เมื่อกลับถึงบ้านในตอนเย็น หลิงซูเหยาเดินหิ้วถุงจากร้านเครื่องเขียนและซูเปอรม์ารเ์ก็ตเข้ามา เธอวางถุงลงบนโต๊ะ ในนั้นนอกจากขนมขบเคี้ยวแล้ว ยังมีตลับพลาสติกใสทรงกลม ขนาดเล็ก 5-6 ใบ ที่เธอแวะซื้อมาด้วย
เธอรีบเข้าไปในมุมห้องนอนแล้วนำวัตถุดิบ สมุนไพรที่เหลือออกมาจัดการทันที
"เอาล่ะ... ใส่ตลับพวกนี้น่าจะดูดีกว่าเดิมหน่อย" เธอลง มือปรุง 'ยาดมสูตรลมหายใจ์' เพิ่มแล้วบรรจุลงในตลับพลาสติกใหม่ที่เพิ่งซื้อมา แปะ สติกเกอร์รูปใบไม้เล็กๆ ที่เธอวาดเองลงไปเพื่อความสวยงาม
จริงๆแล้วเธอรู้ว่าพรุ่งนี้เธอมีนัดฉลองกับครอบครัว แต่เธอคิดว่าจะพยายามจัดเวลา่บ่าย ปลีกตัวแวะไปบ้านคุณปู่หลี่ ทำอย่างไรได้มันเป็เื่จำเป็นี่นา...
หลังจากเก็บของเรียบร้อย เธอเดินออกมาที่โต๊ะกินข้าว ซึ่งปู่ย่าและพ่อแม่น้องชายกำลังนั่ง ดูทีวีอยู่ บรรยากาศในบ้านดูคึกคักเป็พิเศษเพราะพรุ่งนี้คือวันอาทิตย์ วันที่ทุกคนนัดกัน ว่าจะไปฉลองปลดหนี้และถูกรางวัลด้วยการไปซื้อเสื้อผ้าใหม่และกินข้าวนอกบ้าน
แต่ทว่า สีหน้าของปู่หลิงกลับดูไม่ค่อยสบายใจ "เอ่อ... ทุกคน ปู่มีเื่ต้องบอก" ปู่กระแอม เบาๆ
"พรุ่งนี้... ปู่คงไปฉลองกับทุกคนไม่ได้แล้วล่ะ"
"อ้าว ทำไมล่ะครับพ่อ?" พ่อหลิงถามด้วยความใ
"พอดีที่ภัตตาคารโทรมาน่ะสิ เสี่ยวเฉิน ผู้ช่วยเชฟอีกคนป่วยกะทันหัน มาทำงาน ไม่ได้ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ลูกค้าเยอะ หัวหน้าเชฟเลยขอร้องให้ปู่ไปเข้ากะแทนแก ปู่ไม่กล้าปฏิเสธ เลยจำเป็ต้องรับปากไป"
ปู่อธิบายเสียงอ่อย ทุกคนฟังแล้วก็โล่งอก นึกว่าปู่หลิงมีเื่อะไรร้ายแรง
"ขอโทษนะหลานรัก อุตส่าห์นัดกันดิบดี" น้ำเสียงปู่หดหู่เล็กน้อย
"ไม่เป็ไรหรอกครับปู่ งานจำเป็ ปู่ไม่ได้ตั้งใจนี่นา" ซูอิ๋วยิ้มอย่างเข้าใจ
"เราเลื่อนไปฉลองวันอาทิตย์หน้าก็ได้นี่คะ จะได้ไปกันพร้อมหน้าพร้อมตา"แม่เสิ่น ออกความเห็น
"ใช่แล้วพี่ซาน เอาไว้อาทิตย์หน้าก็ได้" ย่าเห็นด้วย
เมื่อสบโอกาสที่งานฉลองถูกเลื่อน ซูเหยารู้สึกโล่งใจไม่ต้องจัดแบ่งเวลาให้ลำบากใจ จึงรีบ เอ่ยขออนุญาตทันที "ถ้าอย่างนั้น... พรุ่งนี้ในเมื่อเราไม่ได้ไปไหนแล้ว หนูขออนุญาตออกไปทำธุระข้างนอกหน่อยนะคะพ่อ แม่"
"จะไปไหนล่ะลูก?" แม่ถามด้วยความสงสัย
"หนูจะไปบ้านคุณปู่ท่านหนึ่งค่ะ... คือเื่มันเป็อย่างนี้ค่ะ วันนี้ตอนขากลับจากห้องสมุด หนูแวะไปซื้อของที่ ซูเปอรม์ารเ์ก็ต แล้วบังเอิญไปเจอคุณปู่ท่านนี้เป็ลม
