ตัวอักษรสีเทาหม่นปรากฏขึ้นบนบัตรพลาสติกที่เครื่องจักรปล่อยออกมา หลี่ชิงรับมันมาเงียบๆ เก็บงำความรู้สึกไว้ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉย
"ครับ ผมเข้าใจ" เขาตอบรับคำแนะนำ ของเ้าหน้าที่เกี่ยวกับความยากลำบากของแรงค์ E ด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งเช่นเคย
เขาก้าวออกจากห้องลงทะเบียนมาพร้อมกับบัตรแรงค์ E ในมือ คราวนี้ เมื่อเขากลับมายืนอยู่ในห้องโถงหลัก บรรยากาศรอบตัวดูจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย
บัตรฮันเตอร์แรงค์ E สีเทาหม่นในมือให้ความรู้สึกเย็นเฉียบและหนักอึ้งเกินกว่าน้ำหนักจริงของมัน หลี่ชิงยืนอยู่ท่ามกลางความวุ่นวายของสมาคมฮันเตอร์อีกครั้งหลังจากออกมาจากห้องประเมิน เขาเพิ่งผ่านขั้นตอนสุดท้ายในการลงทะเบียน นั่นคือการเปิดใช้งานบัตรและลงทะเบียนข้อมูลชีวภาพเข้าสู่ระบบเครือข่ายกลางของสมาคมฯ ที่เคาน์เตอร์บริการทั่วไป
"เสร็จเรียบร้อย" เ้าหน้าที่หญิงอีกคนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบหลังจากเขากดนิ้วลงบนเครื่องสแกนลายนิ้วมือและมองเข้าไปในเครื่องสแกนม่านตา "ข้อมูลของคุณเข้าระบบแล้ว ตอนนี้คุณสามารถใช้บัตรนี้เข้าถึงพื้นที่และภารกิจที่จำกัดสำหรับฮันเตอร์แรงค์ E ได้ ขอให้โชคดีกับการทำงาน... ฮันเตอร์หลี่ชิง"
คำว่า "ฮันเตอร์" ที่ต่อท้ายชื่อเขานั้นฟังดูยิ่งใหญ่ แต่เมื่อพิจารณาจากแรงค์ E ที่เขาได้รับ มันกลับฟังดูเหมือนคำประชดมากกว่า หลี่ชิงรับบัตรคืนมาเงียบๆ ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกไป
"เฮ้ ดูนั่นสิ! ได้แรงค์ E มาอีกคนแล้วว่ะ" เสียงเยาะเย้ยเบาๆ ดังมาจากด้านหลัง หลี่ชิงเหลือบมอง เห็นกลุ่มฮันเตอร์วัยรุ่นที่ดูเหมือนจะเพิ่งลงทะเบียนเสร็จเหมือนกันกำลังหัวเราะคิกคักพลางชี้มาทางเขา คนที่ได้แรงค์สูงกว่าหน่อยมักจะหาเื่ดูถูกคนที่ด้อยกว่าเสมอ มันเป็ธรรมชาติของโลกที่โหดร้ายใบนี้
หลี่ชิงเลือกที่จะไม่สนใจ เขาเดินตรงไปยังบอร์ดภารกิจขนาดใหญ่ที่ติดอยู่บนผนังด้านหนึ่งทันที บอร์ดนั้นเต็มไปด้วยกระดาษประกาศหลากสีสันและข้อความมากมายจนลายตา มีั้แ่ภารกิจคุ้มกันบุคคลสำคัญ สำหรับฮันเตอร์ระดับสูง ภารกิจล่ามอนสเตอร์เฉพาะทาง ไปจนถึงภารกิจสำรวจดันเจี้ยนที่เพิ่งค้นพบใหม่ แต่สำหรับแรงค์ E อย่างเขา ตัวเลือกนั้นมีจำกัดอย่างน่าใจหาย
