สุดยอดผู้อัญเชิญวิญญาณกับกองทัพโครงกระดูกสุดแกร่ง

บทที่ 33 ขอโทษเดี๋ยวนี้

หน้าโกดังบริษัทรับเหมาตกแต่งหลงเถิง ตำบลชิงเหอ…

“โธ่เอ๊ย! ทำงานให้มันเร็วหน่อย ตอนนี้จะบ่ายโมงแล้ว ยังอืดอาดยืดยาดอยู่ได้ อยากเลิกงานกินข้าวไหม? พวกขยะ วันนึงให้ตั้งสองร้อยหยวน คิดว่าเงินมันหาง่ายนักหรือไง?”

ชายวัยกลางคนพุงพลุ้ยยืนอยู่ใต้ร่มไม้หน้าโกดัง ตะโกนด่ากราดด้วยความโกรธ

“ผู้จัดการจาง ไม่ใช่ว่าพวกเราทำงานช้า แต่ของที่ลูกค้าสั่งมันเยอะ แถมยังเป็นของที่แตกหักง่าย พวกเราจะทำเร็วกว่านี้ก็ไม่ได้”

ตอนนี้เป็นช่วงเที่ยง แดดร้อนเปรี้ยง พนักงานขนของ 3 คน เหงื่อท่วมตัว เสื้อผ้าเปียกโชกเหมือนเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

ผู้จัดการจางโมโหที่ลูกน้องเถียง เขาชี้นิ้วด่าพนักงานคนหนึ่ง 

“หลิวเฉียง! แกยังอยากทำงานที่นี่อยู่ไหม ไม่อยากทำก็ไสหัวไป มีคนรอเสียบตำแหน่งแกอีกเยอะ”

“เหล่าหลิว อย่าพูดมาก ทำงานไปก่อนเถอะ”

“ใช่ เหล่าหลิว ฟังพี่เว่ยเถอะ เงินค่าจ้างวันละสองร้อย ถือว่าเยอะแล้วนะแถวนี้”

พนักงานทั้งสามคนจึงขยันขนย้ายเฟอร์นิเจอร์ขึ้นรถบรรทุก พวกที่เป็นไม้ก็ยังพอไหว แต่พอเจอโต๊ะหินอ่อน ก็เริ่มลำบาก

โต๊ะหินอ่อนตัวนี้หนักไม่ต่ำกว่าห้าร้อยกิโล ยกสามคนก็ลำบาก แถมแดดยังร้อนจัด ทำให้ร่างกายของพวกเขาอ่อนล้ามากขึ้น

“หนึ่ง… สอง… สาม… ยก!”

“หนึ่ง… สอง… สาม… ยก!”

“หนัก… หนักเกินไป…”

“ยกไม่ไหว ต้องพักก่อน…”

…

ทั้งสามคนลองยกหลายครั้ง แต่ก็ไม่สำเร็จ ผู้จัดการจางได้แต่ด่าทอ แต่โต๊ะมันหนักจริงๆ เขาก็ทำอะไรไม่ได้

“เฮ้ยๆ พวกขยะ หลบไป” ผู้จัดการจางมองลูกน้องอย่างผิดหวัง แล้วเข้าไปยกเอง

พนักงานทั้งสามไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่หลบให้ผู้จัดการจาง จากนั้น สี่คนก็ออกแรงยกโต๊ะหินอ่อนขึ้นมาได้สำเร็จ

แต่ตอนกำลังยกโต๊ะขึ้นรถบรรทุกตามทางลาดชั่วคราว ผู้จัดการจางก็ลื่นล้ม เสียหลัก

โต๊ะหินอ่อนหนักห้าร้อยกว่ากิโลกรัมก็เสียสมดุล ล้มลงมา เว่ยกั๋วหัวเตะผู้จัดการจางกระเด็นออกไปสามสี่เมตร ทำให้เขาไม่ถูกโต๊ะทับตาย

โครม!

โต๊ะหินอ่อนตกกระทบพื้นเสียงดังสนั่น เว่ยกั๋วหัว หลิวเฉียง และโจว  เหล่ยต่างก็ตกใจ รีบวิ่งเข้าไปดู

ผู้จัดการจางที่ถูกเตะกระเด็นก็ไม่สนใจความเจ็บปวด รีบวิ่งเข้ามาดู

“พัง… พังแล้ว!” ผู้จัดการจางจ้องมองรอยแตกบนโต๊ะ ความโกรธพุ่งพล่านในใจ

“ไอ้บ้าเอ้ย!” ผู้จัดการจางไม่สนใจความเจ็บปวดที่ท้อง ลุกขึ้นแล้วเตะ เว่ยกั๋วหัว

เมื่อกี้ถ้าโดนเตะแล้วโต๊ะไม่พัง ก็ยังพอว่า แต่นี่โต๊ะพังแล้ว จะยอมให้เตะฟรีๆได้ยังไง?

“ไอ้พวกขยะ! พวกแกมันขยะจริงๆ” ผู้จัดการจางตะโกนด้วยความโกรธ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน เขาชี้นิ้วไปที่โต๊ะที่พัง แล้วชี้ไปที่เว่ยกั๋วหัวที่นั่งงอตัวอยู่บนพื้น 

“พวกแกรู้ไหมโต๊ะตัวนี้ราคาเท่าไหร่? แปดพันหยวน! แปดพันหยวน! เงินเดือนพวกแกทั้งเดือนยังไม่พอจ่ายค่าเสียหายเลย รู้ไหม!”

