ระบบกลืนกินระดับเทพ : เส้นทางวิวัฒนาการของตัวข้าผู้เป็นสัตว์อสูร (อ่อนแอ)

        ไป๋ฉางเซิงหันกลับไปมองเจียงจืออวี๋แวบหนึ่งก่อนจะเก็บงำความตระหนกนี้ไว้ลึกสุดใจ

        ทว่าความตกใจนั้นก็เกิดขึ้นเพียงครู่เดียวแม้ระดับจักรพรรดิจะน่าเกรงขามเพียงใด แต่ใช่ว่าเขาจะไม่มีโอกาสไปถึงจุดนั้น

        ด้วยระบบที่คอยส่งเสริมต่อให้เจียงจืออวี๋จะเป็นจักรพรรดินีกลับชาติมาเกิดแต่ความเร็วในการฝึกฝนก็ดูเหมือนจะไม่ได้เร็วกว่าเขาเลย

        อย่างไรก็ตามเรื่องเร่งด่วนในตอนนี้คือการหาทางปลดล็อคและจุดประกายสายวิวัฒนาการ‘เลือดมังกร’ ให้ได้

        ในเมื่ออาวุโสท่านนั้นจากไปโดยไม่แม้แต่จะทักทายการจะใช้วิธีลัดคงเป็นไปไม่ได้แล้วเช่นนั้นก็เหลือเพียงต้องพึ่งพาตัวเองในการหาทางจับพวกมันขึ้นมา

        “ที่นี่ไม่มีแม้แต่เบ็ดตกปลาด้วยซ้ำ”

        “ปลาคาร์ปมังกรอยู่ในน้ำลึกขนาดนั้น คิดจะจับก็จับไม่ได้เลย”

        หลินจิงเหยามองซ้ายมองขวาพยายามเค้นสมองแต่ก็ไร้ผล จนสุดท้ายก็ได้แต่โพล่งออกมาอย่างจนใจว่า“คงไม่ใช่ว่าจะต้องกระโดดลงไปจับในน้ำหรอกนะ?”

        การกระโดดลงไปจับในน้ำย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้แต่คำพูดของหลินจิงเหยาก็ช่วยเตือนสติไป๋ฉางเซิงได้จุดหนึ่ง

        ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนจับสิ่งแรกที่ต้องทำคือหาวิธีดึงดูดปลาคาร์ปมังกรให้เข้ามาหา

        จะจับปลาหากไม่ลงเหยื่อจะทำได้อย่างไร

        ขอเพียงสามารถรวมกลุ่มปลาคาร์ปมังกรไว้ในที่เดียวกันได้ย่อมต้องมีหนทางจัดการพวกมันได้สักทาง

        ดูเหมือนเจียงจืออวี๋จะคิดถึงจุดนี้เช่นกันเธอสะบัดมือวูบหนึ่ง ซากสัตว์อสูรหลายตัวก็ถูกเรียกออกมาจากแหวนมิติ

        ซากเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเขาล่าได้ระหว่างทางเดิมทีตั้งใจจะเก็บไว้เป็นเสบียงสำรองให้ไป๋ฉางเซิงตอนขากลับแต่ตอนนี้ดูเหมือนมันจะมีประโยชน์ที่สำคัญกว่านั้น

        “เหยาเหยา ช่วยหน่อยสิ สับเนื้อสัตว์อสูรพวกนี้ให้เป็นชิ้นเล็กๆ ที”

        ปลาคาร์ปมังกรเองก็เป็นสัตว์อสูรชนิดหนึ่งและตราบใดที่เป็นสัตว์อสูร ย่อมไม่มีทางปฏิเสธของที่มีกลิ่นคาวเลือดได้

        การใช้เนื้อสัตว์อสูรพวกนี้เป็นเหยื่อล่อเพื่อรวมกลุ่มปลาคาร์ปมังกรจึงไม่น่าจะมีปัญหาอะไร

