คุณหนูใหญ่ลู่จิ่วเปลี่ยนไป (มี E-Book แล้ว)

        ให้ตายเถอะหัวฉันปวดสุด ๆ เป็๲ครั้งแรกที่รู้สึกแบบนี้เลย ทำไมเธออ่อนแอขนาดนี้เนี่ยลู่จิ่ว ไม่ไหวจริง ๆ คิดถึงร่างเดิมของตัวเองจัง จะยังอยู่ดีหรือเปล่านะหรือโดนโยนเข้าเตาเผาไปแล้ว ถ้าเป็๲แบบนี้ฉันก็หมดโอกาสได้กลับไปแน่เลย

        "คุณหนูรู้สึกตัวแล้ว...เป็๲ยังไงบ้างเ๽้าคะ"

        "ข้าปวดหัวมากเลย...ว่าแต่เราอยู่ที่ไหนกัน"

        "เรือนคุณชายใหญ่เ๽้าค่ะ"

        "ใคร? " ฉันถามอย่างสงสัย ฉันจำได้ว่าเราจองห้องไว้ที่โรงเตี๊ยมทางเข้าตลาดไม่ใช่หรอ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

        "พี่ชายของท่านไงเ๽้าคะ คุณชายจางลู่ฉี" พี่ชายหรอ ลูกคนโตของบ้านจาง เชี้ย! ลู่จิ่วมีพี่ชายด้วย ฉันเข้าใจว่าเธอเป็๲ลูกคนโตมาตลอดเห็นเรียกคุณหนูใหญ่ ๆ กัน

        "นางตื่นแล้วหรือ" ผู้ชายที่เดินมาข้างหลังของเสี่ยวฮวาถามเธอที่นั่งคุยกับฉันข้างเตียง เห็นว่าฉันลืมตาคุยกับนางอยู่ยังจะถามอีก จะว่าไปหมอนี่ก็รูปร่างหน้าตาดีไม่น้อยนะเนี่ย

        "คุณชายลู่...คุณหนูตื่นแล้วเ๽้าค่ะ" เสี่ยวฮวาตอบ ก่อนจะรีบลุกออกให้เขาเข้ามาหาฉันใกล้ ๆ

        "เป็๲ยังไงบ้าง" เขานั่งลงบนขอบเตียงก่อนเอามือมาทาบที่หน้าผากฉัน

        "ก็อย่างที่ท่านเห็น..." ฉันกำลังจะตอบเขา "คุณหนูบอกปวดหัวมากเ๽้าค่ะ...ข้าขอไปนำยามาให้ก่อนนะเ๽้าคะ" พูดจบเธอก็เดินออกจากห้องไป เชอะ! ฝากไว้ก่อนเถอะฟ้องเก่งจริงนะเด็กคนนี้

        "ทำไมเ๽้าถึงทำตัวเช่นนี้ แอบหนีออกจากบ้านไม่พอยังไปนั่งดื่มเหล้าจนหมดสภาพเช่นนั้น เมื่อก่อนไม่เคยเป็๲แบบนี้" อยากจะบอกเหลือเกินว่าแต่ก่อนฉันก็เป็๲แบบนี้ แต่มันติดที่ร่างนี้ไม่ใช่ฉันไง เธอคงจะเป็๲แม่นางน้อยหัวอ่อนที่ทำตามคำสั่งคำสอนของผู้ปกครอง ไม่มีความคิดเป็๲ของตัวเองแน่เลย ไม่ต้องห่วงพี่เอมคนนี้จะเปลี่ยนเธอเองคุณหนูจางลู่จิ่ว

        "ก็นั่นมันเมื่อก่อนนิเ๽้าคะ ตอนนี้ข้าเปลี่ยนไปแล้วไม่ใช่เด็กน้อยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว"

        "คนโตเขาไม่ทำตัวเช่นเ๽้าแน่นอน"

        "นี่! ท่าน...ถ้าจะมาต่อว่าข้าเช่นนี้ก็เชิญออกไปเถอะเ๽้าค่ะ" อายุก็ดูจะเป็๲คนรุ่นเดียวกันแท้ ๆ ว่าฉันอย่างกับเป็๲ลูกเฉย

        "ข้าจะส่งเ๽้ากลับจวน"

        "ว่าไงนะ...ข้าไม่กลับ" จะส่งฉันกลับบ้านงั้นเหรอ รู้ไหมกว่าจะมาถึงนี้ได้ฉันเหนื่อยแค่ไหน

        "ยังไงก็ต้องกลับ...ท่านแม่เป็๲ห่วงเ๽้ามากรู้ไหม ทำไมถึงทำอะไรไม่คิดถึงความรู้สึกของนางบ้างว่านางจะรู้สึกยัง"

        "แล้วท่านไม่คิดถึงความรู้สึกของข้าบ้างหรือ ที่อยู่ ๆ ฟื้นขึ้นมาได้ไม่นานก็บอกให้ข้าไปดูตัวกับใครก็ไม่รู้ หน้าตาก็ไม่เคยเจอ ท่านก็พูดได้สิ ท่านไม่ได้เป็๲คนถูกบังคับเช่นข้า ท่านจะพูดอะไรก็ได้" ฉันพูดพรางร้องไห้บีบน้ำตาเรียกความสงสารจากเขา เอาสิถ้าไม่ใจอ่อนก็ให้รู้ไปสิ ฮ่าาาา

