เถ้าแก่ขั้นเทพ ไอเทมสุดโกง ลูกค้าสุดกาว

ตอนที่ 169 : สำเร็จภารกิจรอง

กลุ่มคนขณะนี้กำลังเปิดฝาถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ใส่เครื่องปรุง จากนั้นจึงใส่น้ำร้อน

ที่เหลือคือรอ

หลังทานบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเสร็จสิ้น ก็ได้เวลาที่เหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยเล่นเกมเสร็จพอดี

คนทั้งสองต่างได้เห็นมู่หรงไห่เถิงและคณะศิษย์

“ฝ่าบาท เหล่าไป่”

มู่หรงไห่เถิงกล่าวคำทักทาย

เหล่าไป่และจี้อู๋ฮุยจึงตอบรับ

ทั้งสองฝ่ายต่างก็เป็นขอบเขตทดสอบเต๋าระดับที่เก้า ดังนั้นสถานะใดล้วนไม่กล่าวถึง

และนี่ยังเป็นครั้งแรกที่ศิษย์บางคนได้พบเห็นคนทั้งสอง ดังนั้นจึงเผยสายตาใคร่สงสัยอยากรู้

ไม่ช้าโจวหู่และคณะจึงหมดเวลาเล่นเกมตามกันมา

กลุ่มคนถอดหมวกออกพร้อมพบเห็นว่าในร้านค่อนข้างครึกครื้น

โจวหู่หันมองทางจี้อู๋ฮุยและเหล่าไป่ก่อนจะเผยยิ้มด้วยความเก้กัง

เมื่อครู่เรียกหาอีกฝ่ายอย่างสนิทสนม ขณะนี้กลายเป็นไม่ทราบว่าฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นไร!

นับเป็นโชคดีที่คนทั้งสองไม่ได้ใส่ใจอันใด

พูดกล่าวกันอยู่พักหนึ่งผู้ที่ไม่มีอะไรทำแล้วจึงแยกย้าย

มู่หรงไห่เถิงและคณะศิษย์ต่างเลือกที่นั่ง สวมใส่หมวกโลหะ จากนั้นจึงเข้าสู่โลกเสมือนจริง

วันนี้คณะของเว่ยฉิงจู่ไม่มา

พอคิดเช่นนี้แล้ว บางทีมันอาจมีเรื่องราวใดเกิดขึ้น...

เวลาผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาหนึ่งวันก็ผ่านไปเช่นนี้

หลังมื้อค่ำ ฟ้าด้านนอกจึงเริ่มหม่นแสงลง

บอกกล่าวต่อเหยาซือหยานเล็กน้อย ทั้งสองจึงค่อยแยกย้ายกลับห้องไปพักผ่อน

“ระบบ วันนี้คืบหน้าอย่างไรบ้าง?” ด้วยนั่งอยู่บนเตียง ลั่วฉวนเรียกระบบมาสอบถาม

หน้าต่างโปร่งแสงจึงปรากฏตรงหน้าของลั่วฉวนโดยทันที

ข้อมูลจำนวนมากเรียงรายให้อ่าน

“งานหลัก : รายรับหนึ่งล้านผลึกวิญญาณ ระยะเวลาคงเหลือสี่สิบสามวัน รางวัล : โอกาสสุ่มโชค ความคืบหน้า : 780,000/1,000,000”

“งานรองที่หนึ่ง : รายรับจากหอคอยแห่งการทดสอบหนึ่งหมื่นผลึกวิญญาณ รางวัล : เพิ่มจำนวนที่นั่งเล่นหอคอยแห่งการทดสอบเป็นยี่สิบที่นั่ง ความคืบหน้า : 50,000/10,000

สถานะ : สำเร็จงานพร้อมรับรางวัล”

“งานรองที่สอง : จำนวนผู้เล่นหอคอยแห่งการทดสอบถึงสามสิบคน รางวัล : โหมดใหม่ของหอคอยแห่งการทดสอบ ความคืบหน้า : 34/30 สถานะ : สำเร็จงานพร้อมรับรางวัล”

โดยไม่ทันรู้ตัว ภารกิจทั้งสองถึงกับเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว

เพียงหนึ่งสัปดาห์ ยอดรวมขณะนี้เกินกว่าสองแสนผลึกวิญญาณเป็นที่เรียบร้อย

บอกกล่าวตามตรง นี่เป็นเรื่องที่ลั่วฉวนไม่ได้คาดคิดว่าจะทำได้ถึง

กิจการของร้านต้นตำรับกลายเป็นเติบโตขนาดนี้ก่อนจะทันรู้ตัวได้อย่างไร?

