“เสี่ยวเจียว รอพวกเราด้วยสิ”จางเอ้อร์หนิววิ่งตามเพื่อนสาวและพี่สาวของเพื่อนะโเรียกให้รอเสียงดัง
“ขอโทษนะ พอดีฉันโมโหมากไปหน่อย ขอบใจพวกเธอด้วยที่เก็บของมาให้”ซูเจียวหยุดเดินตามแรงดึงของพี่สาว และเสียงเรียกของเพื่อนๆ เธอหันไปหาเพื่อนที่วิ่งตามมารับถังและถุงตาข่ายใส่ของทะเลจากเพื่อนสาว
“ไม่เป็ไร เป็พวกเราก็โกรธ เธอหามาอย่างยากลำบาก คนพวกนั้นมาถึงก็จะแย่งไปมีอย่างที่ไหน”หวังกั่งตงกล่าวอย่างโมโหแทนเพื่อน
“ฉันว่าจะทำอะไรอร่อยๆให้ทุกคนได้กินกัน ดันมามีเื่ก่อนน่าเบื่อจริงๆ”ซูเจียวกล่าวบอกเพื่อนๆอย่างเสียดาย เธอทำหน้างอไม่พอใจที่ถูกพวกญาติๆฝ่ายพ่อรังควานเอาเปรียบไม่เลิก
“ไม่เป็ไร พวกเราเตรียมอาหารเที่ยงจากที่บ้านมาแล้ว เอาไว้พวกเราค่อยมากินกันวันอื่นนะ”ซูเสี่ยวจูกล่าวปลอบใจเพื่อนที่ดูแลจะอยากกินอาหารทะเลมากๆ
“ใช่ วันนี้เราหามาได้เยอะว่าคนอื่นๆ ไม่ต้องอยู่กันจนถึงเย็นก็ได้ พวกเรากลับบ้านไปพักกันได้แล้ว”หวังกั่งตงเอ่ยบอกเพื่อนๆอย่างดีใจ
…
“พ่อแม่ก็ไม่มีใครอยู่ ดูแลพวกเราสองพี่น้องแล้ว ไม่ว่าชาติก่อนฉันทำอะไรผิดนักถึงต้องมามีญาติแบบนี้”ซูเจียวกล่าวด้วยน้ำเสียงน้อยใจตัวเอง
“เจียวเออร์ น้องอย่างเสียใจไปเลยนะ เอาอย่างนี้ดีไหม หากน้องอยากทำอาหารกินกับเพื่อนๆจริงๆ พวกเรากลับไปทำกินที่บ้านของเรากันดีไหม เดี๋ยวพี่ช่วยน้องทำอาหารเอง ชวนเพื่อนๆของน้องและเพื่อนของพี่มากินข้าวที่บ้าน ด้วยดีไหม" ซูเจี้ยนเสนอทางออกให้น้องสาว ซูเจียวพยักหน้าเห็นด้วยกับที่พี่สาวบอกทำอาหารกินที่บ้านก็ได้ ถึงจะไม่ได้ฟิวส์ริมทะเลก็เถอะ
"งั้น…ตอนนี้น้องสาวของพี่ ก็เลิกทำหน้าบูดได้แล้ว ไหนยิ้มให้พี่หน่อยสิเด็กดี”ซูเจี้ยนกล่าวบอกน้องสาว เธอสงสารน้องสาวที่เตรียมตัวมาจะกินอาหารทะเล ดันมาเจอคนทำให้อารมณ์เสียจนหมดสนุกไปก่อน ซูเจี้ยนลูบหัวน้องสาวโยกไปมาอย่างปลอบใจ
“พี่ฉันโตแล้วนะ”ซูเจียวบอกพี่สาวที่ชอบทำกับเธอเหมือนเด็กน้อย
“โตอะไร น้องยังสูงไม่เลยหัวพี่เลยนะ”ซูเจี้ยนกล่าวบอกน้องสาว และทำท่าวัดความสูงของเธอและน้องสาว
“ฮ่าฮ่าฮ่า”เสียงเพื่อนๆหัวเราะดังออกมา ซูเจียวหันไปบอกตาเขียวใส่เพื่อนๆ
