ข้าจะเป็นเศรษฐีแห่งราชวงศ์หมิง

        บทที่ 59

        คนมีความสามารถ

        บุรุษหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆยืนอยู่กลางถนนกวาดสายตามองไปบริเวณรอบๆคนผู้นี้เเต่งกายด้วยชุดธรรมดาธรรมดาผ้าเนื้อไม่ได้พิเศษ

        เขากำลังสังเกตเมืองแห่งนี้ที่ตนเองเพิ่งเดินทางมาถึงแต่ในขณะที่บุรุษหนุ่มผู้นี้กำลังกว่าสายตาไปมองบริเวณรอบๆอยู่นั่นเอง

        เสียงเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากบริเวณข้างกาย “ เพิ่งเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้อย่างงั้นรึ?”

        หลังจากที่ได้ยินเสียงนั้นบุรุษหนุ่มหันใบหน้าของตนเองไปมอง

        สิ่งที่ตัวของมันพบเห็นก็คือคนหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตัวเองราวๆประมาณสองถึงสามปียืนอยู่บริเวณข้างกาย

        ทว่าที่น่าแปลกประหลาดคือพลหนุ่มผู้นี้ไม่ได้มีเพียงแค่คนเดียวบริเวณด้านหลังมีชายวัยกลางคนร่างกายสูงใหญ่ยืนอยู่ด้วย 

        ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่บริเวณด้านหลังมีบุคลิกน่าเกรงขามใบหน้าที่ดูดุดัน

        ผู้ที่ปรากฏกายบริเวณด้านหน้าของมันคือจางหยวนและหย่งคัง

        ทั้งสองยืนอยู่ด้านหน้าเข้ามาทักทายคนหนุ่มผู้นี้ที่กำลังยืนและควาทสายตาไปมองบริเวณรอบๆ

        บุรุษหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆแสดงใบหน้าสงสัยมันจำได้ว่าไม่เคยพบเจอคนพวกนี้มาก่อน

        “ ไม่ทราบว่าพวกท่านเป็นผู้ใด? ”

        จางหยวนแสดงรอยยิ้มที่เป็นมิตรและก็ตอบกลับไปอย่าง “ เป็นคนภายในเมืองแห่งนี้”

        “ เห็นท่านกำลังกวาดสายตาไปมองบริเวณรอบๆเหมือนกับว่ากำลังสำรวจอะไรสักอย่างอยู่ข้าเลยเอ่ยถามขึ้นมาว่ากำลังสำรวจอะไร ”

        “ ดูท่าทีแล้วคงจะไม่ใช่คนเมืองจินหยวนสินะ ” จางหยวนถามถึงแม้ว่าตนเองจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

        “ ข้าเพิ่งเดินทางมาถึงสถานที่แห่งนี้ได้ไม่กี่วันที่ผ่านมากำลังอยู่ในช่วงสำรวจเมือง”

        “ เดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ได้ไม่กี่วันแล้วเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ตั้งใจจะมาเที่ยวอย่างงั้นรึ”

        “ ตั้งใจมาสร้างรากฐานของตนเองที่เมืองแห่งนี้เมืองจีนหยวนเป็นเมืองขนาดใหญ่จากการทำความเข้าใจแล้วดูเหมือนว่าจะเป็นเส้นทางการค้าขายก่อนจะไปถึงเมืองหลวง”

        “ ตัวของข้าคิดว่าที่เมืองแห่งนี้น่าจะมีอะไรให้ทำเยอะแยะ ” ชายผู้นั้นตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว

        หลังจากที่ได้ยินจางหยวนก็เห็นที่ว่าเข้าที่ที่ตนเองต้องการ “ แสดงว่าท่านมาหางานทำสินะ”

        “ ไม่ผิดตัวของข้ามาหางานทำที่เมืองแห่งนี้คิดจะหาลู่ทางปักหลักและสร้างรากฐานครอบครัวที่เมืองแห่งนี้”

        “ ที่เมืองเก่าไม่ดีอย่างงั้นรึ? ”

        “ ที่เมืองเก่าก็ดีแต่ไม่ใหญ่โตเท่าที่เมืองแห่งนี้โอกาสยอมมากับสถานที่ใหญ่ๆ ” ชายผู้นั้นตอบกลับคำถามของจางหยวน

        จางหยวนได้ยินคำตอบยิ่งยิ่งชอบใจถามคำถามของตนเองออกไป “ ท่านมีนามว่าอะไร”

        “ ผิงเว่ย ”