หนูเลยช่วยปฐมพยาบาลไว้ ท่านดูเป็ผู้มีความรู้เื่แพทย์จีนและสมุนไพรมากเลยค่ะ ท่านบอกว่าที่บ้านมีสวนสมุนไพรเยอะมาก พอรู้ว่าหนูสนใจท่านเลยชวนไปดูสวนสมุนไพรที่บ้านค่ะ หนูอยากไปขอความรู้เื่สมุนไพรหายากกับท่านน่ะค่ะ"
ซูเหยาทำตาเป็ประกาย "ั้แ่หนูประสบอุบัติเหตุมา หนูรู้สึกว่าเื่สุขภาพและสมุนไพรมันสำคัญมากเลยอยากจะไปขอความรู้จากท่านน่ะค่ะ เผื่อวันหลังจะมีความรู้มาช่วยดูแลปู่กับย่าได้ด้วย"
ทุกคนมองหน้ากันด้วยความปลื้มใจ ที่เห็นซูเหยาใส่ใจหาความรู้และห่วงใยครอบครัว
"ดีจริง... หลานเราโตขึ้นมากจริงๆ รู้จักคิดเป็ห่วงปู่ ย่า" ปู่ยิ้มกว้าง
"ไปสิลูก ไปเปิดหูเปิดตา แต่อย่าไปรบกวนท่านมากนะ พรุ่งนี้พ่อหยุดพ่อจะไปส่งลูกเอง ดีกว่า" พ่อบอกอย่างเป็หวง
“หนูขอโทรศัพท์ไปบอกคุณปู่ก่อนนะคะ และถามที่อยู่บ้านคุณปู่ด้วย” ซูเหยารีบพูด จริงๆ เธอไม่ค่อยอยากให้พ่อไปส่ง เกรงว่าพ่อจะสงสัยพฤติกรรมที่เปลี่ยนแปลงของเธอ เพราะเธออยากให้ทั้งครอบครัวค่อยๆ รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเธออย่างค่อยเป็ค่อยไป
“ได้ลูกโทรไปบอกคุณปู่แล้ว อย่าลืมมาบอกที่อยู่บ้านคุณปู่ให้พ่อด้วยนะลูก” พ่อกำชับ
“ค่ะพ่อ” ซูเหยากลับเข้าห้อง หยิบนามบัตรสีครีมขึ้นมาแล้วกดโทรออกตามเบอรท์ี่ระบุไว้
"ฮัลโหล... สวัสดีค่ะคุณปู่หลี หนูซูเหยานะคะ" ปลายสายตอบรับด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจทันที
"โอ้! หนูซูเหยา! ปู่ก˚าลังรอโทรศัพท์หนูอยู่ เลย พรุ่งนี้หนูมาได้ใช่ไหม?"
"ได้ค่ะคุณปู่ หนูขออนุญาตที่บ้านเรียบร้อยแล้วค่ะ"
"เยี่ยมมาก! งั้นพรุ่งนี้ปู่จะให้คนรถไปรับหนูนะ หนูพักอยู่ที่ไหนล่ะ?"
"รบกวนคุณปู่ให้รถมารับหนูที่ หน้าปากซอยชุมชนซิงฟู่ ถนนเจียงหนาน นะคะ หนูจะยืน รอตรงป้ายรถเมล์หน้าปากซอยค่ะ"
"ได้เลยๆ เดี๋ยวปู่จัดการให้ พรุ่งนี้ 10 โมงเช้านะ" คุณปู่บอกก่อนวางสาย หลังคุยโทรศัพท์กับปู่หลี่เสร็จ ซูเหยาจึงเดินออกมาหาพ่อ
“พ่อคะ ตกลงคุณปู่จะให้คนขับรถมารับพรุ่งนี้ ตอน 10 โมงค่ะ”ซูเหยาเดินออกมาบอกพ่อ
"งั้นเดี๋ยวพ่อจะเดินไปส่งที่หน้าปากซอยนะลูก จะได้ไปดูด้วยว่าคนมารับท่าทางเป็ยังไง" พ่อหลิงเหอจิ้งเสริมด้วยความเป็หวง
"ขอบคุณค่ะพ่อ" ซูเหยารู้สึกอุ่นวาบในใจสำหรับความเป็ห่วงของครอบครัว
.................……………
เช้าวันอาทิตย์ เวลา 09.50 น. หลิงซูเหยาแต่งตัวเรียบร้อยพร้อมสะพายกระเป๋าเป้ใบเก่ง เดินออกจากบ้านโดยมีพ่อหลิงเดินตามมาส่งถึงหน้าปากซอยชุมชน
