ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

        ชายแก่ใบหน้าเต็มเปี่ยมไปด้วยความไม่จำยอม ก่อนจะรับคำอี้เฉิน อย่างว่าง่าย แม้แต่เหล่าศิษย์ พวกเขายังไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน จากปากผู้อาวุโสชราหัวดื้อรั้น

        “ข้าเข้าใจแล้วน่าเจ้าหนุ่ม” ชายแก่ขาสั่นเทา แววตาหวาดกลัวอี้เฉิน ขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะส่งสายตาขยิบ ให้เหล่าศิษย์ภายในสำนัก ราวกับเป็นการส่งสัญญาณบางอย่าง

         พวกเขา เหล่าศิษย์ต่างก็ทำตัวกันไม่ถูก หน้าบูดเบี้ยวกันไม่น้อย ที่จู่ๆ พวกเขาก็เป็นฝ่ายถูกอี้เฉินไล่กดดัน พวกเขาเสียอย่างนั้น จนหลายคนพวกเขายังตั้งหลักกับการเปลี่ยนแปลงนี้ไม่ทัน เนื่องด้วยมันกะทันหันเกินไป

หญิงสาวที่เคยกล่าวหยอกล้อเด็กสาวหลินเฟยก่อนหน้านี้ นางกล่าวพูดขึ้นมาทันใด “ท่านผู้อาวุโส ให้ข้านำสมุนไพรกลับไปปลูกดีหรือไม่?”

ชายแก่ รีบพยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว เขารอคำตอบนี้ จากเหล่าศิษย์มานาน “อืมๆ ดีๆ”

         อี้เฉินแค่นเสียงแข็งกร้าว สายตาเอาเรื่องขึ้นมาทันที “เจ้าไม่ได้ยินที่ข้าบอกกล่าวหรืออย่างไร ใครที่ถอนต้นสมุนไพร คนผู้นั้นจะต้องไปปลูก กลับคืนที่เดิม”

         ก่อนฝ่ามือ อี้เฉินจะส่งปราณพลัง ลงไปที่ปลายนิ้วมือ หมุนขับเคลื่อน จนเกิดห้วงอากาศบิดเบี้ยว พร้อมแสงริ้วคลื่น กระเพื่อมไหวเข้ากดดันร่างชายแก่ เล็กๆ

        ทำให้ชายแก่รับรู้ แรงกดดัน ขึ้นมาอย่างหนักหน่วง อยู่ชั่วครู่ พร้อมสายตาของเขา เผยความหวาดกลัว ออกมาอย่างไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อนในชีวิตนี้

แม้แต่เหล่าศิษย์ ที่ได้ยินน้ำเสียงที่โอหังของอี้เฉิน “ก็แค่สมุนไพรแค่ต้นเดียว” พวกเขาต่างก็กล่าวพูดเสียงดังขึ้นมา อย่างไม่เกรงใจ

“เจ้า เจ้า ช่างโอหังนัก กล้าสั่งผู้อาวุโสใหญ่ ภายในสำนักของเราเชียวหรือ แค่สมุนไพร ระดับเทพ เจ้าคิดจะเป็นศัตรูกับพวกเราเชียวหรือ?”

“ใช่ๆ หัวหน้าหมู่บ้านลมหวน อย่างเจ้า จะเหิมเกริม มากเกินไปแล้วกระมัง ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

       หลินเฟยที่มองชม นางส่ายหัว กล่าวพูดออกมาทันที ‘เหมือนว่าสวนสมุนไพรแห่งนี้ จะมีความหมายกับพี่อี้เฉินไม่น้อย’ เมื่อนางไม่เคยเห็น สายตาเอาเรื่องของพี่อี้เฉิน ปรากฏขึ้นมาก่อน แถมเขายังมีท่าทีแข็งกร้าว ไม่ยินยอม ง่ายๆ