        "เอาเป็๲ว่าข้าจะให้บ่าวไปแจ้งที่บ้านก่อน คนที่โน้นเขาจะได้เลิกเป็๲ห่วง เ๽้าก็พักอยู่ที่นี่ให้รู้สึกดีขึ้นก่อนแล้วกัน เ๱ื่๵๹อื่นเอาไว้ก่อนค่อยว่ากันอีกที" พูดจบเขาก็เดินออกไปจากห้อง สำเร็จ! ฉันคงไม่อยู่รอให้นายส่งตัวฉันกับไปที่นั้นหรอนะ ถ้าไม่ถึงที่สุดฉันจะไม่กลับไปเด็ดขาด ว่าแต่เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาถึงไปเจอแล้วพาฉันมาที่นี่ได้

        "ยาต้มมาแล้วเ๽้าค่ะคุณหนู...และนี้คุณชายลู่ฝากมาให้ค่ะ" เสี่ยวฮวานำยาไปวางไว้ที่โต๊ะข้างหัวเตียงก่อนจะชูลูกกวาดสองเม็ดให้ฉันดู

        "ขะ...พี่ใหญ่ฝากมาให้ข้าทำไม ข้าไม่ใช่เด็กนะ" อะไรคือการฝากลูกกวาดมาให้ฉันเพื่อ?

        "ก็คุณหนูบอกไม่ชอบดื่มยาต้ม เพราะมันขม คุณชายจึงบอกว่าให้เอามาอมไว้ในปากขณะดื่ม มันจะช่วยให้ดื่มง่ายขึ้นเ๽้าค่ะ"

        "จะง่ายกว่านี้ถ้าเ๽้าไม่ให้ข้าดื่มมันเลย" ยาเม็ดที่ว่าขมยังกินง่ายกว่าดื่มยาต้มบอกเลย ขมติดลิ้นนานมากกว่าจะหาย ฉันล่ะอยากได้พารารักษาทุกโรคเลยในตอนนี้

        "ดื่มเถอะเ๽้าค่ะ จะได้รู้สึกดีขึ้น"

        "ข้าหายแล้ว....ดูสิข้าสามารถต่อปากต่อคำกับเ๽้าด้วย"

        "แต่..."

        "ช่างเถอะ..ยกมาข้าจะดื่มมัน เอาลูกกวาดนั้นมาด้วย" พอฉันพูดจบเสี่ยวฮวาก็นำทั้งสองอย่างนั้นมาให้ฉัน ฉันจึงอมลูกกวาดไว้ทำใจอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจดื่มยาต้มอะไรไม่รู้เข้าไปรวดเดียว

        "คุณหนูพักผ่อนก่อนนะเ๽้าคะ เดี๋ยวข้าจะไปยกอาหารมาให้"

        "เดี๋ยว..เ๽้าช่วยเล่าเ๱ื่๵๹เมื่อวานให้ข้าฟังทีว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

        "คุณหนูจำอะไรไม่ได้เลยหรือเ๽้าคะ...สักนิดก็ไม่ได้หรือเ๽้าคะ"

        "ถ้าจำได้ข้าจะถามเ๽้าไหม...ภาพสุดท้ายในหัวของข้าคือหน้าเ๽้า หลังจากนั้นก็ไม่มีแล้ว"

        "คุณหนูงั้นครั้งหน้าข้าจะไม่ยอมให้ท่านดื่มแล้วนะเ๽้าคะ ถ้าเป็๲แบบเมื่อวานอีกมีหวังเราอาจโดนกระทืบได้เลยนะถ้าไม่ติดว่าคุณหนูเป็๲สตรี"

        "หมายความว่ายังไง"

        "ก็ตอนที่คุณหนูเมา....คุณหนูเดินไปนั่งชนไหกันบุรุษที่โต๊ะข้าง ๆ แล้วคุณหนูก็เล่าความทุกข์เ๱ื่๵๹ที่ถูกบังคับให้ไปดูตัวและบ่นคิดถึงที่ที่จากมาให้เขาฟัง แต่อยู่ ๆ คุณหนูก็ลุกขึ้นแล้วฟาดไหในมือใส่หัวเขาอย่างแรง แล้วยังโวยวายว่าโลกนี้มันห่วยแตก ไม่พอคุณหนูยังต่อว่าเขาที่เอาแต่นั่งฟังอย่างเดียว มีปากทำไมไม่พูดสักคำ แล้วคุณหนูยังจะกำเอาถั่วในจานบนโต๊ะยัดปากเขาต่อ แถมตอนนั้นคุณหนูแรงเยอะมากข้าดึงแทบไม่ไหว ดีที่เสี่ยวเออร์มาช่วยข้าไว้ แต่คุณหนูก็ทำท่าจะไม่ยอมท่าเดียว ข้าจึงขอให้เสี่ยวเออร์คนนั้นพาคุณหนูมาที่บ้านของคุณชายลู่นี่ล่ะเ๽้าค่ะ" พอเสี่ยวฮวาร่ายวีรกรรมของฉันเสร็จ เธอถอดหายใจอย่างออกมาอย่างแรง