"คุณปู่ท่านนี้ท่าทางเป็อย่างไรลูก?" พ่อถามพลางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง
"ใจดีมากค่ะพ่อ ดูเป็ผู้ใหญ่ใจดี ท่านบอกว่าจะให้คนขับรถมารับค่ะ"
เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลา 10.00 น. ตรงเป๊ะ รถเบนซ์คันหรูเงาวับแล่นเข้ามาจอด เทียบท่าที่ป้ายรถเมล์หน้าปากซอยอย่างนิ่มนวล
พ่อหลิงตะลึงเมื่อเห็นรถราคาแพงระยับขนาดนี้ "คุณปู่คนนี้ต้องฐานะไม่ธรรมดาแน่ๆ" พ่อกระซิบคนขับรถแต่งกายสุภาพรีบลงมาเปิดประตูรถ แล้วโค้งคำนับให้ทั้งซูเหยาและพ่อหลิงอย่าง นอบน้อม
"สวัสดีครับคุณหนูซูเหยา นายท่านรออยู่ครับ... สวัสดีครับคุณผู้ชาย ผมมารับคุณหนูตาม คำสั่งนายท่านหลีครับ ไม่ต้องเป็ห่วงนะครับ ผมจะขับรถอย่างระมัดระวังและพากลับมาส่ง ให้ถึงที่ครับ"
พ่อหลิงเห็นกิริยามารยาทที่สุภาพเรียบร้อยของคนขับรถ และรถที่ดูภูมิฐาน ก็คลายความกังวลลงไปได้มาก "รบกวนด้วยนะครับ ฝากดูแลลูกสาวผมด้วย... ไปเถอะลูก บ่ายๆ รีบ กลับนะ"
"ค่ะพ่อ พ่อกลับเข้าบ้านเถอะค่ะ" ซูเหยาขึ้นรถไป พ่อหลิงยืนมองจนรถแล่นลับสายตาไปจึงค่อยเดินกลับเข้าบ้านด้วย ความวางใจ
................………………
รถหรูแล่นผ่านย่านใจกลางเมืองเข้าสู่เขตที่อยู่อาศัยระดับไฮเอนด์ ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ประตูรั้วของ 'คฤหาสน์ตระกูลหลี'
รถแล่นผ่านประตูเข้าไปอย่างราบรื่น สวนของที่นี่ตกแต่งสไตล์จีนโมเดิรน์ ที่ผสมผสานความ ขลังของสถาปัตยกรรมจีนเข้ากับความทันสมัย มีทั้งธารน้ำตก ศาลาพักผ่อน และ ต้นไม้นานาพันธุ ์
เมื่อรถจอดสนิทที่หน้าตึกใหญ่ ผู้เฒ่าหลี ในชุดเสื้อไหมจีนสีครีมดูภูมิฐานกว่าเมื่อวาน ยืน ยิ้มแป้นรอรับอยู่ด้วยตัวเองที่หน้าประตู "หนูซูเหยา! มาแล้วรึ ยินดีต้อนรับๆ" ชายชรา ทักทายอย่างเอ็นดู
"สวัสดีค่ะคุณปู่หลี รบกวนด้วยนะคะ" ซูเหยา โค้งค˚านับ อย่างนอบน้อม
ผู้เฒ่าหลีพาเธอเดินผ่านโถงทางเดินกว้างขวาง เข้าไปนั่งในห้องรับแขกอันโอ่อ่า สาวใช้รีบ นำน้ำชาชั้นดีและขนมว่างมาเสิรฟ์
"นี่ค่ะ ยาดมที่หนูท˚ามาให้เพิ่ม" ซูเหยาหยิบถุงผ้าเล็กๆ ที่ใส่ตลับยาดมพลาสติก 5-6 ตลับ ส่งให้
"โอ้! ขอบใจมาก ปู่กำลังรออยู่เลย เมื่อคืนหลับสบายมากเพราะยาดมของหนูแท้ๆ" ผู้เฒ่าหลีหัวเราะร่าพลางรับของมาเปิดดูอย่างพอใจ
ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอย่างถูกคอ เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็เดินลงมาจากบันไดชั้นสอง
"คุณปู่ครับ วันนี้ผมขอเอารถ..."