        “ ผิงเว่ย… เขียนหนังสือแล้วก็อ่านหนังสือเป็นหรือไม่ ”

        “ เป็นตัวของข้าเคยร่ำเรียนมีอาจารย์ข้างบ้านเคยสอน  ”

        “ เขียนหนังสืออ่านหนังสือเป็นก็ดีถ้าเช่นนั้นตัวของท่านมาทำงานกับข้าดีหรือไม่” จวนหยวนกล่าวชักชวนออกไปอย่างรวดเร็ว

        เขารู้ดีว่าเรื่องราวเช่นนี้แน่นอนว่าเมื่อยิงอ้อมค้อมมันยิ่งเสียเวลา

        แถมดูลักษณะและท่าทางของผู้ที่อยู่ด้านหน้าดูเหมือนว่าจะไม่ใช่พวกที่ชอบอะไรที่อ้อมค้อมแบบนั้นด้วย

        แสดงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสงสัย “ ทำงานกับท่าน?”

        ผิงเว่ยใช้ดวงตามองจางหยวนตั้งแต่ด้านบนลงด้านล่างสำรวจการเเต่งกายภายนอกและท่าทางจากสายตาของตนเอง

        หลังจากที่มองสำรวจเกาะทำการคิดภายในใจ “ คนผู้นี้น่าจะอายุราวๆสิบแปดถึงสิบเก้ายังไม่ย่างเข้ายี่สิบเลยด้วย”

        “ เป็นคุณชายตระกูลใหญ่อย่างนั้นรึถึงชักชวนให้ข้าไปทำงาน ”

        “ แต่ว่าคุณชายตระกูลใหญ่ที่ใดจะแต่งกายดูธรรมดาและเรียบง่ายแบบนี้ ”มันมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหน้ารู้สึกสงสัยภายในใจ

        เพราะว่าจางหยวนเเต่งกายดูธรรมดามากกว่าจะเป็นคุณชายตระกูลใหญ่ไม่เพียงเท่านั้นเขายังเป็นคนที่มองดูแล้วอายุเองก็ยังไม่เยอะจะเป็นเจ้าของกิจการหนึ่งก็คงจะเป็นไปไม่ได้

        จางหยวนเห็นคนผู้นี้กำลังแสดงใบหน้าลังเลเขารู้ดีถึงความลังเลภายในใจของมันจากสายตาที่มันกำลังแสดงออกมา

        จางหยวนจึงถือโอกาสนี้พูดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ ถ้าเช่นนั้นลองตามมาดูสถานที่ทำงานของข้าน้อยเป็นอย่างไร”

        “ บางทีมันอาจจะช่วยทำให้ตัวของท่านตัดสินใจได้ ”

        หลังจากที่ได้ยินแบบนั้นผิงเว่ยก็มองเห็นว่าการไปมองดูมันเองก็ไม่ใช่เรื่องราวอะไรที่เสียหาย

        มันจึงพยักหน้าแล้วก็ตัดสินใจเดินตามคนหนุ่มผู้นี้ไป

        มันเดินตามคนหนุ่มผู้หนีไปอย่างรวดเร็วมุ่งตรงไปยังถนนทางทิศใต้ในขณะที่เดินไปภายในใจของผิงเว่ยเต็มไปด้วยความสับสน

        เพราะตอนนี้เดินทางมาทางถนนทางทิศใต้หลุดออกจากเขตการค้าจะมีอันใดอยู่บริเวณนี้

        นั่นเป็นเพราะว่ามันเพิ่งเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้ได้ไม่กี่วันจึงไม่รู้ว่าถนนทางทิศใต้มีอะไร

        เดินทางมุ่งตรงมายังถนนทางทิศใต้ถึงเป้าหมายผิงเว่ยเต็มไปด้วยความตกตะลึงมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหน้ามีผู้คนมากมายต่อแถวยาว

        เกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยพบเจอผู้คนมากมายมาต่อแถวยาวถึงขนาดปิดถนนเช่นนี้มาก่อนเลย

        ภายในใจเต็มไปด้วยคำถามก่อนที่จะใช้ดวงตามองตรงไปยังร้านที่ถูกผู้คนห้อมล้อม

        หลังจากที่มองไปดูก็พบเห็นว่ามันเป็นร้านขายผักวิญญาณ “ นี่มันร้านขายผักวิญญาณ?”

