“ห่ะ อะไรกันครับคุณย่า”
“ให้ผมไปรับยัยลูกเป็ดเนี่ยนะ” ลายเสือโวยขึ้นเมื่อได้รับคำสั่งจากผู้เป็ย่าให้ไปรับดารินซึ่งบินกลับมาแล้วที่สนามบิน
“ก็ที่บ้านของหนูดารินไม่มีใครว่าง อีกอย่างน้องก็ไปอยู่เมืองนอกตั้งนาน แกไปช่วยอำนวยความสะดวกให้น้องแทนย่าหน่อยไม่ได้หรอตาเสือ” ปลายสายบอกเขา
“เดี๋ยวผมส่งคนไปรับให้แล้วกันครับ พรุ่งนี้ผมมีประชุม แล้วก็ไปพบลูกค้าต่างจังหวัดเลย” ลายเสือบอกท่าน เขาเองก็ไม่ได้มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอกนะ
“ประชุมรอบนี้เป็เื่ในองค์กร ไม่ได้สำคัญเท่าไหร่”
“ย่าให้เลขาของแกเลื่อนประชุมไปแล้ว” แต่ดูเหมือนเื่นี้จะถูกผู้เป็ย่าจัดการไว้เสร็จสรรพแล้ว.
“แล้วอีกอย่างหนูดารินเพิ่งเรียนจบมา ย่าอยากให้แกช่วยสอนงานน้องด้วย”
“มหาลัยที่นั่นไม่ได้ให้นักศึกษาฝึกงานหรอครับ” ลายเสือถามส่งๆ ไปเพราะถ้าต้องไปรับดาริน นั่นเท่ากับว่าต้องพลาดเดทกับสาวคนใหม่น่ะสิ
“ตาเสือนี่!” ปลายสายตำหนิเขาใหญ่
“ไม่รู้ล่ะ ย่ารับปากหนูดารินไปแล้ว”
“เอาเป็ว่าตามนี้นะ เดี๋ยวย่าให้ยัยหงส์ส่งคอนเฟิร์มเวลาไปรับน้องให้แก” ย่่าหอมสั่งหลานชายมาเป็ชุด
“คร๊าบบบบบบ” ลายเสือจึงจำต้องรับปากเพราะเลี่ยงไม่ได้แล้ว
“อ้อ แล้วอีกอย่างนะแกเลิกเรียกน้องว่ายัยลูกเป็ดได้แล้ว น้องออกจะสวยน่ารักขนาดนั้น” เป็ครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ทราบที่นางขอหลานชาย แต่ลายสิงห์ก็ยังคงเรียกดารินด้วยฉายาเดิมที่ตั้งให้อยู่ดี
“ก็เอาที่คุณย่าสบายใจแหละครับ”
.
Suvarnabhumi Airports
แล้วในที่สุดวันที่ดารินกลับมาถึงเมืองไทยก็มาถึง
“ยังพอมีเวลา”
หญิงสาวดูเวลาบนจอมือถือ แล้วรีบลากกระเป๋าเดินทางของตัวเองแล้วเลี้ยวเข้าห้องน้ำ จากนั้นก็เปิดกระเป๋าหยิบเสื้อผ้าชุดหนึ่งที่เตรียมเอาไว้มาเปลี่ยนพร้อมกับแว่นตาอันหนาเถอะที่เธอเลิกใช้ไปนานแล้ว จากนั้นก็เปิดประตูออกมาถามกลางความแปลกใจของผู้โดยสารร่วมเดินทางในเที่ยวบินเดียวกันเพราะจากสาวสวยสูงโปร่งแต่งตัวทันสมัยจนเป็ที่สะดุดตาคนบนเครื่องบินตลอดการเดินทางโผล่จากห้องน้ำอีกที่กลับกลายเป็สาวเฉิ่ม แต่งตัวเรียบร้อยจนเกือบจะเป็มนุษย์ป้าพร้อมกับแว่นตาใหญ่ๆ บนใบหน้าที่เห็นแล้วต้องขัดใจ มันไม่เข้ากับสาวสวยอย่างเธอเลยน่ะสิ .
“สวัสดียัยลูกเป็ด….” ดารินมองแล้วพูดกับตัวเองในกระจกด้วยชื่อที่ลายเสือบูลลี่เธอมาั้แ่เด็ก
.
ในขณะเดียวกันอีกด้านหนึ่งลายเสือซึ่งได้รับคำสั่งจากผู้เป็ย่าให้ไปรับดารินก็มาถึงสนามบินเรียบร้อยแล้วพร้อมกับรับสายผู้เป็ย่าที่โทรยิกๆ คงกลัวเขาไม่ไปรับยัยลูกเป็ดเองกระมัง.