หลิวเฉียงกับโจวเหล่ยรีบเข้าไปห้าม หลิวเฉียงแม้จะจ้องผู้จัดการจางเขม็ง แต่ก็ดูเหมือนจะข่มอารมณ์ไม่ได้ "ผู้จัดการจาง เมื่อกี้ถ้าพี่เว่ยไม่ช่วยไว้ ตอนนี้คุณคงแบนติดโต๊ะไปแล้ว"

โจวเหล่ยพูดเสริม “ที่เรื่องมันเป็นแบบนี้ ก็เพราะคุณลื่นเองไม่ใช่เหรอ คุณไม่ควรรับผิดชอบบ้างหรือไง?”

ผู้จัดการจางจะยอมรับผิดได้ยังไง เขาจึงยิ่งโมโห “หลิวเฉียง โจวเหล่ย พวกแกคิดจะกบฏเหรอ? เงินเดือนอีกเดือนครึ่งของพวกแกยังอยู่ในมือฉัน ไม่อยากได้แล้วหรือไง?”

พอพูดแบบนี้ ทั้งสองคนก็มองหน้ากัน ไม่กล้าพูดอะไร ผู้จัดการจางจึงถุยน้ำลายลงพื้นอย่างพอใจ แต่พอเห็นโต๊ะที่พัง เขาก็โกรธขึ้นมาอีก

“บ้าเอ๊ย! พวกขยะ!” พูดจบ ผู้จัดการจางก็เตะหลิวเฉียงกับโจวเหล่ย  ล้มลงไปกองกับพื้น

“ผู้จัดการจาง อย่าทำเกินกว่าเหตุ” เว่ยกั๋วหัวตั้งสติได้ ลุกขึ้นยืนบังหลิวเฉียงกับโจวเหล่ย เผชิญหน้ากับผู้จัดการจาง

“เกินกว่าเหตุ?” ผู้จัดการจางหัวเราะเยาะ เขามีเงินเดือนเดือนครึ่งของคนพวกนี้อยู่ในมือ จะกลัวอะไร?

“ฉันจะทำมากกว่านี้ แล้วพวกแกจะทำไม?”

พูดจบ ผู้จัดการจางก็เตะเว่ยกั๋วหัวล้มลง แล้วก็กระทืบซ้ำ

เห็นเว่ยกั๋วหัวไม่ตอบโต้ ผู้จัดการจางก็ยิ่งได้ใจ พวกกระจอก คิดว่าจะสู้เขาได้เหรอ?

“หึ พวกขยะ ค่าเสียหายของโต๊ะตัวนี้ จะหักจากเงินเดือนพวกแก”

เว่ยกั๋วหัวนอนขดตัวอยู่บนพื้น ยกมือขึ้นป้องกันหัว ปล่อยให้ผู้จัดการจางระบายอารมณ์ 

จริงๆแล้ว เขาสามารถสู้ผู้จัดการจางได้สบายๆ แต่เขาสู้ไม่ได้ เพราะที่บ้านมีลูกสองคน คนหนึ่งกำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย อีกคนกำลังจะสอบเข้ามัธยมเป็นช่วงที่ต้องการใช้เงิน

แต่ทันใดนั้น ก็มีเสียงตะโกนดังมาจากหน้าประตูบริษัท

“หยุดนะ!”

แล้วก็มีเงาวูบหนึ่งพุ่งเข้ามาในโกดัง เร็วมากจนมองแทบไม่ทัน

“ไอ้สาระเลว แกตาย!”

เว่ยเสี่ยวซู่ที่ไม่เคยพูดคำหยาบ คราวนี้ก็อดไม่ได้ เขาเห็นพ่อของเขานอนขดอยู่บนพื้น ตัวเต็มไปด้วยรอยเท้า ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ

เขารู้ว่าพ่อของเขาทำงานหนัก แต่ไม่คิดว่าพ่อจะต้องมาเจอกับความอัปยศอดสูแบบนี้

“แก… แกเป็นใคร?” ผู้จัดการจางตกใจกับสายตาของเว่ยเสี่ยวซู่ ถึงแม้เด็กหนุ่มคนนี้จะดูอายุแค่ 17-18 ปี แต่พลังของเขาดูน่าเกรงขาม ไม่เหมือนคนธรรมดา

เว่ยเสี่ยวซู่กลั้นน้ำตา จ้องมองชายวัยกลางคนพุงพลุ้ย แล้วพูดว่า 

“ขอโทษ ขอโทษพ่อฉันเดี๋ยวนี้”

“พ่อแก?” ผู้จัดการจางรู้สึกมั่นใจขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาหัวเราะเยาะ “ไอ้คนไร้ค่าคนนั้น มันทำ…”

ปัก!

คำว่า “ไร้ค่า” ยังไม่ทันพูดจบ ผู้จัดการจางก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก แล้วร่างของเขาก็กระเด็นออกไปไกลกว่าสิบเมตรเหมือนว่าวที่เชือกขาด