พู่กันเนรมิต

บทที่ 37 

ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า

ในวันที่หก ราชาสัตว์อสูรเหล่านั้นที่ถูกจิ้งจอกหิมะสามหางทำร้ายจนลดระดับความแข็งแกร่งลดลง ในที่สุดก็สามารถฟื้นฟูความแข็งแกร่งได้ตามสภาพของตนเอง กลายเป็นราชาสัตว์อสูรที่แท้จริง ในระดับกงหวู่อีกครั้ง

เมื่อได้พบพวกมันอีกครั้ง เซียวหลงจึงต้องใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ อย่างไรก็ตาม ด้วยวิธีนี้การเก็บเกี่ยวของเซียวหลงก็มีมากขึ้นเช่นกัน

ทุกครั้งที่เขาสังหารราชาสัตว์อสูร เซียวหลงจะได้รับ 1,000 ค่าประสบการณ์ และน้ำหมึกดั้งเดิม 1,000 หยด

น่าเสียดายที่พื้นที่ส่วนกลางของป่าเฮยเฟิงทั้งหมด หลงเหลือราชาสัตว์อสูรเพียง 100 กว่าตัว ในช่วงเวลานี้ ราชาสัตว์อสูรเหล่านี้ถูกสังหารโดยจิ้งจอกหิมะสามหาง และส่วนหนึ่งถูกไล่ล่าโดยเซียวหลง

จนถึงตอนนี้ในป่าเฮยเฟิง มีสัตว์อสูรหลงเหลืออยู่น้อยมาก ในวันนี้เซียวหลงได้พบและสังหารราชาสัตว์อสูรทั้งหมดสามตน ในวันที่เจ็ด เซียวหลงออกค้นหาตั้งแต่เช้าแทบจะพลิก         ป่าเฮยเฟิง

และวันที่แปดเป็นต้นมา เซียวหลงแทบจะไม่พบร่องรอยของราชาสัตว์อสูรอีกเลย แต่เซียวหลงยังคงมุ่งมั่นที่จะล่าสัตว์อสูรต่อไป  สามวันผ่านไป จนถึงวันที่สิบ ในที่สุดเซียวหลงก็พบราชาสัตว์อสูรนี่คือวานรเกราะกระดูก

ก่อนหน้านี้ เซียวหลงได้พบกับวานรเกราะกระดูกหลายตัว อย่างไรก็ตาม ในเวลานั้นพวกมันทั้งหมด เป็นวานรเกราะกระดูก ซึ่งได้รับความเสียหายอย่างหนักจากจิ้งจอกหิมะสามหาง พวกมันไม่เพียงแต่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และปราณชีวิตอ่อนแอ 

แต่ถึงแม้อาณาจักรของพวกเขาจะถูกลดระดับให้หลงเหลือเพียงระดับสิบในอาณาจักรถงซวน อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พบในตอนนี้คือ วานรเกราะกระดูกที่มีความแข็งแกร่งสมบูรณ์ซึ่งถึงระดับ 9 ของกงหวู่!

ดวงตาของเซียวหลงมองดูอย่างเรียบเฉย และไม่กล้าประมาท เขารู้ว่า ในครั้งนี้ เขาก็ได้พบกับศัตรูที่แท้จริงของเขา

"การฝึกฝนในปัจจุบันของข้า ได้รับการเลื่อนระดับเป็นระดับ 4 ของอาณาจักรถงซวน แต่ระดับของวานรตนนี้คือ ระดับ 9 ซึ่งสูงกว่าข้า 15 ระดับ คิ้วของเซียวหลง ย่นเล็กน้อย รู้สึกยุ่งยาก

ท้ายที่สุดแล้ว ช่องว่างขนาดใหญ่ในการฝึกฝนทำให้ "คำสาปพู่กันเทพเจ้า" ของเซียวหลงนั้นไม่ได้ประสิทธิภาพมากนัก ดังนั้นเซียวหลงต้องการเอาชนะมันด้วยความยากลำบาก

“ โฮก!” วานรเกราะกระดูกคำรามร้อง และเปิดการโจมตีในที่สุด มันกระโดดขึ้นไปในอากาศ ทันใดนั้นก็พุ่งตัวราวกับกระสุนด้วยความรวดเร็วไปยังทิศทางของเซียวหลง

"ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า เปิดการใช้งาน!" เซียวหลงไม่กล้าประมาท และเปิดการใช้งาน "ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า"

"ปัง!" ในขณะที่กลุ่มแสงสีทองแพรวพราว ระเบิดเกิดขึ้นที่ด้านหลังเซียวหลง ปรากฏปีกขนาดใหญ่คู่หนึ่ง สยายออกมาในทันที

ปีกยาวสามเมตร และทั้งปีกมีสีทอง ขนแต่ละเส้น ทำจากทองคำ ซึ่งดูมีพลังอำนาจ นี่คือพลังศักดิ์สิทธิ์ที่สามของเซียวหลง - "ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า"!