“หากพวกเจ้าอยากออกไปจากสวนสมุนไพรแห่งนี้ ทำตามที่ท่านพี่ ข้าบอกกล่าวเถอะ”

        “นางเด็กน้อย เจ้าหุบปากเสีย!!” หญิงสาวถลึงตา กล่าวพูดสวนเด็กสาวขึ้นมาทันที พร้อมมองหลินเฟย ด้วยสายตาดุ เอาเรื่อง คนอื่นๆ เองก็เดือดดาล สายตาไม่ยินยอม ให้อี้เฉินดูถูกดูแคลนเช่นกัน

ก่อนเสียงชายแก่ จะกล่าวพูดตัดฉับ บรรยากาศที่อึมครึมลง “พวกเจ้าหยุดความคิดบ้าๆ ของพวกเจ้าลงเสีย.. ข้าชายชรากล้าทำ ก็กล้ารับ..”

        พร้อมฝีเท้าชายแก่ เดินสืบฝีเท้านำสมุนไพร กลับไปปลูกที่เดิม มือที่ไม่ได้เปรอะเปื้อนดินทราย ต่ำต้อยมานาน มาทำให้ชายแก่หน้าเหยเกไม่น้อย ก่อนชายแก่กล่าวพูดออกมา พร้อมใบหน้าบูดเบี้ยวไม่น่ามอง “เจ้าหนุ่มผู้นำหมู่บ้านลมหวน พอใจเจ้าหรือยัง”

หลินเฟย ชี้นิ้วเรียวเล็กของนางออกมาน้อยๆ “ท่านพี่อี้เฉิน ตรงนั้นยังกลบฝังไม่ดีเลย หากปลูกไม่ดีสมุนไพร มันจะตายเอานะ”

        สายตาที่ถมึงทึงพวกเขาต่างก็จ้องเขม็ง มาที่หลินเฟยเป็นสายตาเดียวในทันใด จนหลินเฟย นางต้องรีบมาหลบหลังอี้เฉิน ครั้นเห็นสายตาเอาเรื่องพวกเขา

“ข้าพูดผิดตรงไหน!” หลินเฟย ที่เบ้ปากออกมาอย่างไม่พอใจ

อี้เฉินส่ายหัว เอ่ยเสียงเรียบออกมาทันที “พวกท่านไปได้แล้ว!!” ก่อนเขาจะจัดการทุกอย่าง เลิกสนใจพวกเขาอีกต่อไป

        ชายแก่ที่มองอี้เฉินด้วยชุดผ้าป่านเก่า เปรอะเปื้อนไปด้วยดินทรายอยู่แวบหนึ่ง ก่อนที่เขาจะสืบฝีเท้าจากไป พร้อมกับกลุ่มคน เขามองอย่างไรก็ไม่อาจรับรู้ขั้นพลังของอี้เฉินได้ ซึ่งข้อนี้ มันแปลกเป็นอย่างมาก เขาครุ่นคิดจนหัวหมุนติ้ว ก็ยังไม่เข้าใจ

        ...เมื่อข่าวคราว หมู่บ้านลมหวนไม่ถูกเอาเปรียบ จากพวกราชวงศ์จันทราทมิฬ เป็นที่พูดถึงในละแวก หมู่บ้านทางทิศเหนือ ใกล้เขตชายแดนป่าไร้สิ้นสุด ของอาณาจักรเพลิง รั่วไหลไปถึงหูผู้นำหมู่บ้าน ละแวกอื่นๆ

        ก่อนวันล่าสัตว์อสูรประจำปี ที่พวกเขาไม่ได้จัด ร่วมกันมาเสียนาน ต่างก็มารวมตัวกัน ยังหมู่บ้านลมหวนกันอย่างไม่ได้นัดหมาย  หมายมั่นจะพูดคุยปรึกษา เรื่องที่พวกเขา ถูกคนราชวงศ์จันทราทมิฬ กดขี่มาตลอดในช่วง5-6ปีหลังมานี้