เขาไล่สายตาอ่านประกาศในโซนแรงค์ E และ F อย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่เป็งานจิปาถะ เช่น 'เก็บตัวอย่างตะไคร่น้ำเรืองแสงในดันเจี้ยน F-07', 'รวบรวมเศษเขี้ยวก็อบลิน 10 ชิ้น', หรือ 'สำรวจเส้นทางที่ปลอดภัยในเขตซากปรักหักพังโซนตะวันตก' ค่าตอบแทนก็น้อยนิด แทบไม่พอค่าอาหารด้วยซ้ำ
"ต้องเริ่มจากดันเจี้ยน" หลี่ชิงตัดสินใจ การทำภารกิจหยุมหยิมพวกนี้เสียเวลาเปล่า หนทางเดียวที่จะแข็งแกร่งขึ้นได้อย่างรวดเร็วคือการต่อสู้และเพิ่มเลเวลโดยตรง เขาต้องหาดันเจี้ยนแรงค์ F ที่ใกล้ที่สุดและสามารถเข้าถึงได้
สายตาของเขาสะดุดเข้ากับแผนที่มุมหนึ่งของบอร์ด มันเป็แผนที่แสดงตำแหน่งของเกทและดันเจี้ยนต่างๆ ที่ได้รับการยืนยันแล้วในบริเวณเมืองฉงอันและพื้นที่ใกล้เคียง มีจุดสีแดงเล็กๆ จุดหนึ่งอยู่นอกเขตควบคุมหลักไปทางทิศเหนือ พร้อมคำอธิบายสั้นๆ: 'ดันเจี้ยน F-03: ประเภทถ้ำ, มอนสเตอร์หลัก: ก็อบลิน, สถานะ: เปิดใช้งาน, ระดับความอันตราย: ต่ำมาก เหมาะสำหรับฮันเตอร์ฝึกหัด
"F-03... ก็อบลิน..." หลี่ชิงพึมพำ ที่นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของเขา
ปัญหาต่อไปคือเสบียงและอุปกรณ์ เขามีเพียงดาบเก่าๆ เล่มเดียวกับเสื้อผ้าขาดๆ ที่สวมอยู่ เงินที่พอจะหาได้จากการคุ้ยหาตามซากปรักหักพังก็แทบไม่เหลือแล้ว เขาไม่มีเงินพอจะซื้อดาบที่ดีกว่านี้ หรือแม้กระทั่งชุดเกราะหนังราคาถูกที่สุดด้วยซ้ำ
เขาเดินออกจากสมาคมฯ อย่างเงียบๆ ผ่านร้านค้าอุปกรณ์ฮันเตอร์ที่ตั้งอยู่เรียงรายบริเวณนั้น มองดูดาบมันวาว เกราะแข็งแกร่ง และโพชั่นฟื้นฟูหลากสีสันที่วางโชว์อยู่ด้วยความรู้สึก... ว่างเปล่า ของพวกนั้นยังอยู่ไกลเกินเอื้อมสำหรับเขาในตอนนี้
"ไม่เป็ไร" เขากระซิบกับตัวเอง "ฉันมีดาบ มีพลังที่เพิ่งตื่นขึ้น และมีความแค้นที่ต้องชำระ นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับตอนนี้"
เขาใช้เงินเหรียญสุดท้ายที่เหลืออยู่ซื้อขวดน้ำขนาดเล็กและขนมปังแข็งๆ สองสามก้อนจากร้านค้าข้างทาง นั่นคือเสบียงทั้งหมดที่เขามีสำหรับการลงดันเจี้ยนครั้งแรกนี้