“พวกเธอมากินด้วยกันสิ อาหารทะเลที่ฉันหามาได้มาเยอะเลย พอให้พวกเรากินกันจนอิ่มได้เลย”ซูเจียวเห็นว่าเพื่อนๆหยุดหัวเราะแล้ว เธอเอ่ยชวนเพื่อนๆของเธอให้มากินข้าวที่บ้านเธอ
“ไม่ดีกว่า ฉันว่าเธอควรจะเอาไปส่งที่หน่วยคอมมูนของหมู่บ้านดีกว่านะ จะได้คะแนนด้วย”ซูเสี่ยวจูบอกเพื่อนสาว ที่บ้านซูเจียวเหลือกันแค่สองคน ผู้ชายก็ไม่มีทำให้เสี่ยวจูเป็ห่วงเพื่อนจะไม่มีแต้มคะแนน เวลาหมู่บ้านและผลผลิตให้ชาวบ้าน เพื่อนสาวจะไม่มีแต้มให้ได้รับส่วนแบ่ง ข้าว ธัญพืชของหมู่บ้าน
“มีตั้งเยอะ แบ่งมากินนิดหน่อยก็ยังเหลืออีกตั้งครึ่ง ค่อยเอาไปแลกแต้มก็ได้”ซูเจียวบอกเพื่อนๆ ชาวบ้านในหมู่บ้านถึงจะอยู่ติดกับทะเลมีของทะเลให้หากินมากมาย แต่ก็ยังอดยากอยู่ดีด้วยพวกเขาหามาได้ ก็ไม่ยอมเก็บเอาไว้กินเองบ้าง แต่เอามาส่งหน่วยผลิตแลกแต้มกันทุกคน
“แต่ของฉันไม่ได้เหรอนะ ถ้าฉันไม่เอาไปส่งมีหวังโดนพ่อแม่ตีตายเลย”จางเอ้อร์หนิวฟังที่ซูเจียวบอกก็สายหัวไม่เห็นด้วยกับเพื่อนสาว เธอและเพื่อนอีกสองคนไม่มีใครเห็นด้วยที่จะเอาอาหารทะเลที่หาได้มากิน ดูแล้วมันสิ้นเปลืองมากๆเลย ของทะเลที่ส่งด้วยคอมมูนหรือหน่วยผลิตจะได้คะแนนมากว่าเก็บผัก เกี่ยวหญ้ามาส่งที่หน่วยมาก
ที่สำคัญอาหารทะเล แต่ละอย่างก็กินยาก มีเนื้อน้อยและเหม็นคาวมาก ทำอาหารก็ยาก เวลาเอามาทำอาหารหากอยากให้คาวน้อยลงก็ต้องใช้เกลือล้าง และใส่เครื่องปรุงมาก คนในหมู่บ้านจะมีใครเต็มใจนำเกลือหรือเครื่องปรุงทำอาหารที่มีอยู่ในบ้านออกมาใช้ทำอาหารทะเลทีละมากๆกัน ทุกคนเลยไม่อยากเสียเวลาในการเอามาทำอาหารทะเลมาทำอาหารกิน นำไปส่งแลกแต้มดีกว่า
“เสี่ยวเจียวพวกเราต้องเอาของที่หาได้ไปส่งที่หน่วยผลิตก่อน เธอก็รีบตามมานะ”ซูเสี่ยวจูบอกเพื่อนสาว หลังทั้งหมดเดินมาถึงหมู่บ้านเป็เวลาเกือบบ่ายสองกว่าๆแล้ว
“พวกเธอเอาไปส่งหน่วยผลิตก่อนเลย ตอนเย็นก็มากินข้าวที่บ้านฉันนะ ฉันจะย่างปู ปลาและหอยที่เราจับได้มา
กินกันด้วย รับรองไม่มีกลิ่นคาวแน่นอน”ซูเจียวไม่ฟังที่เพื่อนๆบอก เธออยากกินปิ้งย่างทะเลและเธอต้องได้กิน ที่สำคัญหากได้กินกับพี่สาวและเพื่อนๆหลายๆคน จะต้องสนุกมากและดีกว่าการกินข้าวคนเดียว เหมือนที่เธอกินคนเดียวมาตลอดหลายสิบปี
