ดวงนารีปกป้อง ขอเป็นผู้กล้าสักครั้ง

ผมวิ่งออกไป แล้วทำการถีบทหารคนที่จับ หมอเทวดา อาโรส ล้มลง ทหารสวมเสื้อเกราะคนข้างๆ ที่เห็นเข้าก็รีบเข้ามาสมทบในทันที พวกมันเงื้อดาบขึ้นมา แต่ยังไง ก็ช้ากว่าดาบของผม ในเสี้ยววินาที ผมฟันมันสองคนล้มลงกับพื้น ดีที่เสื้อเกราะช่วยมันสองคนไว้ ไม่ให้ถึงตาย แค่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น จากนั้นผมก็พุ่งไป หาหัวหน้าทหาร ที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ มันตกใจและรีบหยิบมีดสั้นขึ้นมา

" มีดสั้น ? " ผมมองผ่านตาไปชั่วแวบนึง แต่มันก็เป็นแค่ชั่วแวบนึงจริงๆ ดาบสั้นนั้นคมมากจริงๆ เมื่อฟันแล้วจะมี เวทย์สายลมออกมาบาด ชื่อของมีดสั้นเล่มนี้มี ชื่อว่า วินด์แอมซอร์ด
ในขณะที่ผมกำลัง โดนทหารล้อมอยู่นั้น ก็ได้มีเสียงของคู่กรณีผมดังแว่วมา
กรรรรรรร
เสียงของ เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต มันตามผมมา ให้ตายสิ
เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต พุ่งเข้างับหัวหน้าทหารที่เป็นคนอ้วนที่สุดทันที เพราะรสชาติของเนื้อคงอร่อยพึลึก
" นิคุ นิคุ ( เนื้อ เนื้อ ) " เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต ครางเสียงมนุษย์ที่จำได้ออกมา สมองของมันคงประมาณ นกแก้วนกขุนทองละมั้ง แต่หนังหนาชะมัด
มีดสั้น วินด์แอมซอร์ด ที่ตกลงมาจากมือของหัวหน้าทหาร ได้หล่นมาถึงมือผม ผมรีบก้มเก็บมันในทันที ตอนนั้นเองที่ผม นึกถึง ชลาเก้นปืนของผม ในขณะที่ เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต ไล่กิน ทหารทีละคน ผมก็ยิงปืนใส่มัน
เปรี๊ยง เปรี๊ยง เปรี๊ยง เสียงดัง ราวอสุนีบาต ฟาด ลูกกระสุน พุ่งเข้าทะลุตาของ เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต จนมันหน้าหงิกงอ และเพิ่มความดุร้ายเป็นทวีคูณ
" ชะ...ช่วยด้วย " เสียงทหารคนหนึ่งกล่าวด้วยความกลัว ผมจึงรีบวิ่งไปประคองเขา แล้วลากมาหลบหลัง บ้าน
ตอนนั้น เองที่ หมอเทวดา อาโรส หยิบเอา ผงชูรส เหมือนผงพริกไทยมาโรยลงพื้น เจ้า เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต เมื่อได้กลิ่นก็วิ่งหนีไป สร้างความตกใจให้ผมกับเหล่าทหารอย่างมาก รวมทั้ง ชาวบ้านที่อยู่แถวนั้นด้วย
" มันเป็นกลิ่นที่ เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต ไม่ชอบ น่ะ " หมอเทวดา อาโรส เธอ อธิบายแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้ทุกคนเข้าใจสถานการณ์
ผมเก็บดาบเอ็กคาลิเบอร์เข้าไปในฝัก แล้วค่อยๆเดินเข้าไปถาม หมอเทวดา อาโรส ว่ามีผงชูรส อาโรเวีย ที่เบิร์นนิ่ง ไทเกอร์ แรมพาร์ต ไม่ชอบ อีกหรือป่าว แต่หมอเทวดา อาโรสกลับหัวเราะซะนี่
" ฮิ ฮิ ฮิ หน้าตานายตลกจัง " หมอเทวอาโรส ยื่นผงชูรส อาโรเวียให้ผมขวดนึง แล้ววิ่งไปดูอาการบาดเจ็บ ของ ทหาร อาณาจักรมังกรฟ้า ไครซิสตะวันตก ส่วนใหญ่ บาดเจ็บเล็กน้อย มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่บาดเจ็บหนัก
ไม่ช้าหลังจากหมอเทวดาอาโรส ปฐมพยาบาล เหล่าทหาร  ก็มีผู้หญิงผมสีฟ้า หน้าตาน่ารัก เดินมาพร้อมกับ ทหารอีกสี่ห้าคน ดูเหมือนเธอจะเป็นหัวหน้าองครักษ์
" เรามาที่นี่ เพื่อเชิญหมอเทวดา อาโรส ไปทำยาชุบชีวิต ให้ องค์ชาย ทรัมป์ และพระมเหสี อดีเน่ " หัวหน้าองครักษ์หญิง นาม นากิเสะ กล่าวเบาๆ แต่ดูทรงอำนาจ