แม้ว่าหนึ่งแสนผลึกวิญญาณนั้นจะมาจากการขายไวน์หยกก็ตาม

กระนั้นไวน์หยกอย่างไรก็เป็นสินค้าในร้านเหมือนกัน!

แต่จำนวนของภารกิจย่อยทั้งสองนี้ออกจะผิดคาดเกินไป

ลั่วฉวนจดจำได้กระจ่างถึงลูกค้าทุกคนที่มาเยือนร้าน

กระนั้นพอคิดให้ดีก็พอจะเข้าใจได้

เหมือนว่าระบบไม่ได้นับฉู่หยุนเฟยที่แวะเวียนมาเป็นลูกค้าของร้านต้นตำรับ

นอกจากนี้แล้วแม้ว่าลั่วฉวนเอาชนะศึกปะทะภาพฉายจิตวิญญาณของฉู่หยางผิงเมื่อครั้งนั้น เขายังรู้สึกว่าอีกฝ่ายยังไม่ยอมปล่อยวางโดยง่าย

อย่างไรแล้วฉู่หยุนเฟยก็ตกตายด้วยมือลั่วฉวน

หากฉู่หยางผิงคิดแก้แค้น เช่นนั้นเวลาถอยหลังก็นับเดินรอคอยอีกฝ่ายมาเยือนร้านต้นตำรับ

กระนั้นลั่วฉวนไม่คิดแตกตื่นใด กระทั่งรู้สึกเฉยชา...

ผู้ฝึกตนขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุดถูกกำจัดลงได้ เช่นนั้นยิ่งเพิ่มพูนชื่อเสียงร้านต้นตำรับหรือไม่ใช่?

หากเจ้าของร้านอื่นได้ทราบว่าลั่วฉวนคิดอะไร พวกเขาคงไม่ทราบแล้วว่าควรหวาดกลัวเพียงใดดี

เพียงเพื่อเพิ่มพูนชื่อเสียงร้าน ถึงกับต้องสังหารขอบเขตทดสอบเต๋าระดับสูงสุด!

นี่ต้องเป็นคนใหญ่โตเพียงใดจึงคิดได้!

เป็นบุคคลระดับที่ไม่ควรยั่วยุด้วยแล้ว...

ตอนที่ 170 : รางวัลภารกิจรอง

กล่าวถึงยอดขายที่เพิ่มขึ้น อย่างนั้นก็หมายถึงความก้าวหน้าของทางร้าน?

ลั่วฉวนจดจำได้ดีว่าผลึกวิญญาณที่จำเป็นต้องจ่ายสำหรับเพิ่มความแข็งแกร่งระดับที่สามคือหนึ่งหมื่น...

“ระบบ ตอนนี้มีผลึกวิญญาณเท่าไหร่แล้ว?” ลั่วฉวนกล่าวถาม

“แปดหมื่นผลึกวิญญาณ ในจำนวนนี้มีห้าหมื่นที่ไม่ใช่มาจากยอดขายของร้านต้นตำรับ ดังนั้นจึงไม่อาจใช้งานในส่วนของระบบ” ระบบตอบกลับมา

หรือก็คือ ลั่วฉวนขณะนี้มีสามหมื่นผลึกวิญญาณสะสมเอาไว้

“ใช้หนึ่งหมื่นผลึกวิญญาณ จ่ายสำหรับเลื่อนสู่ระดับที่สาม” ลั่วฉวนกล่าวบอก

น้ำเสียงนี้เจือไว้ด้วยความตื่นเต้นยินดี

กำลังแท้จริงขณะนี้กำลังจะได้เพิ่มขึ้นอีกระดับหนึ่งแล้ว!