“ครับคุณย่า ผมก็มาถึงสนามบินแล้วนี่ไงครับ” ชายหนุ่มบอกกับปลายสายพลางสอดส่ายสายตามองหาโดยเจาะจงที่ผู้หญิงร่างอวบอ้วน ใส่แว่นตาหนาๆ ตามภาพจำที่เคยเห็นดารินล่าสุดก็คงเกือบสิบปีได้แล้วกระมัง ถ้าจำไม่ผิดก็คงตอนงานศพพ่อกับแม่ของเขาและหลังจากนั้นไม่นานลายเสือก็บินไปเรียนต่ออเมริกาตามลายสิงห์พี่ชายของเขา ่ซัมเมอร์เขาก็ได้ยินว่ายัยลูกเป็ดตามย่าของเธอมาเยี่ยมย่าของเขาอยู่นะ แต่ลายสิงห์ไม่ค่อยได้อยู่บ้านจึงคลาดกับเธออยู่เสมอ
‘ก็คงเหมือนเดิมนั่นแหละ’ ชายหนุ่มนึกภาพดารินในปัจจุบันในใจ ภาพจำของเขาจำได้แค่ว่ายัยนั่นน่ะกินจุแค่ไหน แถมยังเคยตะกละแย่งสเต็กจากในจานของเขาไปกินต่อหน้าตาเฉยอีกด้วย แม้ว่าตอนนั้นเขาจะบอกว่าไม่อยากกินแล้วก็เถอะนะ….
“ไม่เห็นจะมีวี่แววของยัยลูกเป็ดเลย” ลายเสือพูดต่อพลางกวาดสายตามองจนไปสะดุดเข้ากับแก้วขวัญที่ลากกระเป๋าใบใหญ่ผ่านหน้าตนมา แล้วก็เป็อีกคนที่ต้องเหลียวหลังมองตามราวกับถูกเสน่ห์ของแม่สาวอินเตอร์สะกดไว้จนไม่อาจละสายตาได้….โดยหารู้ไม่ว่านั่นคือว่าที่พี่สะใภ้ของตัวเอง
“ยังไม่เลิกเรียกน้องแบบนั้นอีก!” ย่าหอมที่ยังอยู่ในสายบ่น ในขณะที่หลานชายนั้นแทบจะไม่ได้ฟังที่นางพูดเลย
“สวย….สวยเป็บ้าเลยว่ะ” ลายเสือเผลอหลุดปากพูดออกมาจนทำให้ผู้เป็ย่าเข้าใจว่าเขาได้เจอกับดารินแล้ว.
“ตาเสือ นี่แกเจอหนูดารินแล้วหรอ” ย่าหอมรีบถามเขาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นจนััได้.
“เอ่อ เปล่าครับ” ลายเสือรีบปฏิเสธเมื่อรู้ตัวแล้วก็รีบตัดบท.
“คุณย่าครับ แค่นี้ก่อนนะครับเดี๋ยวผมขอตามหายัยลูกเป็ดก่อน” ชายหนุ่มรีบวางสายแล้วหันกลับไปมองแก้วขวัญอีกครั้ง แต่ปรากฏว่าว่าที่พี่สะใภ้เธอได้หายวับไปจากสายตาแล้ว
“ว้าาาา….” ลายเสือบ่นเสียดายแล้วหันกลับมาตามเดิมแล้วก็พบสาวร่างเล็กเฉิ่ม แต่งตัวเชยๆ เหมือนมนุษย์ป้ายืนอยู่ตรงหน้า
“เธอ….” ลายเสือคลับคล้ายคลับคลาเป็อย่างยิ่งโดยเฉพาะดวงตาใสๆ ภายใต้แว่นตาอันหนาเตอะนั่น….หรือว่าจะเป็ยัยลูกเป็ดที่เขากำลังมองหาอยู่.
“ดาเองค่ะ ดาริน” เธอบอกพร้อมกับแจกรอยยิ้มสดใสให้จนลายเสือต้องรีบสะบัดความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็บอกไม่ถูกออกไป ชายหนุ่มไม่ชอบรอยยิ้มหวานๆ นี่เลยน่ะสิ
“ยัยลูกเป็ด?” ยัยนี่น่าจะผอมลงเยอะแฮะ ลายเสือสังเกตพร้อมกับแอบวิจารณ์เธออยู่ในใจ พอผอมแล้วก็หุ่นดีเหมือนนางแบบเลยล่ะ เสียดายความสูงคงไม่ถึง165cm ตามที่เขาตั้งมาตรฐานไว้
แล้วทำไมเราต้องเอายัยลูกเป็ดมาเทียบกับมาตรฐานสาวๆ ในสต๊อกของตัวเองด้วยวะ? ลายเสือถามตัวเองแบบงงๆ ยัยนี่ไม่มีส่วนไหนตรงกับสเป็คของเขาเลย เปลี่ยนแปลงบ้างก็แค่หุ่นดีขึ้น แต่เฉิ่มกว่าเดิมอีก….