       ผู้เฒ่าหยางหลี่ เขาหน้าตื่น ต้องรีบสืบฝีเท้ามาหาอี้เฉิน ที่ขลุกตัวอยู่ภายในสวนสมุนไพร ท้ายหมู่บ้านลมหวนอย่างรีบร้อน เมื่อหมู่บ้านลมหวน บัดนี้เกิดความวุ่นวายเล็กๆ มีกลุ่มคนหลายกลุ่ม สืบฝีเท้ามาเยือน “ท่านบรรพชนเหมือนว่า จะเกิดเรื่องเข้าเสียแล้ว ขอเชิญท่านกลับเข้าไป ภายในหมู่บ้านลมหวน พร้อมกับข้าด่วน”

        อี้เฉินหันปรายตาไปมอง ผู้เฒ่าหยางหลี่ สายตาชายแก่ มีความยากลำบากใจ เขาวางอุปกรณ์ทำสวนลงแล้วพยักหน้าให้ ผู้เฒ่าหยางหลี่ ทันที “ข้าเข้าใจแล้ว ผู้เฒ่าหยางหลี่”

        เมื่ออี้เฉินเหลือบมอง หลินเฟยกำลังตั้งใจฝึกฝน เต๋า ธรรมที่ก่อร่าง ปรากฏขึ้นมา เริ่มที่จะเด่นชัดเป็นรูปร่างไม่ตายตัว ก่อนที่หลินเฟย นางจะเป็นเทพสวรรค์เสียอีก ศักยภาพนางถือว่าไม่เลว ทำให้อี้เฉิน เดินจากไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง ไม่ได้รบกวนการฝึกฝนของหลินเฟย
 

        ...เพียงเวลาไม่กี่เสี้ยวอึดใจ ผู้เฒ่าหยางหลี่ที่มาพร้อมกับอี้เฉิน เดินแหวกกลุ่มคนผู้ติดตาม หมู่บ้านอื่นๆ เปิดผ้าม่านหนังสัตว์เก่า เข้าไปด้านในเรือนไม้ประชุม เสียงพูดคุย ของผู้ติดตามหัวหน้าหมู่บ้านอื่นๆ ต่างก็เอ่ยพูดกระซิบ ดังออกมาไม่ขาดสาย อยากจะรู้ผู้ที่เดินติดตาม ผู้เฒ่าหยางหลี่เข้ามาพร้อมชายชรา เขาเป็นผู้ใดกันแน่ แม้ชายหนุ่มจะสวมใส่ผ้าป่านเก่า แต่ก็ไม่อาจปกปิดความโดดเด่น สง่า ที่แปลกประหลาดของเขาได้

        ภายในห้องประชุม หัวหน้าหมู่บ้าน ร่วม20หมู่บ้าน ต่างก็ปรายตามามองผู้เฒ่าหยางหลี่ กับอี้เฉินที่เดินสืบฝีเท้า มาเป็นคนสุดท้ายเป็นสายตาเดียว   หัวหน้าหมู่บ้านบางคน ถึงกับกล่าวพูดออกมา “เหตุใดข้ารู้สึกคุ้นตา ไอ้หนุ่มผู้นี้ชอบกล แฮะ” แม้แต่ผู้ติดตามข้างกาย พวกเขายังพยักหน้าเห็นด้วยกับข้อนี้

“อืมๆ”

ทว่าพวกเขาคนภายในที่ประชุมก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อกลายเป็นอี้เฉิน ที่นั่งลงภายในที่ประชุม ไม่ใช่ผู้เฒ่าชราหยางหลี่

         หัวหน้าหมู่บ้านหินผา กล่าวพูดน้ำเสียงแหบพร่าขึ้นมาทันที “ผู้เฒ่าหยางหลี่ เจ้าสติเลอะเลือนหรืออย่างไร เหตุใดให้เด็กหนุ่ม มานั่งเป็นผู้นำเช่นนี้เล่า”

        ผู้ติดตามคนอื่นๆ เองก็กล่าวพูดออกมา ราวกับเป็นเรื่องขำขันเช่นกัน ทว่าผู้เฒ่าชราหยางหลี่ สายตาเขาไม่เล่นด้วย รีบเอ่ยพูดขึ้นมาทันที “พวกเจ้าหุบปาก อย่าเสียมารยาท!!”