หากให้นับ นี่ก็ผ่านมาราวเกือบหนึ่งเดือนแล้ว

ระดับที่สามคือทัดเทียมขอบเขตโชคชะตา

ภายในเวลาไม่ถึงเดือน จากแรกเริ่มสู่ระดับนี้ มันเป็นความเร็วที่ไม่ว่าผู้ใดได้ทราบก็ต้องตื่นตะลึง

เรียกได้ว่าโกงก็ไม่เกินเลย!

แน่นอนว่ากำลังแท้จริงของลั่วฉวนมีเท่าใดหาได้มีใครสนใจไม่

ในสายตาของผู้อื่น เถ้าแก่ร้านต้นตำรับนั้นแข็งแกร่งเกินคาดเดาไปนานแล้ว...

“กำลังดำเนินการ ระยะเวลาแล้วเสร็จภายในหกชั่วโมง” ระบบตอบกลับมา

หกชั่วโมง?

อย่างนั้นหลับสักตื่นก็เรียบร้อยแล้ว

ลั่วฉวนเฝ้ารอ

แน่นอนว่าไม่เคยมีผู้ฝึกตนใดก้าวหน้าได้รวดเร็วเหมือนอย่างลั่วฉวน...

“ว่าไปแล้ว...” ลั่วฉวนคิดเรื่องภารกิจที่สำเร็จ “สองภารกิจรองที่ทำสำเร็จ ไฉนไม่ส่งรางวัลให้เลย?”

“รางวัลของภารกิจรองต้องเป็นเจ้าของร้านส่งภารกิจ ระบบจะไม่มีการจัดส่งโดยอัตโนมัติให้” ระบบตอบกลับมา

ลั่วฉวนถึงกับนิ่งค้าง

“หากไม่ถามยืนยัน อย่างนั้นก็ไม่ส่งมอบออกมาใช่หรือไม่?”

ลั่วฉวนรู้สึกว่าระบบนี้ค่อนข้างใจดำเกินไปแล้ว

“ที่เจ้าของร้านกล่าวนั้นถูกต้องแล้ว” ระบบตอบกลับมา

ลั่วฉวนถึงกับเกือบเสียอาการ

เห็นได้ชัดว่าระบบค่อนข้างเขี้ยวลากดิน

“รู้แล้ว” ลั่วฉวนถอนหายใจ “ขอรับรางวัลด้วย”

“ภารกิจรองที่หนึ่งส่งมอบรางวัลแล้ว จำนวนเครื่องเล่นเสมือนจริงภายในร้านต้นตำรับเพิ่มขึ้นเป็นยี่สิบที่นั่ง ร้านกำลังปรับปรุง ระยะเวลาแล้วเสร็จหกชั่วโมง”

“ภารกิจรองที่สองส่งมอบรางวัลแล้ว โหมดใหม่เพิ่มเข้าสู่หอคอยแห่งการทดสอบ โหมดทั่วไปพร้อมใช้งาน”

เสียงระบบดังตอบรับภายในใจของลั่วฉวน

ลั่วฉวนจึงเผยสีหน้างงงัน

ราวกับไม่เข้าใจว่าเมื่อครู่ได้ยินอันใดผิดไปหรือไม่

โหมดทั่วไป?

ระบบไม่ได้ล้อกันเล่นใช่หรือไม่?

โหมดนี้ฟังดูอย่างไรก็ไม่คล้ายว่าดี

อย่างน้อยโหมดท้าทายและโหมดอารีน่ายังเก็บค่าใช้จ่ายได้ อีกทั้งยังช่วยเพิ่มการฝึกฝนแก่ผู้เล่น

อย่างนั้นโหมดทั่วไปทำอะไรได้?

“ระบบ โหมดทั่วไปใช้งานอะไรได้?”

ด้วยคิดเองไม่ออก ลั่วฉวนจึงตัดสินใจถามระบบ

อย่างไรแล้วของประหลาดเช่นนี้ก็ไม่ใช่ระบบเพิ่งให้เป็นครั้งแรก