“ พรึ่บ!” ปีกสีทองกระพือเบา ๆ เซียวหลงบินหนีไปในทันทีสูงถึง 100 เมตร ความรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาดสีทอง!

"ฮ่าฮ่าฮ่า พลังศักดิ์สิทธิ์ที่มันยอดเยี่ยมจริง ๆ! ความเร็วในการบินของ" ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า"นี้ เป็นพลังที่ต่อต้านสวรรค์เสียจริง  เซียวหลงรู้สึกตื่นเต้นหัวเราะไม่หยุด

เซียวหลงเชื่อว่า "ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า" คู่นี้ สามารถทำให้เขาอยู่ยงคงกระพันได้! แม้ว่าจะไม่สามารถเอาชนะได้ แต่เขาก็สามารถหลบหนีได้อย่างง่ายดาย!

ในเวลานี้ ในที่สุดการโจมตีอย่างเต็มที่ของวานรที่ดุร้ายก็มาถึง บริเวณที่เซียวหลงลอยตัวอยู่

"ตูม เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ ทำให้สถานการณ์เต็มไปด้วยความอึกทึก พื้นแข็ง ๆภายใต้การโจมตีอย่างรุนแรงของวานรเกราะกระดูก หลงเหลือเพียงหลุมลึกขนาดใหญ่ ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางหลายเมตร!

"พรึ่บ! วานรเกราะกระดูกตัวนี้ดุร้ายมาก! เซียวหลงแอบแลบลิ้นและตื่นตระหนก สัตว์ร้ายที่ดุร้ายเช่นนี้ หากเกิดขึ้นบนโลกมนุษย์คงสามารถบดขยี้รถถังได้!

อย่างไรก็ตาม ทางด้านของวานรเกราะกระดูกนั้นตกใจยิ่งกว่า! มันไม่คิดเลยว่า จะมีมนุษย์ตัวเล็ก ๆ ที่มีเพียงการฝึกฝนที่แข็งแกร่งเท่านั้น ที่จะรอดพ้นจากการโจมตีทั้งหมดของมันได้!

สิ่งที่ทำให้มันโกรธมากขึ้นคือ เซียวหลงบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ทำให้มันไม่สามารถโจมตีต่อไปได้!

“ โฮก ... ” เมื่อมองไปที่เซียวหลงที่บินสูงกว่าร้อยเมตร เสียงคำรามของวานรเกราะกระดูกก็เต็มไปด้วยโทสะ จากนั้นมันกำหมัดแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง และทุบหน้าอกอย่างแรง และเสียงคำรามลั่นดังสนั่น

เมื่อเห็นเช่นนี้ เซียวหลงก็พูดไม่ออก "วานรทุกตัวไม่ว่าจะโลกใด ๆ เมื่อยามโกรธก็จะทุบอกตนเอง เพื่อระบายความโกรธ ข้าจะอยู่เฉยๆ ให้เจ้าโจมตีข้าอย่างนั้นหรือ? หากข้าตายไปผู้ใดจะรับผิดชอบ"

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ทันใดนั้นวานรเกราะกระดูกก็หยิบหินก้อนใหญ่ และโยนมันไปในทิศทางของเซียวหลง!

“ หวิวว ... ” พลังของวานรเกราะกระดูกที่ดุร้าย น่ากลัวอย่างหาที่เปรียบไม่ได้! หินก้อนใหญ่ขนาดเท่าโม่หิน หลังจากที่โยนออกไปแล้วก็กระแทกหน้าอกของเซียวหลง ตามมาด้วยเสียงหวีดหวิวอย่างรวดเร็ว!