“เสี่ยวเจียว ตอนนี้เธอไม่มีพ่อแม่ที่จะค่อยมาเลี้ยงดูเธอแล้วนะ พวกเราเป็เพื่อนกันไม่อยากเอาเปรียบเธอ เสี่ยวเจียวเอาไปส่งที่หน่วยผลิตเถอะนะ”จางเอ้อร์หนิวกล่าวกับเพื่อนอย่างเป็ห่วง
“เด็กๆไปส่งที่หน่วยก่อนเถอะจ๊ะ ไม่ต้องเป็ห่วงเสี่ยวเจียว พี่เก็บของทะเลมาได้เยอะเหมือนกัน เดี๋ยวเอาของพี่ไปส่งก็ได้ เสี่ยวเจียวอยากกินพวกเธอก็มากินเป็เพื่อนน้องสาวพี่หน่อยนะ”ซูเจี้ยนเห็นว่าน้องสาวอยากกินจริงๆและเธอก็ไม่อยากขัดใจน้องสาวด้วย ตอนที่พ่อแม่ยังอยู่ พวกเธอก็ได้กินอาหารทะเลฝีมือแม่บ่อยๆ ซูเจี้ยนจึงเข้าใจว่าน้องสาวคิดถึงพ่อแม่มากถึงอยากกินอะไรที่เคยกินรวมกัน
“น้องกลับเข้าบ้านไปก่อน ขอพี่เอาของทะเลพวกนี้ไปส่งที่หน่วยผลิตก่อนนะ แล้วจะกลับมาช่วยทำอาหาร”ซูเจี้ยนหันมาบอกน้องสาวคนเล็ก เธอต้องเอาส่งที่หน่วยก่อน
ซูเจียวมองพี่สาวและเพื่อนๆพากันเดินไปทางบ้านผู้ใหญ่แล้ว ซูเจียวไม่คิดจะรอให้พี่สาวที่ตัวเล็กๆผอมๆมาลำบากจากความอยากกินของเธอ ซูเจียวเดินไปหยิบหินที่อยู่ตามพื้น ตามต้นไม้เธอเหลือหินที่มีขนาดก้อนใหญ่และมีขนาดเท่าๆกันมาหลายก้อน ซูเจียวเอาหินใส่เข้าไปเก็บไว้ที่ร้านอาหารมิติของเธอ เธอยังเดินหาหินอีกหลายก้อน จะเอาไปทำเป็เก้าอี้หินให้เพื่อนๆได้นั่ง ซูเจียวเดินกลับเข้าบ้าน หลังได้ก้อนหินที่ถูกใจมาแล้ว
ซูเจียวเดินกลับเข้าบ้านมา เธอจัดการนำหินออกมาและวางเรียงให้เป็วงกลมสำหรับทำเป็เตาจุดไฟ และเอาตะแกรงเหล็กออกมาวางบนเตา ก้อนหินก้อนอื่น ๆ ซูเจียวเอามาจัดวางไว้สำหรับใช้นั่งแทนเก้าอี้ ก้อนหินที่เธอเหลือเป็หินที่ไม่มีความแหลม ซูเจียวเหลือแต่ก้อนดีๆมาทำเป็ที่นั่ง
เธอรอให้พี่สาวกลับมาก่อนค่อยก่อไฟย่างอาหารทะเล ซูเจียวเดินเข้าครัว เธอนำของทะเลมาล้างทำความสะอาดเตรียมเอาไว้ไปย่างกิน และซูเจียงยังทำน้ำจิ้มทะเลซีฟู้ดสำหรับจิ้มพวกอาหารทะเลด้วย
ซูเจียวเธอทำน้ำจิ้มสองรส คือน้ำจิ้มซีฟู้ดสูตรถั่วตัด มีพริกขี้หนู กระเทียม น้ำมะนาว รากผักชี น้ำตาลปี๊บ เกลือ ถั่วตัด และผักชี และอีกสูตรคือน้ำจิ้มซีฟู้ดสูตรน้ำตาลปี๊บ สูตรนี้จะมี พริกขี้หนู กระเทียม มะนาว น้ำตาลปี๊บ น้ำต้มสุก ผักชี น้ำจิ้มถั่วตัดเธอจะไว้กินกับปลาเผาและน้ำจิ้มสูตรน้ำตาลปี๊บ เธอจะไว้กินกับอาหารทะเลเผา