" ผมเองก็มาหา หมอ เทวดา อาโรส เพื่อสอบถามวัตถุดิบในการทำยาชุบชีวิต ให้ อาสึกะ เช่นกัน " ผมพูดดังกว่า นากิเสะ สามเท่า เพื่อกลบเสียง นากิเสะ ที่กำลังเบ่ง ต่อหน้าหมอ เทวดาอาโรส
" ในเมื่อทุกคนมาด้วยเรื่องยาชุบชีวิต ข้าก็ขอให้ พวกท่าน ช่วยเหลือ หมู่บ้านของข้าก่อน " หมอเทวดา อาโรส กล่าว เพราะเธอ มียาชุบชีวิตเพียงขวดเดียวเท่านั้น ซึ่งจะให้กับคนที่ช่วยหมู่บ้านได้
" ว่ามา " นากิเสะ ทำหน้าไม่ใยดีผมซักเท่าไหร่ แต่ยังไงก็ยังเดินแซงหน้าผมไปหาหมอเทวดา อาโรส ก้าวนึง
" เมื่อ 5ปีก่อน มีอุกกาบาต มาตกที่เมืองใกล้ๆ หมู่บ้านนี้ ที่นั่น มีน้องชายของชั้น อยู่ชื่อ เบลอาม่อน ชั้นอยากรู้ว่าเขามีชีวิต อยู่ หรือว่าตายไปแล้ว ถ้ายังมีชีวิตอยู่ก็ขอให้พากลับมาที่หมู่บ้านนี้ที " หมอเทวดาอาโรส กล่าวแบบกึ่งบังคับ กึ่งขอร้อง
" ย่อมได้ ข้าจะไป ที่เมือง ฟาร์เว่น เพื่อช่วย เบลอาม่อน น้องชายของท่านเอง " นากิเสะ กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอกับ อัศวินอีก 5 คน ก็เดินไปเตรียมการจะเดินทางไปเมือง ฟาร์เว่น ซึ่งผมก็ขอไปด้วย แต่หมอเทวดา อาโรส กลับวิ่งมาแล้วบอกสิ่งหนึ่งที่ทำให้พวกเราตกใจ
เมื่อ 5ปี ก่อน อุกาบาตตกที่นอกเมือง ฟาร์เว่น ทำให้มีทหารไปดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทว่า ทหาร 3-4 คนที่ไปเตะอุกกาบาตโดยไม่สวมถุงมือ ก็ติดเชื้อโรค ลึกลับ และพากันตาย แต่คนที่ไม่ตาย กลับกลายเป็น ซอมบี้ ลุกขึ้นมากินเนื้อคน และในไม่ช้าโรคระบาดนี้ ก็กระจายไปทั่วเมือง ฟาร์เว่น เหล่าผีดิบพวกนี้ ถูกขนานนามว่า [มนุษย์กินคน] พวกมันแข็งแรงกว่าคนธรรมดาทั่วไป และคนที่ถูกกัดก็จะติดเชื้อ และมีโอกาสที่จะตายสูงมาก ไม่ก็กลายเป็นพวกมัน ตอนนี้ตลอดเส้นทางที่จะไปเมือง ฟาร์เว่น เต็มไปด้วยผู้ติดเชื้อ แม้ในระยะแรก จะมีการ นำรถม้าไปล่อ ให้พวกมันมาติดกับดัก แล้วใช้ธนูเพลิงยิงใส่ เพื่อกำจัด ผู้ติดเชื้อ ทว่า... พวกมันกลับเริ่มเรียนรู้ และไม่ยอมมาติดกับดักง่ายๆอีก พวกมันเริ่มมีจ่าฝูงของ บังคับบัญชา ซึ่งจ่าฝูงซอมบี้พวกนี้ ถูกยอมรับแล้วว่ามีสติปัญญา หรือเรียกกันง่ายๆว่า บอส ซอมบี้ นากุน ซึ่ง นากุนคือ ทหารคนแรกที่ติดเชื้อโรคนี้เอง
" พวกข้าจะระวัง ไม่ให้ติดเชื้อแล้วกัน " นากิเสะ หัวหน้าองครักษ์กล่าวอย่างออกนอกหน้า และว่าจ้างคนที่สามารถพาพวกตนไปยังเมือง ฟาร์เว่นก่อนมืดวันนี้ ด้วยทองคำมูลค่าสูง ซึ่งจะจ่ายก่อนครึ่งนึง แล้วจะจ่ายอีกครึ่งเมื่อถึงเมือง ฟาร์เว่น
" ข้าไปเอง " เด็กหนุ่มชื่อ โย อายุ15ปี พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงกึ่งหวาดกลัวกึ่งสู้ เขาต้องการทองคำนี้ไปรักษาแม่จึงยอมรับงานนี้ เพราะครอบครัวของเขาติดหนี้ก้อนโตที่ไม่สามารถหาเงินมาจ่ายได้ในชาตินี้ แต่ด้วยทองคำก้อนนี้ โยและครอบครัวจะปลดหนี้ได้ และกลายเป็นเศรษฐีประจำหมู่บ้าน ก่อนไปโยได้เข้าไปกอดแม่เป็นครั้งสุดท้าย และนำทองที่ นากิเสะจ่ายให้ครึ่งนึงก่อนมอบให้แม่
" รอดกลับมาให้ได้นะ โย แค่กๆ " แม่ของโยกล่าวสั้นๆก่อนโยจะกระโดดขึ้นไปบนรถม้าและตะโกนเสียงดังไปทางพวกนากิเสะ
" เอาล่ะ พวกเราต้องรีบเดินทางไป ถึงเมือง ฟาร์เว่น ให้ได้ก่อนค่ำ ท่านอัศวินหญิง นากิเสะ " โย กล่าว
" อืม ไปกันเลย " นากิเสะ กล่าว แล้วรีบเรียกให้ทหารอีก 5คนขึ้นรถม้า รวมถึงผมด้วย เพราะ ผมยืนการว่าจะตามไปด้วยไม่งั้นจะขวางทางรถม้า จน นากิเสะ อ่อนใจให้ผมตามมา
================================================โปรดติดตามตอนต่อไป