การเดินทางไปยังดันเจี้ยน F-03 ใช้เวลาเกือบครึ่งวัน เขาต้องเดินเท้าผ่านเขตที่อยู่อาศัยที่ถูกทิ้งร้างและพื้นที่อุตสาหกรรมที่เสียหาย บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบสงัดและน่าหวาดหวิวขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งห่างจากเขตปลอดภัยของสมาคมฯ มากเท่าไหร่ อันตรายก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น เขาต้องคอยระวังตัวอยู่ตลอดเวลา
ในที่สุด เขาก็มาถึงบริเวณที่แผนที่ระบุไว้ มันเป็พื้นที่โล่งกว้างที่เคยเป็สวนสาธารณะเก่า ตรงกลางพื้นที่นั้นมีปรากฏการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ด้วยหลักการทางวิทยาศาสตร์ใดๆ – รอยแยกสีดำสนิทที่บิดเบี้ยวกลางอากาศ คล้ายกับถ้ำมืดที่เปิดอ้าอยู่ มันไม่ได้ใหญ่โตนัก สูงประมาณสองเมตร กว้างเมตรกว่าๆ มีไอเย็นจางๆ และเสียงฮัมต่ำๆ ลอยออกมาจากข้างใน นั่นคือทางเข้าดันเจี้ยน F-03
รอบๆ ทางเข้ามีรั้วลวดหนามเก่าๆ ล้อมไว้อย่างหยาบๆ และมีป้อมยามเล็กๆ ตั้งอยู่ มีทหารยามสองนายยืนเฝ้าอยู่ด้วยท่าทางเบื่อหน่าย พวกเขาสวมเครื่องแบบมาตรฐาน ไม่มีอุปกรณ์พิเศษอะไร บ่งบอกว่าที่นี่เป็เพียงดันเจี้ยนระดับต่ำที่ไม่ค่อยมีใครสนใจนัก
หลี่ชิงเดินตรงเข้าไป ทหารยามนายหนึ่งยกมือขึ้นห้าม
"แสดงบัตรฮันเตอร์ด้วย" เขากล่าวเสียงห้วน
หลี่ชิงยื่นบัตรแรงค์ E ของเขาให้ ทหารยามรับไปดูผ่านๆ ด้วยสายตาไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาทางจมูก
"แรงค์ E รึ? ข้างในมีแต่ก็อบลินกระจอกๆ ไม่ค่อยมีอะไรให้เก็บเกี่ยวหรอกนะ เสียเวลาเปล่า" ทหารยามบ่นอุบ แต่ก็ยื่นบัตรคืนให้ "เอาเถอะ จะเข้าไปก็เข้าไป แต่อย่าไปเกะกะพวกแรงค์สูงๆ ที่อาจจะผ่านมาฝึกซ้อมก็แล้วกัน แล้วก็... พยายามอย่าตายอยู่ข้างในล่ะ ี้เีเข้าไปเก็บศพ"
"ครับ" หลี่ชิงตอบสั้นๆ รับบัตรคืนแล้วเดินผ่านทหารยามไปยังปากทางเข้าดันเจี้ยนทันที เขาไม่สนใจคำพูดดูถูกเ่าั้ เป้าหมายของเขาชัดเจน
เขายืนอยู่หน้าปากถ้ำมืด รู้สึกถึงไอเย็นที่ปะทะใบหน้าและเสียงฮัมที่ดังชัดเจนขึ้น มันคือทางเข้าสู่โลกอีกใบ โลกที่เต็มไปด้วยมอนสเตอร์และอันตราย แต่ก็เป็โลกที่เขาจะได้ทดสอบพลัง และเริ่มต้นเส้นทางแห่งการล้างแค้น
"เพื่อพ่อ... เพื่อแม่... เพื่อเสี่ยวเยว่..." เขากระซิบ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเท้าข้ามผ่านธรณีประตูที่มองไม่เห็นนั้นเข้าไป
วูบ!
