทำธุระที่กรุงเทพฯ ครับ ตอนนี้น้องสาวของผมก็ย้ายเข้ามาอยู่ด้วยส่วนบ้านลุงชาญก็จะมีพิเชษฐ์อยู่ และนอกจากนี้
ก็จะมีคนงานรับจ้างเข้าๆ ออกๆในช่วงนี้ครับ” เขาอธิบายกับเธอ

        “อ๋อ ค่ะ ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวขวัญจะเชิญน้องพิเชษฐ์ให้ไปแทนและก็น้องดาด้วยอีกคน“

        ตอนนี้เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่รู้ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวไปทำธุระเรื่องทรัพย์สินของเครือหยดน้ำไพลินที่มีมูลค่ามากกว่าเจ็ดหมื่นล้านบาทหากจะนับทายาทผู้ครอบครองแล้วตอนนี้เทวิน พิเชษฐ์กับวิชุดากลายเป็นคนที่มีทรัพย์สินมากกว่าหมื่นล้านบาท โดยทุกคนเห็นตรงกันว่า
ยังไม่ควรให้คนอื่นทราบเรื่องนี้นอกจากผู้เกี่ยวข้องจริงๆ เท่านั้น

        “ครับ ลองชวนพวกเขาดูแต่ผมก็ไม่แน่ใจ เพราะว่าทั้งคู่เรียนอยู่ปีสุดท้ายแล้วไม่รู้จะว่างหรือเปล่า”

        “ค่ะแล้วคนที่บ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดกันนั้นเข้ามาอยู่แล้วใช่มัยคะเห็นคนในหมู่บ้านบอกว่าเจ้าของเป็นชาวต่างชาติที่แต่งกับคนไทย”

        “เอออ...ใช่ครับเข้ามาอยู่แล้ว” เทวินไม่รู้จะบอกเธออย่างไรดีตั้งแต่เรนิตามาตัวเขาเองก็ไปหาเธอเป็นประจำ

        “ถ้าอย่างนั้นคุณเทวินก็ชวนพวกเขาไปด้วยนะคะเพราะตอนนี้ก็เป็นคนในหมู่บ้านเดียวกัน” เธอเข้าใจว่าคนที่เข้ามาอยู่
เป็นคุณโรเจอร์และคุณภัทรที่ตัวเธอเคยได้ยินคนในหมู่บ้านพูดถึง

        “เออ...ได้ครับ” ทั้งสองคนพูดคุยได้สักพักเพ็ญขวัญจึงขอตัวกลับถึงแม้ว่าอยากจะอยู่ต่อ แต่เทวินเขาก็ยังมีธุระที่ต้องทำ

        หลังจากที่เพ็ญขวัญกลับไปแล้ววิชุดาที่แอบมองมาที่ทั้งสองคนเป็นครั้งคราวเธออดไม่ได้ที่จะเข้ามาเย้าแหย่พี่ชาย

        “พี่วินของน้องดานี่มีเสน่ห์ไม่เบาเลยนะคะ”

        “เข้าใจผิดแล้วพี่ไม่ได้คิดกับคุณขวัญแบบนั้น”

        “แต่น้องดาว่าเธอคิดแบบนั้นกับพี่วินนะ”

        “เฮ้อ..ไปทำงานของเราต่อเลยไป”

        “ก็ได้ๆ...แล้วไหนพี่วินบอกจะเอาลิ้นจี่ไปให้พี่เรนิตาของน้องดา”

        “เออ...ก็นี่ไงพี่เตรียมไว้กำลังจะนำไปให้เธอ”

        “ระวังนะคะเดี๋ยวรถไฟจะชนกัน”

        “ไปทำงานของเราต่อเลย....”

        “ไปละค่ะ”………….