        “ ถูกต้องร้านขายผักวิญญาณ ร้านแห่งนี้เปิดมาได้ไม่นานเป็นร้านของข้าเองข้ากำลังหาคนงานอยู่ตัวของท่านมาทำงานได้ฆ่าดีหรือไม่ ” จางหยวนชักชวน 

        หลังจากที่ได้ยินคำชักชวนผิงเว่ยเมื่อมองเห็นสิ่งที่อยู่ด้านหน้ามันก้มหน้าและคิดกับตัวเองอีกครั้ง “ ถ้าต้องได้ทำงานที่สถานที่แห่งนี้จริงๆก็ดีนะ”

        “ มองดูจากการที่เป็นที่สนใจแก่ผู้คนแล้วการที่ร้านแห่งนี้จะเติบโตขึ้นในวันข้างหน้าย่อมมีโอกาสสูงเป็นอย่างมาก ”

        “ คนหนุ่มผู้นี้เป็นผู้ใดกันแน่อายุเพียงแค่นี้กับสามารถสร้างร้านค้าผักวิญญาณใหญ่โตเช่นนี้ขึ้นมาได้” 

        มันตัดสินใจอยู่ภายในใจสักพักใหญ่

        ก่อนที่มันจะพยักหน้าและมันก็ตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว “ ได้ขอรับ!!”

        “ ถ้ายอมทำงานกับท่านในฐานะที่ท่านชักชวนข้าทำงานด้วย ”

        “ แล้วการทำงานที่สถานที่แห่งนี้ท่านต้องการจะให้ค่าทำงานตำแหน่งอะไร”

        จางหยวนมุมปาก “ เจ้าอ่านเขียนเป็นมองดูแล้วเป็นคนช่างสังเกตถ้าเช่นนั้น ตำแหน่งที่เจ้าจะได้รับเป็นตำแหน่งแรกคือนักบัญชี”

        “ นักบัญชี? ”

        “ คนจัดการบัญชีภายในร้านแห่งนี้จะต้องทำการสร้างสรรค์บัญชีรายรับและก็รายจ่ายของร้านออกมาทำออกมาเป็นเล่มบัญชีอย่างโปร่งใส ”

        “ ท่ามกลางสรุปยอดแต่ละเดือนและก็ส่งมาให้กับข้าดูแลร้านเกี่ยวกับเรื่องเงินทอง”

        “ เรื่องแค่นี้เขาคิดว่ามันคงจะไม่ยุ่งยากหรือว่าเหนือบ่ากว่าแรงของเจ้าอย่างแน่นอน”

        จางหยวนมองเห็นความสามารถภายในตัวของคนผู้นี้แต่นั่นก็เป็นเพียงแค่การมองผิวเผินเท่านั้นตำแหน่งที่เขาให้ไปเป็นเพียงตำแหน่งที่ไม่เล็ก

        นี่ถือว่าเป็นการทดสอบด้วยว่าความสามารถของชายผู้นี้อยู่ในระดับไหน “ ”

        “ เจ้าทำได้รึเปล่า ”

        “ ได้ขอรับ!!! ” มันก้มศีรษะของตนเองอย่างรวดเร็ว

        “ ถ้าเช่นนั้นก็เริ่มงานในวันพรุ่งนี้เลย ” จางหยวนตอบกลับ

        หลังจากที่สนทนากันผิงเว่ยกลับไปเตรียมตัวอย่างรวดเร็วจางหยวนและหย่งคังยืนอยู่บริเวณบนถนนจ้องมองร้านผักของพวกเขาที่กำลังเต็มไปด้วยผู้คน

        หย่งคังถามขึ้นมา “ ข้าคิดว่าเกี่ยวกับเรื่องบัญชีพวกนี้เจ้าจะเป็นคนจัดการเองซะอีก”

        “ พวกเรามีหลายสิ่งที่จำเป็นต้องทำแน่นอนว่าการจ้างคนมาทำหลายๆเรื่องเพื่อลดเวลาให้กับพวกเรามันเป็นสิ่งที่ดี”

        “ นี่เป็นเพียงแค่คนที่มีความสามารถคนแรกเท่านั้นพวกเราจำเป็นจะต้องหาพวกเขาอีก ”

        “ เอาแหละแต่ในตอนนี้พวกเราควรจะกลับบ้านกันได้แล้ว ” จางหยวนพูดขึ้นมาเพราะท้องนภาตอนนี้เริ่มเปลี่ยนสีแล้ว

        ทั้งสองค่อยๆเดินทางกลับบ้านของตนเองที่ตั้งอยู่บริเวณที่ดินชานเมือง 

        จบบท