ความรู้สึกเหมือนถูกดูดเข้าไปในกระแสน้ำวนเกิดขึ้นชั่วขณะ ภาพรอบตัวบิดเบี้ยว ตามมาด้วยความรู้สึกเย็นะเืและความมืดที่เข้าครอบงำชั่วครู่ ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับมาชัดเจนอีกครั้ง
เขาไม่ได้ยืนอยู่ในสวนสาธารณะอีกต่อไปแล้ว แต่กำลังยืนอยู่ในถ้ำหินปูนที่กว้างขวางแห่งหนึ่ง เพดานถ้ำสูงจนมองไม่เห็นยอด มีหินงอกหินย้อยรูปร่างแปลกตาอยู่ทั่วไป ผนังถ้ำชื้นแฉะ มีตะไคร่น้ำสีเขียวเรืองแสงจางๆ เกาะอยู่เป็หย่อมๆ ให้แสงสว่างเพียงเล็กน้อย อากาศภายในเย็นและอับชื้น มีกลิ่นดินและกลิ่นสาบแปลกๆ ปะปนกัน เสียงน้ำหยดดังก้องเป็ระยะ และมีเสียงขีดข่วนหรือเสียงเคลื่อนไหวเบาๆ ดังมาจากส่วนลึกของถ้ำเป็ครั้งคราว
นี่คือดันเจี้ยน F-03
"เอาล่ะ... ที่นี่สินะ" หลี่ชิงพึมพำ กระชับดาบในมือแน่นขึ้น สัญชาตญาณบอกให้เขาระวังตัวสูงสุด แม้จะเป็ดันเจี้ยนระดับต่ำสุด แต่ความประมาทคือหนทางสู่ความตาย เขาก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พยายามเคลื่อนไหวให้เงียบที่สุด สายตากวาดมองไปรอบๆ หูคอยเงี่ยฟังเสียงผิดปกติ
ก๊อบ! ก๊อบ!
เสียงประหลาดดังมาจากเงามืดด้านหน้าไม่ไกลนัก ตามมาด้วยเสียงหัวเราะแหลมเล็กน่ารำคาญ
หลี่ชิงหยุดกึก หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย เขาค่อยๆ ย่อตัวลง หลบอยู่หลังหินงอกก้อนหนึ่ง ชะโงกหน้าออกไปมองอย่างระมัดระวัง
สิ่งที่เขาเห็นคือสิ่งมีชีวิตขนาดเล็ก สูงประมาณเอวของเขา ิัสีเขียวหม่น ใบหน้าอัปลักษณ์ ดวงตาโปนโตสีเหลือง จมูกแบน ปากกว้างเผยให้เห็นฟันซี่เล็กแหลมคม มันสวมเพียงเศษผ้าเก่าๆ ขาดๆ และในมือกำลังถือกระบองไม้ท่อนหนึ่งที่ดูเหมือนกิ่งไม้หักๆ มันกำลังเดินวนไปวนมา ส่งเสียงก๊อบๆ แก๊บๆ อยู่ตลอดเวลา
"ก็อบลิน..." หลี่ชิงจำได้จากภาพประกอบในคู่มือฮันเตอร์ที่เขาเคยเห็นผ่านๆ มันคือมอนสเตอร์ระดับต่ำสุดที่พบได้บ่อยที่สุดในดันเจี้ยนแรงค์ F
เป้าหมายแรกของเขาปรากฏตัวแล้ว
ความกลัวแล่นผ่านเข้ามาในใจชั่วขณะ นี่คือการเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์ตัวเป็ๆ ครั้งแรกของเขา ไม่ใช่แค่การฝึกซ้อมหรือจินตนาการอีกต่อไป แต่ความแค้นและความมุ่งมั่นก็เอาชนะความกลัวได้อย่างรวดเร็ว นี่คือศัตรู คือสิ่งที่พรากครอบครัวเขาไป แม้จะเป็เพียงตัวกระจ้อยร่อย แต่เืของพวกมันทุกหยดก็คือหนี้ที่ต้องชดใช้
"ต้องฆ่ามัน" เขาบอกตัวเอง กัดฟันแน่น
เขาสูดหายใจลึก ตั้งสมาธิ นึกถึงการเคลื่อนไหวที่เขาฝึกซ้อมมา แม้จะยังไม่ชำนาญ แต่ก็ต้องลองดู เขาจับดาบสองมือ เตรียมพร้อมที่จะพุ่งออกไป
เ้าก็อบลินตัวนั้นดูเหมือนจะยังไม่รู้ตัว มันยังคงเดินวนเวียนอยู่กับที่ บางครั้งก็ก้มลงไปคุ้ยเขี่ยอะไรบางอย่างบนพื้น
นี่คือโอกาส!