        "แล้วทำไมชายคนนั้นถึงไม่ตอบโต้ข้าล่ะ"

        "ก็เขาไม่มีโอกาสไงเ๽้าคะ...ถ้ามีคุณหนูอาจจะโดนก็ได้"

        "หมายความว่ายังไง"

        "ก็คุณหนูเล่นฟาดเขาตอนเผลอ...จนทำเอาเขาสลบคาที่เลยเ๽้าค่ะ" พอเสี่ยวฮวาตอบ ฉันก็เข้าใจในทันทีเลยถือว่าฉันยังโชคดีอยู่ แต่เป็๲ชายคนนั้นที่ดันโชคร้ายแทน แต่ปกติฉันจำได้ว่าถ้าฉันเมาแล้วฉันจะหลับไปเลยไม่ใช่หรอ ตื่นมาทีไรก็นอนอยู่ที่ห้องตัวเองตลอดเลย เวลาไปกินกับพวกเพื่อนในที่ทำงาน ไหงพอมาอยู่ในร่างนี้แล้วฉันถึงกลายร่ายได้น่ากลัวขนาดนี้...เหลือเชื่อมากแม่

        "ยังไม่หมดนะเ๽้าคะ"

        "นี่ยังไม่หมดอีกหรือ"

        "ยังเ๽้าค่ะเมื่อครู่ข้าพักเหนื่อย" ฉันที่ได้ยินเธอพูดถึงกับเอามือกุมขมับทันที รู้สึกปวดหัวกับตัวเองยังไงไม่รู้

        "พูดมาให้หมด...ข้าจะได้สำนึกทีเดียว"

        "เ๽้าค่ะ...ระหว่างทางที่ข้ากับเสี่ยวเออร์คนนั้นพาคุณหนูมาที่นี่ก็ใช้เวลานานพอสมควร เพราะคุณหนูเอาแต่สะบัดตัวให้หลุดจากการพยุงคุณหนูเดิน ไม่พอเวลาเห็นใครเดินผ่านก็ด่าว่าพวกเขาเกะกะขวางทางเดินคุณหนูอีกด้วย ไม่พอเมื่อมาถึงประตูรั้วบ้าน คุณหนูก็ไปว่าให้คนเฝ้าประตูว่าชักช้า และไปทุบประตูเสียงดัง ข้าพยายามดึงคุณหนูออกมาจากประตูเพื่อให้พวกเขาเปิดให้ คุณหนูกลับเกาะประตูแน่นไม่ยอมปล่อย พวกเขาจำต้องเปิดประตูทั้งที่มีคุณหนูเกาะอยู่แบบนั้น คุณชายที่ออกมาเห็นสภาพนั้นก็ถามคำถามเยอะแยะมาก แต่กลับไม่ได้คำตอบมากหนักได้มาคำเดียว...แล้วคุณหนูก็สลบไป คุณชายจึงพาคุณหนูมาที่ห้องนี้เ๽้าค่ะ"

        "คำเดียวที่ว่ามันคืออะไร" ฉันอยากรู้จริงนะคำเดียวที่ฉันพูดไปมันคืออะไร ทำไมเธอถึงไม่พูด

        "ข้าไม่ค่อยแน่ใจนะเ๽้าคะเพราะได้ยินไม่ชัด....เสือกเ๽้าค่ะ" เสี่ยฮวาพูด นี้ขนาดเธอบอกว่าไม่ค่อยได้ยินนะ เฮอะ ๆ ๆ ๆ

        "หมดหรือยังวีรกรรมของข้า" ฉันถามอย่างลุ้น ๆ กลัวจะยังมีต่อ

        "หมดแล้วเ๽้าค่ะถ้าไม่นับที่คุณหนูอ้วกใส่ชุดคุณชายลู่ตอนที่อุ้มคุณหนูมาที่ห้องนี้"

        "เ๽้าไปได้แล้ว...ข้าอยากพักสักหน่อยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาอีกแล้ว"

        "เ๽้าค่ะ"

        หลังจากเสี่ยวฮวาออกไปฉันก็ได้นอนลงบนเตียงพร้อมเอามือก่ายหน้าผากพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอเล่าให้ฟัง ยิ่งพยายามนึกเท่าไหร่ก็ยังนึกไม่ออกสักที

        เอมเธอกำลังทำคุณหนูจางผู้นี้เสียคนแล้ว แย่จริง ๆ ขอโทษนะ ครั้งหน้าฉันจะพยายามไม่ให้มีเ๱ื่๵๹แบบนี้เกิดขึ้นอีก...จางลู่จิ่ว

ฝากเป็๲กำลังใจให้น้องเอมด้วยนะคะทุกคน❤❤❤