        จากภายในห้องประชุม ที่เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ ครึกครื้นของผู้คน ต่างก็ทำให้บรรยากาศเริ่มเงียบงัน เมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังของ ผู้เฒ่าชราหยางหลี่ ไม่มีท่าทีหยอกล้อ พร้อมสายตาคมกล้าพวกเขา จ้องมองตรวจสอบอี้เฉิน เป็นสายตาเดียว ด้วยสายตาลึกล้ำ อยู่หลายเสี้ยวอึดใจ

       ก่อนผู้ติดตามผู้หนึ่ง ทางด้านซ้ายของอี้เฉินจะกล่าวพูดออกมา เมื่อมองไปทิศทางประตูทางออก มีรูปหนึ่งแขวนอยู่ ให้พวกเขาต้องเงยหน้ามองมัน ด้วยความหลงใหล “เขา! เขา! ชายหนุ่มผู้นี้เหตุใด เขาถึงมีใบหน้าคล้ายคนในรูปวาด เมื่อหลายหมื่นปีก่อนเล่า”

       หัวหน้าหมู่บ้านคนอื่นๆ พวกเขาต่างก็ใบหน้าชา เคยได้ยินเรื่องรูปวาดงานแต่งงานที่โด่งดังนี้เช่นกัน ครั้นหันปรายตามอง ตัดสลับกับอี้เฉิน อยู่หลายครั้งหลายครา พวกเขาต่างก็ทำตัวกันไม่ถูก

บางคนพวกเขาไม่เชื่อ กล่าวพูดเสียงแข็งออกมา “หลายหมื่นปีแล้ว คนในรูปผู้นี้ เขาจะมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร”

“ใช่ๆ มันเป็นไปไม่ได้ หรือว่าเขาจะเป็นลูกหลานของคนผู้นั้นกัน”

        อี้เฉินผายมือออกมาห้ามปราม ตัดฉับ บรรยากาศที่อึมครึม หนักอึ้งในทันใด “พวกเจ้ามีเรื่องอะไรกล่าวพูดมา หรือกล่าวพูดต่อไปอย่างนี้ ข้าก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ …แต่เกรงว่าที่พวกเจ้ามาคงจะไม่ใช่ เรื่องปรึกษาประชุมงานล่าสัตว์อสูรประจำปีหรอกกระมัง พวกเราต่างก็ไม่ได้จัดงานล่าสัตว์ประจำปี ร่วมกันมานานแล้ว”

        พวกเขาต่างก็สีหน้าอ้ำอึ้ง ก่อนผู้นำหัวหน้าหมู่บ้านหินผา จะเป็นตัวแทนกล่าวพูด น้ำเสียงแหบพร่าออกมา “เหล่าสำนักที่ขึ้นตรงกับราชวงศ์ พวกเขากดขี่พวกเรา หมู่บ้านอื่นๆ เองก็เป็นเช่นกัน ทำให้จอมยุทธ์รุ่นใหม่พวกเรา เริ่มจะขาดแคลนสมุนไพร บางหมู่บ้านเองก็เริ่มไม่ยอมแล้วเช่นกัน ..ข้าเกรงว่าไม่ช้า ดินแดน5อาณาจักร จะเกิดการจลาจล ความวุ่นวายภายใน อีกไม่ช้า หากไม่ได้รับการแก้ไขอย่างถูกต้อง”

“ใช่ๆ หมู่บ้านของข้าเองก็เริ่มไม่ไหวแล้วเช่นกัน”