“ไม่เจอกันตั้งนาน พี่เสือจำดาไม่ได้แล้วหรอคะ?” ดารินแสร้งถามเขา
“ขี้เหร่เหมือนเดิม ทำไมจะทำไม่ได้” แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาฟังแล้วมันก็ทำให้เสียความรู้สึกอยู่เหมือนกันแหละ
“พี่เสือก็ยังปากไม่ดีเหมือนเดิมเลยค่ะ” ดารินถึงสวนกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน ตอนเด็กไม่ยอมยังไงตอนโตเธอก็ยังไม่ยอมลงให้เขาเช่นกันนั่นล่ะ .
“ไปกันล่ะ” ส่วนลายเสือนั้นก็เคยชินเสียแล้วเช่นกัน
“ต้องเดินทางอีกยาว” จากนั้นชายหนุ่มก็แย่งกระเป๋าที่อยู่ในมือเธอไปถือไว้เองแล้วเดินนำไปพร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ ของดารินที่เดินตามหลังไปเงียบๆ ถึงจะปากร้ายไปหน่อย แต่เขาก็มีน้ำใจกับเธอแบบนี้มาเสมอเช่นกัน.
“คุณย่าหอมบอกว่า่นี้พี่เสือต้องไปต่างจังหวัดบ่อย แล้ววันนี้เราต้องไปที่ไหนกันหรอคะ?” ดารินถามเขาพร้อมกับรีบเร่งฝีเท้าก้าวตามลายเสือไปด้วย นี่เขาขายาวเกินหรือเธอขาสั้นไปกันแน่นะ
“พัทยา” ลายเสือบอกเธอ .
“ว้าว….ดีจังเลยค่ะ ดาไม่ได้เห็นทะเลเมืองไทยนานแล้ว” ดารินตื่นเต้นใหญ่
“หึ!”
.
แล้วในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงพัทยา โดยเข้าพักในรีสอร์ตซึ่งอยู่ติดชายหาดในเครือของครอบครัวลายเสือ
“เป็ไง ได้เห็นทะเลสมใจยัง?” ลายเสือถามในระหว่างที่เดินมาส่งดารินที่ห้องพักทั้งที่ห้องของทั้งคู่ก็อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง
“สวยเหมือนเดิมเลยค่ะ” ดารินบอกเขา
“นี่ห้องของเธอ” ชายหนุ่มยื่นกุญแจให้หญิงสาว
“เดินทางมาหลายชั่วโมง ไปพักผ่อนซะ ้าอะไรก็โทรเรียกพนักงานที่นี่ได้24ชั่วโมง” ลายเสือบอกเธอ
“ขอบคุณค่ะ”
“แล้วพี่เสือล่ะคะจะไปไหนต่อ” ดารินรีบถามเขา
“พี่….” ลายเสือเสียงอ้อมแอ้ม
“พี่นัดเพื่อนไว้น่ะ” ลายเสือบอก
“แน่ใจหรอคะว่าเพื่อน…” ดารินแสร้งถามลอยๆ
“ใช่คุณดาราที่เป็ข่าวด้วยวันก่อนรึเปล่าคะ แฟนพี่เสือน่ะ” และหลอกถามเขาเนียนๆ
“นี่! ข่าวพี่เสือน่ะดังไปถึงอังกฤษเลยนะคะ” ดารินแกล้งแซว .
“แล้วเธอไม่ได้ตามข่าวจนจบหรอ?”
ลายเสือถามกลับมาเพราะโบวี่เพิ่งให้สัมภาษณ์กับนักข่าวไปว่าเป็การเข้าใจผิดและความสัมพันธ์ของทั้งคู่ว่าเป็เพื่อนกันเท่านั้น ในเมื่อลอนทำตามข้อตกลงที่ตกลงกันไว้ั้แ่แรกไม่ได้ความสัมพันธ์ครั้งนี้จึงต้องจบลงเพราะเขารู้ทันเกมของหล่อน.
“ก็เห็นอยู่ค่ะ แต่พวกดาราก็ชอบให้สัมภาษณ์แบบประมาณนี้ไม่ใช่หรอคะ แบบว่าไม่มีอะไรในกอไผ่น่ะ” ก็แค่ข้ออ้างที่พวกดาราส่วนใหญ่ชอบแก้ตัวกัน
“ก็มี แต่จบแล้ว พอใจยัง” ลายเสือที่ี้เีพูดอะไรต่อเลยบอกกับเธอไปตามตรง
“ี้เีพูดกับเธอแล้ว พี่ไปล่ะ”
ลายเสือตัดบทแล้วเดินจากไปท่ามกลางความโล่งใจของดารินโดยที่หญิงสาวไม่รู้เลยว่าเธอจะต้องเจอกับผู้หญิงคนไหนของว่าที่สามีอีก
……….
25K
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาแพทย์ผู้มากพรสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1777289170_32656129.webp)
![[จบ] รักสุดท้ายของนายซุปเปอร์สตาร์](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1782539639_91203477.webp)