นอกจากน้ำจิ้มสูตรพิเศษแล้ว เธอยังทำอาหารทะเลเพิ่มด้วย อย่างวุ้นเส้นอบซีฟู้ด มีกุ้ง หอย ปู และผัดเปรี้ยวหวานทะเลที่มีเนื้อปลาทะเลเป็ส่วนหลักที่เธอใส่ลงไป และยังมีกุ้ง หอยเพิ่มเข้าไปด้วย และตบท้ายด้วยยำทะเลรวมมิตร ซูเจียวหุงข้าวไว้หนึ่งหม้อ เธอทำทุกอย่างเสร็จก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พี่สาวก็กลับมาถึงบ้านพอดี
ซูเจียวถามว่า"ทำไมพี่กลับมาช้านัก ฉันทำกับข้าวเตรียมไว้เกือบหมดแล้ว"
“ชาวบ้านไปส่งของทะเลให้กับทางหน่วยกันเยอะ พี่ต้องรอคิวนานกว่าจะถึงคิวของพี่ก็นานอยู่ ขอโทษด้วยนะ พี่กะจะกลับมาทำให้ น้องก็ทำเสร็จหมดแล้วเหรอ เหลืออะไรให้พี่ช่วยทำเพิ่มไหม”ซูเจี้ยนเอ่ยบอกน้องสาว น้องสาวของเธอถึงแม้อายุยังน้อย แต่กับทำงานบ้านเป็ทุกอย่าง หาของทะเลก็เก่งกว่าเธอ
“ฉันทำเกือบเสร็จหมดแล้ว พี่รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ก่อนเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”ซูเจียวรับถังและของในมือพี่สาวมาถือไว้ และดันหลังให้พี่สาวเข้าบ้านไปอาบน้ำ
ซูเจียวเอาของไปเก็บไว้ที่ห้องเก็บของหลังบ้านก่อนจะมานั่งก่อไฟ รอให้พี่สาวอาบน้ำและเพื่อนๆมาร่วมงานปาร์ตี้ย่างอาหารทะเลกินกับเธอ
ก่อไฟติดแล้ว เธอก็เริ่มย่างปลาที่หมักเกลือก่อนเป็อันดับแรก ซูเจียวได้ยัดสมุนไพรดับกลิ่นไว้ในตัวปลาและทาเกลือจนทั่วตัวปลาก่อนจะนำมาย่างบนเตา ซูเจียวย่างปลาเตรียมไว้ห้าตัว ก่อนพี่สาวที่อาบน้ำเสร็จแล้วจะรับหน้าที่ย่างปลา ย่างกุ้ง หอย ปู ต่อจากเธอ ซูเจียวรีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาช่วยพี่สาว ซูเจียวจุดคบเพลิงไม้ไผ่ที่อยู่ตรงประตูหน้าบ้านหนึ่งอัน และมีอยู่ที่ลานบ้านสองอันไว้ไม่ไกลจากที่พวกเธอนั่งกินอาหารทะเลกัน ทำให้เวลามืดพื้นที่ตรงนี้จะมีแสงสว่างจากคบเพลิงและแสงไฟจากก่อไฟที่เธอจุดไว้ คบเพลิงไม้ไผ่ทั้งสามอัน พ่อของเธอเป็คนไปหามาไว้ใช้ พ่อบอกว่ากลางคืนมันมืดไปกว่าเธอ พี่สาว แม่จะเข้านอน พ่อเลยอยากทำให้บ้านสว่างขึ้นมาหน่อยเลยทำคบเพลิงไม้ไผ่ไว้ที่บ้านและไปหาตะเกียงไต้มาใส่ไว้กับคบเพลิงไม้ไผ่ พ่อของเธอเป็คนเก่ง ฉลาด
138
