เสี่ยวเป่า ลูกรักสวรรค์พลิกชะตา

กลางดึกที่มืดมิดที่สุด กระแสจิตที่มองไม่เห็นปะทะกันอย่างรุนแรงเหนือหลังคาคฤหาสน์มู่ เสี่ยวเป่า ที่พยายามเค้นพลังสีทองออกมาปกป้องครอบครัวกลับถูกอาคมดำของอาจารย์กุมภ์สะท้อนกลับอย่างรุนแรง ร่างเล็กๆ ของหนูน้อยสั่นสะท้านก่อนที่เธอจะสำลักออกมาเป็นหยดเลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนหมอนสีขาว

"อึก... แค่ก!"

ซูหว่าน ที่นอนอยู่ข้างๆ รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนและเสียงไอที่ผิดปกติ เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ "เสี่ยวเป่า! ลูกเป็นอะไรไป!" ทันทีที่เห็นหยดเลือดและใบหน้าซีดเผือดของลูกสาวที่กำลังหลับตาแน่น แผ่รังสีความร้อนออกมาอย่างประหลาด ซูหว่านถึงกับตัวสั่น 

"คุณมู่! ช่วยด้วย! ช่วยลูกด้วย!"

มู่เฉิง ที่นอนไม่หลับอยู่อีกห้องเพราะรู้สึกถึงบรรยากาศที่หนักอึ้งและกลิ่นเหม็นสาบที่รุนแรง รีบดิ่งเข้ามาในห้องนอนทันที 

"หว่านเอ๋อร์! เสี่ยวเป่า!" เขามองเห็นลูกสาวกำลังกระอักเลือดและมีเงามืดคล้ายมือปิศาจพยายามจะบีบคอหนูน้อยจากในอากาศ

"หน็อย... กล้าดียังไงมาทำร้ายลูกสาวฉัน!" มู่เฉิงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะลุขีดจำกัด

พระเครื่องเก่าแก่ประจำตระกูล

มู่เฉิงนึกถึงสิ่งที่บรรพบุรุษสั่งเสียไว้ เขาไม่เคยเชื่อเรื่องงมงายจนกระทั่งวันนี้ เขาล้วงเข้าไปในคอเสื้อ ดึง "พระกริ่งเนื้อนวโลหะ" เก่าแก่ที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคนออกมา แสงสีขาวนวลจากองค์พระเริ่มเปล่งประกายตอบรับกับพลังสีทองของเสี่ยวเป่า

"ในนามของผู้นำตระกูลมู่... สิ่งชั่วร้ายจงหายไป!"

มู่เฉิงประคองร่างลูกสาวไว้ มือหนึ่งกุมพระเครื่องแน่นแล้วนำไปทาบที่หน้าผากของเสี่ยวเป่า ทันใดนั้น แสงสีขาวบริสุทธิ์จากองค์พระพุ่งกระจายออกไปรอบทิศทาง ราวกับระเบิดแสงที่ทำลายล้างความมืดมิด เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณพรายจำแลงดังระงมไปทั่วห้อง ก่อนที่พวกมันจะแตกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านหายไปในอากาศทันที!

เสี่ยวเป่าหายใจโล่งขึ้น พลังสีทองในตัวสงบลง หนูน้อยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองพ่อและแม่ด้วยแววตาที่อ่อนเพลีย "พ่อจ๋า... แม่จ๋า... ผีหายไปแล้วจ้ะ" ก่อนจะหลับไปในอ้อมกอดของมู่เฉิงด้วยความเพลีย

ความร้อนรุ่มของศัตรู

ตัดกลับไปที่สำนักของ อาจารย์กุมภ์ หุ่นพยนต์หญ้าแพรกที่อยู่ในมือของเขาจู่ๆ ก็ลุกไหม้เป็นไฟสีขาวจนเขากระชากมือออกเกือบไม่ทัน "อึก! พลังนี่มัน... ไม่ใช่แค่เด็กนั่นคนเดียว แต่มู่เฉิงยังมีของดีคุ้มครองตัว!"

หลิวจื่อหาน ที่นั่งรอผลพิธีอยู่ข้างๆ ถึงกับลุกพรวดด้วยความเดือดดาล "ล้มเหลวอีกแล้วเหรออาจารย์! เงินที่ผมจ่ายไปมันเสียเปล่านะ!"

อาจารย์กุมภ์ไม่ได้โกรธที่ถูกตำหนิ แต่ดวงตาที่ขุ่นมัวกลับฉายแววตื่นเต้นอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน
"ประธานหลิว... เด็กคนนี้ไม่ใช่ธรรมดา พลังสีทองนั่นมันบริสุทธิ์เกินกว่าที่ข้าเคยเจอมาตลอดชีวิต ยิ่งข้าสู้กับนาง ข้าก็ยิ่งอยากได้จิตวิญญาณของนางมาทำเป็นมวลสารอาคม... ข้าอยากเจอหนูน้อยคนนี้ด้วยตัวเองเสียแล้วสิ"