        หลินจิงเหยาได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้มีท่าทีลังเลหรือนึกรังเกียจแม้ว่าการจัดการซากสัตว์อสูรเหล่านี้จะดูนองเลือดไปบ้าง

        เธอชักดาบขึ้นมาแล้วสับลงไปเพียงไม่ถึงสิบดาบ เนื้อสัตว์อสูรก็ถูกแบ่งออกเป็นชิ้นเล็กๆ ขนาดเท่ากำปั้น

        ขณะที่ชิ้นเนื้อถูกโยนลงน้ำจนเกิดระลอกคลื่นกระจายตัวออกไปเจียงจืออวี๋จึงหันมามองไป๋ฉางเซิง

        “ก่อนมาที่นี่ ฉันหาข้อมูลเกี่ยวกับทะเลสาบเลือดมังกรมาแล้วนอกจากปลาคาร์ปมังกร ในทะเลสาบนี้ไม่มีสัตว์อสูรน้ำชนิดอื่นอาศัยอยู่เลย”

        “แต่ดูจากน้ำในทะเลสาบที่ไม่มีสิ่งผิดปกติก็ไม่น่าจะเป็นเพราะสัตว์อสูรอื่นอยู่ไม่ได้”

        “น่าจะเป็นเพราะปลาคาร์ปมังกรมีสัญชาตญาณหวงถิ่นรุนแรงมากและมักจะรวมกลุ่มกันโจมตีสัตว์อสูรตัวอื่น”

        “ฉันจำได้ว่า งูเกล็ดขาวว่ายน้ำได้ใช่ไหม?”

        เมื่อได้ยินคำถามของเจียงจืออวี๋ไป๋ฉางเซิงก็เข้าใจความหมายของเธอในทันที

        นี่เธอจะให้เขาสละตนเป็นเหยื่อล่อนี่นา

        จะไปหรือไม่ไป?

        ต้องไปอยู่แล้ว!

        ไม่เพียงเพราะเจียงจืออวี๋ให้เขาทำย่อมต้องมีเหตุผลรองรับที่ดีพอ แต่เพียงแค่ต้องเผชิญหน้ากับสายวิวัฒนาการ‘เลือดมังกร’ ที่รอการปลดล็อคอยู่ไป๋ฉางเซิงก็ไม่สามารถนิ่งดูดายโดยไม่ทำอะไรได้เลย

        ในเมื่อการยืนตกปลาอยู่บนฝั่งเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เพราะคนทั้งสองกับงูอีกหนึ่งตัวไม่มีใครตกปลาเป็นสักรายเช่นนั้นก็มีแต่ต้องยอมเสี่ยงภัยด้วยตัวเอง

        “ปลาคาร์ปมังกรทั่วไปไม่ต้องไปสนใจพลังโจมตีของพวกมันไม่แข็งแกร่งพอจะทลายเกราะของนายได้”

        “หาทางดึงดูดปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงมาที่ริมฝั่งให้ได้”

        “ถึงตอนนั้น ฉันจะใช้เข็มผลาญวิญญาณ สังหารมันในทีเดียว”

        เจียงจืออวี๋จ้องมองไปยังผิวน้ำของทะเลสาบเลือดมังกรด้วยสายตาเป็นประกาย

        เข็มผลาญวิญญาณ...เธอเคยใช้มันมาแล้วครั้งหนึ่งในการต่อสู้กับราชันหมาป่ากระดูกเหล็ก

        ตอนนั้นมันทำให้ราชันหมาป่าระดับจ้าวอสูรตกอยู่ในสภาวะชะงักงันไปชั่วครู่

        หากมองเพียงการต่อสู้ครั้งนั้นดูเหมือนเข็มผลาญวิญญาณจะไม่ได้มีอานุภาพร้ายแรงอะไรนัก แต่ในความเป็นจริงประสิทธิภาพของเข็มผลาญวิญญาณนั้นเหนือกว่าที่ใครจะจินตนาการได้

        ต้องอย่าลืมว่าในตอนนั้นเจียงจืออวี๋เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งเท่านั้น