เซียวหลงบ่นอย่างเย็นชา เขารู้สึกชิงชังสัตว์ร้ายตัวนี้

"ก้อนหิน.....คิดว่าข้าจะตกลงไปเพียงเพราะก้อนหินของเจ้าหรือ?" ปีกของเซียวหลงสั่นไหว กลายเป็นสายฟ้าและหลีกเลี่ยงได้อย่างง่ายดาย

"หืม?" ในเวลานี้หัวใจของเซียวหลงก็กะพริบ ความคิดของเขา มีสัญชาตญาณอันตรายอย่างยิ่งผุดขึ้นมา! ด้วยความตกใจ เซียวหลงสะบัดปีกอย่างรวดเร็ว และเปลี่ยนทิศทางในทันใด

“ พรึ่บ!” หินก้อนใหญ่ที่เซียวหลงหลีกเลี่ยงได้ กลับเปลี่ยนทิศทางไล่ตามเซียวหลงอีกครั้ง! หากเซียวหลงไม่ตื่นตัวและหลบหลีก ในครั้งแรกนี้ เกรงว่าเขาจะโดนหินก้อนใหญ่จนได้รับ บาดเจ็บสาหัส หรือเสียชีวิต!

จากนั้นหลังจากการโจมตีครั้งที่สองก็มาถึง ก้อนหินพุ่งขึ้นมาและทิศทางมุ่งไปยังเซียวหลงอีกครั้ง เซียวหลงขมวดคิ้วในทันที และสายตาของเขาก็ตกลงไปที่ร่างของวานรเกราะกระดูก

ในขณะนี้วานรเกราะกระดูกหลับตานิ่ง ราวกับว่า กำลังจดจ่ออยู่กับบางสิ่ง ดวงตาของเซียวหลงหรี่ลงเล็กน้อย และเขาก็เข้าใจในทันที

"นี่คือ" การควบคุมวัตถุ "ความสามารถพิเศษของสิ่งมีชีวิตในระดับกงหวู่หรือไม่?"

ไม่ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูร มนุษย์ เมื่อก้าวไปสู่ ระดับกงหวู่ สามารถใช้พลังลึกลับเพื่อควบคุมวัตถุ และทำการโจมตีทางอากาศได้ เห็นได้ชัดว่าวานรเกราะกระดูกตัวนี้ ควบคุมก้อนหินด้วยพลังปราณ เพื่อสังหารเซียวหลง

อย่างไรก็ตาม เซียวหลงไม่ได้ฉวยโอกาส ในการโจมตีวานรเกราะกระดูก เขาทำเพียงหลบหนีด้วยปีกของเขา

เขารู้สึกว่าสถานการณ์ปัจจุบันเป็นโอกาสที่ดีที่สุดสำหรับเขา ในการฝึกฝนทักษะการบิน! แม้ว่าพลังปราณของเซียวหลงจะอยู่ที่ 4000 แต้ม และเขาบินได้สูงสุดไม่กี่สองสามร้อยวินาทีเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม ความเร็วในการใช้พลังลึกลับ เพื่อควบคุมก้อนหินย่อมเร็วขึ้นตามไปด้วย! ใช้เวลาเพียงสามหรือสองนาที ในการใช้พลังลึกลับในร่างกาย

“ อยากจะทำให้ข้าตกลงมาหรือ...มันไม่ง่ายขนาดนั้น!” เซียวหลงส่งเสียงอย่างเย็นชา เขาควบคุม "ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า" อย่างเต็มที่ บินอยู่บนท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของก้อนหิน

ในขั้นตอนนี้ ความเร็วในการโจมตีของวานรเกราะกระดูกเร็วขึ้นตามเซียวหลง อย่างไรก็ตามเซียวหลงมีความเชี่ยวชาญในการควบคุม "ปีกแห่งพู่กันเทพเจ้า" มากขึ้นเรื่อย ๆ

ต่อมาความสามารถในการบินของเซียวหลง ก็เป็นไปตามที่เขาต้องการ ด้วยสัญชาตญาณการบินเท่านั้น จะสามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีของก้อนหินได้อย่างง่ายดาย!

สามนาทีต่อมา เมื่อวานรเกราะกระดูกกำลังจะหมดพลังในการควบคุมก้อนหิน ในที่สุดปากของเซียวหลงก็ยกยิ้มอย่างภาคภูมิใจ

"วานรตัวใหญ่ ขอบคุณสำหรับการฝึกของเจ้า! ในที่สุดทักษะการบินของข้า ก็ได้รับการฝึกฝนแล้ว ตอนนี้เจ้าคือค่าประสบการณ์ของข้า