ดาบเทพมังกร (Sword of the Dragon God)

สัญชาตญาณดิบที่ถูกขัดเกลาจากการฝึกฝนช่วยชีวิตเฟยหลงไว้!

ทันทีที่เห็นลูกศรหน้าไม้ เขาก็ดีดตัวออกจากจุดที่ยืนอยู่โดยไม่คิดชีวิต ร่างของเขาม้วนตัวไปกับพื้นดินที่ชื้นแฉะและซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้สีดำทมิฬต้นหนึ่งทันที

ฟุ่บ! ฟุ่บ!

ลูกศรอีกสองดอกพุ่งตามมาปักอยู่ตรงจุดที่เขาเพิ่งกลิ้งผ่านไป แสดงให้เห็นว่ามือธนูนั้นแม่นยำและอ่านการเคลื่อนไหวของเขาออก

"แสดงตัวออกมา!" เฟยหลงตะโกน เสียงของเขาถูกม่านหมอกดูดกลืนจนฟังดูอู้อี้

คำตอบที่ได้คือความเงียบ...แต่แล้วเงาร่างในชุดดำสามสายก็ค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นจากในม่านหมอก พวกมันล้อมกรอบเขาไว้เป็นสามเหลี่ยม ในมือถือมีดสั้นโค้งที่อาบยาพิษ...เงาพิฆาต...

พวกมันไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ ทั้งสิ้น! นักฆ่าทั้งสามพุ่งเข้าใส่เฟยหลงพร้อมกัน การเคลื่อนไหวของพวกมันสอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ คนหนึ่งโจมตีจากด้านหน้า ส่วนอีกสองคนอ้อมไปโจมตีจากด้านข้าง เป็นกระบวนท่าสังหารที่ไร้ช่องโหว่

เฟยหลงกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าร่างกายของเขาในตอนนี้ไม่อาจสู้ตรงๆ ได้ เขาจึงทำได้เพียงใช้วิชาตัวเบาหลบหลีกและถอยหนีลึกเข้าไปในป่าให้มากขึ้นเท่านั้น

การไล่ล่าสุดชีวิตได้เริ่มต้นขึ้น!

เฟยหลงวิ่งไปข้างหน้าโดยไร้ทิศทาง เขาทำได้เพียงพึ่งพาสัมผัสแห่งใจเพื่อหลบหลีกต้นไม้และรากไม้ที่ขวางทาง ในขณะที่กลุ่มนักฆ่าก็ไล่ตามมาติดๆ ราวกับเงา พวกมันไม่รีบร้อน แต่คอยต้อนเขาไปเรื่อยๆ พร้อมกับยิงลูกดอกอาบยาพิษหรือขว้างมีดสั้นเพื่อสร้างแรงกดดันและทำให้เขาอ่อนแรงลง

ฉึก!

มีดสั้นเล่มหนึ่งเฉี่ยวเข้าที่น่องของเขา! แม้จะเป็นเพียงแผลตื้นๆ แต่พิษที่เคลือบอยู่ก็เริ่มทำให้ขาของเขาชาและเคลื่อนไหวได้ช้าลง

"แฮ่ก...แฮ่ก..." เฟยหลงเริ่มหายใจหอบหนัก ยาเม็ดผนึกลมปราณของท่านหมอฟางหมดฤทธิ์แล้ว ไอปีศาจที่หนาวเย็นของป่าเริ่มกัดกร่อนพลังภายในของเขาอย่างช้าๆ ความเจ็บปวดจากบาดแผลเก่าและใหม่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น

เขาพลาดท่าสะดุดรากไม้ล้มลงไปกับพื้น...และเมื่อเงยหน้าขึ้นมา เขาก็พบว่าตัวเองจนมุมเสียแล้ว...เบื้องหน้าคือกลุ่มนักฆ่าสามคนที่กำลังเดินเข้ามาอย่างช้าๆ ส่วนเบื้องหลังคือหุบเหวลึกที่ถูกบดบังด้วยม่านหมอกจนมองไม่เห็นก้นบึ้ง

"จบสิ้นกันแค่นี้แหละ ไอ้หนู" หนึ่งในนักฆ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าเป็นครั้งแรก "ประมุขตระกูลหลิวส่งพวกข้ามา...เพื่อแสดงความเสียใจ...ต่อชัยชนะของเจ้า"

แต่ก่อนที่พวกมันจะได้ลงมือสังหาร...