        การฝืนข้ามผ่านถึงสี่ระดับใหญ่เพื่อใช้การโจมตีทางจิตที่ต้องเป็นระดับโหวแห่งยุทธ์ถึงจะกระทำได้ซ้ำยังสร้างบาดแผลให้สัตว์อสูรระดับจ้าวอสูรได้อีกด้วย

        นี่คือการโจมตีที่ทรงพลังแม้จะแบกรับสถานะผิดปกติไว้เต็มตัว

        ทว่าตอนนี้จิตวิญญาณของเจียงจืออวี๋มั่นคงแล้วและระดับพลังก็พุ่งขึ้นมาถึงระดับผู้ฝึกยุทธ์ระดับสอง

        ในสถานการณ์เช่นนี้หากใช้เข็มผลาญวิญญาณอีกครั้ง ประสิทธิภาพย่อมแข็งแกร่งกว่าเดิมมาก

        และแน่นอนว่าปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงย่อมไม่ใช่ตัวตนระดับเดียวกับราชันหมาป่ากระดูกเหล็ก

        “พลังของปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงน่าจะอยู่ในช่วงทหารอสูรระดับสอง”

        “ฉันมั่นใจว่าสามารถสังหารได้ในครั้งเดียว แต่ถ้าเป็นไปได้พยายามล่อมันมาให้ใกล้ฝั่งที่สุด”

        หลังจากฟังคำกำชับทั้งหมดของเจียงจืออวี๋ไป๋ฉางเซิงก็ค่อยๆ เลื้อยลงไปในน้ำอย่างเงียบเชียบ เขาพ่นลมหายใจออกมาหนึ่งเฮือกก่อนจะมุดหัวลงไปในน้ำเป็นอย่างแรก

        สัมผัสเย็นเยียบจู่โจมเขาทันทีแต่ความรู้สึกนั้นไม่รุนแรงนัก อย่างน้อยก็อยู่ในระดับที่ไป๋ฉางเซิงทนได้

        เมื่อร่างกายเรียวยาวจมลงในน้ำทั้งตัวไป๋ฉางเซิงก็ตระหนักถึงความผิดปกติของทะเลสาบเลือดมังกรได้ชัดเจนขึ้น

        ลักษณะทางกายภาพของทะเลสาบแห่งนี้ประหลาดมากเพียงแค่มองด้วยตาก็จะเห็นว่า ทุกๆ หนึ่งเมตรที่ลึกเข้าไปความลึกของน้ำจะเพิ่มขึ้นถึงสี่สิบห้าสิบเซนติเมตร

        ความลาดชันระดับนี้ทำให้ก้นทะเลสาบเลือดมังกรดูราวกับกรวยขนาดยักษ์

        “ถ้าไม่ผิดไปจากที่คาดปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงน่าจะอยู่ที่ใจกลางทะเลสาบตรงจุดที่ลึกที่สุด”

        เขาเคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณร่างกายส่ายไหวไปมาขณะว่ายมุ่งหน้าสู่ใจกลางทะเลสาบ

        ริมฝั่งนั้นหลินจิงเหยาและเจียงจืออวี๋ยังคงโยนชิ้นเนื้อสัตว์อสูรลงน้ำอย่างต่อเนื่องจนน้ำที่เคยใสสะอาดเริ่มปรากฏสีแดงจางๆ กระจายออกมา

        และเป็นไปตามคาดเมื่อกลิ่นคาวเลือดเริ่มแผ่ซ่านออกไปก็มีปลาคาร์ปมังกรสีแดงเริ่มสังเกตเห็นและรวมตัวกันเข้ามาทางนี้

        ในระยะสายตาของไป๋ฉางเซิงเขาเห็นพวกมันถึงสี่ตัว

        เมื่อมองดูปลาคาร์ปมังกรที่มีความยาวราวห้าสิบหกสิบเซนติเมตรแต่ละตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ไป๋ฉางเซิงก็ได้แต่ข่มกลั้นความต้องการที่จะล่าพวกมันตรงนี้ไว้