หลี่ชิงตัดสินใจ เขาถีบตัวออกจากที่ซ่อน พุ่งตรงไปยังเ้าก็อบลินด้วยความเร็วทั้งหมดที่มี ดาบในมือเงื้อขึ้นสูง เตรียมฟาดฟันลงไป
ก๊อบ?!
เ้าก็อบลินดูเหมือนจะเพิ่งรู้ตัว มันหันขวับมาเห็นหลี่ชิง ดวงตาสีเหลืองเบิกกว้างด้วยความใ มันร้องเสียงแหลม ยกกระบองไม้ขึ้นมาหมายจะป้องกันตัว
แต่หลี่ชิงเร็วกว่า!
ฉับ!
ดาบเก่าๆ ในมือของหลี่ชิงฟาดลงไปตามสัญชาตญาณ เขาไม่ได้เล็งจุดตายอะไรเป็พิเศษ แค่ฟาดสุดแรงเกิดไปยังร่างสีเขียวตรงหน้า ความรู้สึกของการปะทะส่งผ่านมาถึงมือ... แต่มันเบากว่าที่คิด
คมดาบผ่าผ่านเนื้อหนังและกระดูกของเ้าก็อบลินอย่างง่ายดาย... ง่ายเกินไป! ราวกับตัดผ่านเต้าหู้ เืสีดำคล้ำสาดกระเซ็น ร่างเล็กๆ ของก็อบลินขาดออกเป็สองท่อนทันที ชิ้นส่วนร่างกายกระเด็นไปคนละทิศละทาง เสียงกรีดร้องแหลมสุดท้ายขาดห้วงไปอย่างรวดเร็ว
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา
หลี่ชิงยืนหอบหายใจ มองดูผลงานของตัวเองด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งใ โล่งอก และ... ประหลาดใจ
"ง่าย... ขนาดนี้เลย?" เขาพึมพำกับตัวเอง นี่มันไม่ใช่แค่เพราะก็อบลินอ่อนแอแน่ๆ เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนถึงพลังโจมตีที่เหนือกว่าปกติของดาบในมือ มันเฉียบคมและรุนแรงเกินกว่าจะเป็ดาบฝึกหัดราคาถูก หรือนี่คือ... พลังของคลาส [ดาบ]?
ติ๊ง!
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสเล็กๆ ที่ปรากฏขึ้นชั่วครู่:
[คุณกำจัด ก็อบลิน เลเวล 1 สำเร็จ] [ได้รับค่าประสบการณ์ 5 EXP]
หน้าต่างนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยืนยันว่าเขาทำสำเร็จแล้ว เขาได้รับค่าประสบการณ์แล้ว แม้จะน้อยนิดก็ตาม
หลี่ชิงมองซากก็อบลินที่น่าสังเวช มันไม่ได้ดรอปไอเทมอะไรเลย มีเพียงเืสีดำที่ไหลนองพื้นเท่านั้น เขาเช็ดเืที่กระเด็นมาติดใบหน้าออกอย่างเงียบๆ ความรู้สึกสะอิดสะเอียนจางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึก... เ็าและมุ่งมั่น
นี่เป็เพียงตัวแรก ยังมีอีกมากมายรออยู่ข้างหน้า เขาต้องแข็งแกร่งขึ้น เลเวลอัพให้เร็วที่สุด
หลี่ชิงกระชับดาบในมือแน่นขึ้นอีกครั้ง กวาดตามองเข้าไปในความมืดมิดของถ้ำเบื้องหน้า สัญชาตญาณบอกเขาว่ายังมีก็อบลินตัวอื่นๆ อยู่อีกไม่ไกล
การล่า... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว…
15K
![ทางใครทางมัน! เราหย่ากันแล้ว! [สามบุพเพสกุลซือ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743423902_10008268.webp)