โฮกกกกกกกกก!

เสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปทั้งผืนป่าก็ดังขึ้น! มันไม่ใช่เสียงของหมาป่าสายหมอก แต่เป็นเสียงของอสูรร้ายที่ทรงพลังกว่านั้นมาก!

เงาดำทะมึนขนาดมหึมาปรากฏขึ้นจากในม่านหมอก มันคือ "อสูรหมีเกล็ดศิลา" หมีปีศาจขนาดใหญ่ยักษ์ที่ผิวหนังแข็งแกร่งราวกับหินผา ดวงตาของมันลุกโชนเป็นสีแดงเลือด มันคือผู้พิทักษ์ที่แท้จริงของป่าส่วนลึกแห่งนี้ และมันก็ไม่พอใจอย่างยิ่งที่มีผู้บุกรุกเข้ามาในอาณาเขตของมัน!

อสูรหมีไม่ได้สนใจว่าใครเป็นใคร มันพุ่งเข้าใส่นักฆ่าที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที!

ฉัวะ!

กรงเล็บที่คมกริบของมันฉีกร่างของนักฆ่าคนนั้นออกเป็นสองทิ้งอย่างง่ายดาย!

สถานการณ์แปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลสามเส้า! นักฆ่าอีกสองคนที่เหลือจำต้องหันไปต่อสู้กับอสูรหมีเพื่อเอาชีวิตรอด

เฟยหลงฉวยโอกาสนี้! เขารวบรวมพลังที่เหลืออยู่ทั้งหมดพยุงร่างที่บาดเจ็บของตนเองพยายามจะหลบหนีไปจากจุดนั้น

แต่หัวหน้านักฆ่าที่ยังรอดชีวิตอยู่ก็เหลือบมาเห็นเขา! มันรู้ดีว่าภารกิจนี้ล้มเหลวแล้ว และมันก็อาจจะไม่มีชีวิตรอดกลับไป แต่ก่อนตาย...มันจะต้องลากเฟยหลงลงนรกไปด้วยกัน!

"ตายไปพร้อมกับข้าซะเถอะ!!!" มันตะโกนลั่น ไม่สนใจอสูรหมีที่กำลังอาละวาดอยู่ แต่มันกลับพุ่งเป้ามาที่เฟยหลงเป็นครั้งสุดท้าย!

เฟยหลงที่อ่อนแรงเต็มทีเบี่ยงตัวหลบการโจมตีที่ทุ่มสุดตัวนั้นได้...แต่แรงปะทะที่เฉียดไปก็ทำให้เขาสูญเสียสมดุล...

ร่างของเขาร่วงหล่นลงไปในหุบเหวที่มืดมิดเบื้องหลัง...

ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือท้องฟ้าสีเทาหม่นที่ค่อยๆ เล็กลง...เล็กลง...แล้วทุกอย่างก็ดับวูบลง...

...

...

...

เฟยหลงไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด...เขารู้สึกตัวอีกครั้งท่ามกลางความมืดมิดที่สมบูรณ์แบบ...ร่างกายของเขาเจ็บปวดรวดราวจนแทบจะแหลกสลาย...ลมหายใจรวยริน...เขารู้สึกได้ถึงความตายที่กำลังคืบคลานเข้ามา...

เขาพยายามจะขยับตัว...แต่ก็ทำไม่ได้...

“ข้า...จะมาตาย...ที่นี่รึ...” เขาคิดอย่างสิ้นหวัง

และในขณะที่สติของเขากำลังจะเลือนหายไปเป็นครั้งสุดท้ายนั้นเอง...

ในความมืดมิดเบื้องหน้า...ดวงตาสีเลือดคู่หนึ่งก็ได้ลืมตาขึ้น...

มันเป็นดวงตาขนาดใหญ่โตมโหฬาร...ไม่ได้ลุกโชนด้วยความบ้าคลั่งของสัตว์ร้าย...แต่กลับเต็มไปด้วยสติปัญญาอันเก่าแก่...ความเศร้าสร้อยที่ลึกล้ำ...และพลังอำนาจที่ทำให้วิญญาณของเฟยหลงต้องสั่นสะท้าน...

เขาไม่ได้ร่วงลงมาตายอย่างไร้ค่า...แต่เขากลับร่วงลงมาสู่...รังของตัวตนในตำนาน...