        หากเขาล่าตอนนี้ฝูงปลาจะตื่นตกใจจนหนีหายไป ซึ่งไม่คุ้มค่าเลย

        ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อดูความรวดเร็วและคล่องตัวของปลาคาร์ปมังกรในน้ำสลับกับท่าทางที่ดูเก้งก้างและเชื่องช้าของตัวเองแล้วต่อให้ไป๋ฉางเซิงอยากจะจับแค่ไหน เขาก็ต้องแน่ใจก่อนว่าจะไล่ตามพวกมันทัน

        มีปลาคาร์ปมังกรตัวหนึ่งสังเกตเห็นไป๋ฉางเซิงมันไม่สนใจชิ้นเนื้อสัตว์อสูรอีกต่อไป แต่กลับสะบัดหางพุ่งตรงมาที่เขาอย่างรวดเร็ว

        “ปึก!”

        ไป๋ฉางเซิงรู้สึกราวกับถูกใครสักคนถีบเข้าอย่างจังร่างกายพลันหนักอึ้ง เขาหันกลับไปหมายจะงับเข้าที่ข้างลำตัวของมัน

        ทว่าปลาคาร์ปมังกรตัวที่โจมตีเขาเมื่อครู่กลับว่ายหนีไปไกลแล้วไม่เปิดโอกาสให้ไป๋ฉางเซิงได้งับมันเลยสักนิด

        การโจมตีของปลาคาร์ปมังกรไม่ได้รุนแรงนักแต่ก็พอที่จะทำให้เขารู้สึกเจ็บน่าจะเป็นระดับพลังโจมตีที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ทหารอสูรระดับหนึ่ง

        การโจมตีเพียงครั้งเดียวอาจไม่เท่าไหร่

        แต่หากมีจำนวนมากกว่านี้แล้วปลาคาร์ปมังกรแต่ละตัวรุมโจมตีเขาคนละที ต่อให้ฆ่าเขาไม่ได้แต่มันก็สร้างความทรมานให้เขาได้ไม่น้อยเลย

        “จะมัวเสียเวลาไม่ได้ ต้องรีบหาปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงให้เจอก่อนที่ปลาคาร์ปมังกรตัวอื่นจะรู้ตัว”

        ไป๋ฉางเซิงเริ่มเคร่งเครียดขึ้นมาเขาเลิกสนใจปลาตัวเมื่อครู่ที่คอยตามตื๊อ แล้วว่ายลึกมุ่งสู่ใจกลางทะเลสาบต่อไป

        ทว่าไป๋ฉางเซิงกลับประเมินสัญชาตญาณหวงถิ่นของปลาพวกนี้ต่ำไป

        ยิ่งเขาว่ายลึกเข้าไปในทะเลสาบเลือดมังกรปลาคาร์ปมังกรที่ว่ายผ่านไปมาก็เริ่มหันมาจับจ้องเขามากขึ้นเรื่อยๆ

        เมื่อลองหันหลังกลับไปดูตอนนี้มีปลาคาร์ปมังกรว่ายตามหลังเขามาเป็นสิบตัวแล้ว

        การโจมตีแต่ละครั้งเปรียบเสมือนการถูกค้อนหนักๆฟาดใส่ จนไป๋ฉางเซิงเริ่มจะทรงตัวในน้ำได้ยากลำบากขึ้นเรื่อยๆ

        เขาสู้ชนะพวกมันได้แต่กลับจับพวกมันไม่ได้เลยความคล่องตัวของปลาคาร์ปมังกรนั้นเหนือกว่าที่เขาจินตนาการไว้มากเพียงแค่ความเร็วระดับนี้ ก็ไม่ใช่สิ่งที่ทหารอสูรระดับหนึ่งทั่วไปจะมีได้แล้ว

        ขนาดปลาคาร์ปมังกรธรรมดายังขนาดนี้แล้วถ้าเป็นปลาคาร์ปมังกรเกล็ดม่วงล่ะ มันจะร้ายกาจขนาดไหนกัน?