หลีหราน ในชุดลำลองเสื้อยืดกางเกงยีนส์ดูสบายๆ เดินลงมาพร้อมกับกุญแจรถในมือ แต่เสียงของเขาชะงักไปกลางคัน เมื่อสายตาปะทะเข้ากับร่างของเด็กสาวที่นั่งจิบชาอยู่บน โซฟาตรงข้ามปู่
เขาขยี้ตาตัวเองหนึ่งทีเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้ตาฝาด "หลิง... หลิงซูเหยา?" เขาอุทานออกมาด้วยความแปลกใจ
"เธอ... มาทำอะไรที่นี่?"
ซูเหยาวางถ้วยชาลงแล้วส่งยิ้มบางๆ ให้ "หวัดดีหลีหราน บังเอิญจังนะ"
ผู้เฒ่าหลีหันไปมองหลานชาย "อ้าว เ้าหราน รู้จักกันด้วยรึ? นี่ไง 'หนูซูเหยา' ที่ปู่เล่าให้แกฟังเมื่อวาน คนที่ช่วยปู่ไว้ที่ซูเปอรม์ารเ์ก็ต แล้วก็ให้ยาดมดีๆ นี่มาไง"
หลีหรานเบิกตากว้าง สมองประมวลผลคำพูดของปู่เมื่อวาน...
("เ้าหราน ปู่เจอเด็กผู้หญิง คนหนึ่งมาช่วยปฐมพยาบาลปู่ไว้ยาดมของหนูคนนีดี้มาก...")
"ปู่... อย่าบอกนะว่าคนที่ปู่ชมไม่หยุดปากเมื่อวาน... คือหลิงซูเหยา!?" หลีหรานถามย้ำ
"ก็ใช่น่ะสิ!" ผู้เฒ่าหลีพยักหน้า
"โลกกลมชะมัด..." หลีหรานพึมพ˚ากับตัวเอง
"ปู่ครับ... นี่หลิงซูเหยา เพื่อนร่วมห้องผมเอง เป็ตัวแทนห้องเหมือนผมไปแข่งขัน ภาษาอังกฤษ ครับ"
"อ้าว! เพื่อนร่วมห้องของหลานหรอกเหรอ?" ผู้เฒ่าหลีตบเข่าฉาดใหญ่
"ฮ่าๆๆๆ! โลกกลม จริงๆ! มิน่าล่ะ ปู่ถึงว่าเด็กคนนี้หน่วยก้านดี ฉลาดเฉลียว ที่แท้ก็คนเก่งห้องแกนี่เอง"
"ดีเลย! ในเมื่อเป็เพื่อนกัน งั้นแกก็มานั่งด้วยกัน มานั่งคุยกับหนูซูเหยาด้วย หนูซูเหยา สนใจเื่สมุนไพร แกจะได้ฟังไปด้วย "
หลีหรานจำใจเดินมานั่งลงฝั่งตรงข้าม เขามองซูเหยาด้วยความทึ่ง 'รู้ว่าเรียนเก่ง หัวไว... แต่ไม่นึกว่าจะมีความรู้เื่สมุนไพรจีนขนาดช่วยชีวิตคนได้ขนาดนี้' หลีหรานคิดในใจ พลางลอบมองเพื่อนร่วมห้องที่ดูจะมีอะไรให้ประหลาดใจอยู่เรื่อย
........................
หลังจากคุยกันสักพัก ผู้เฒ่าหลีก็ชวนซูเหยาเดินไปหลังบ้าน "ปะ ปู่จะพาไปดูของสะสม ของปู่" เป้าหมายคือ 'เรือนกระจก' ขนาดใหญ่ที่ควบคุมอุณหภูมิและความชื้นอย่างดีเยี่ยม
ภายในเต็มไปด้วยสมุนไพรหายากนานาชนิด ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว ซูเหยาตื่นตาตื่นใจ มาก ดวงตาเป็ประกายระยิบระยับเมื่อเห็นสมุนไพรที่ในโลกอนาคตแทบจะสูญพันธุ์ไป หมดแล้ว
แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตาเธอที่สุด วางอยู่บนชั้นวางไม้สักชั้นดี... ในกระถางหยกขาวใบสวย มี กล้วยไม้ป่าล˚าต้นสีเขียวเข้ม ลักษณะเป็ข้อปล้อง ดอกสีเหลืองอ่อนส่งกลิ่นหอมจางๆ 'กล้วยไม้ป่าสือหู' ที่เธอตามหา! สภาพของมันสมบูรณ์แบบ 100%
"คุณปู่คะ ต้นนั้น..." ซูเหยาชี้ไปที่เป้าหมาย "หืม? อ้อ... นั่นสือหู ปู่เพิ่งได้มาจากนักสะสม ทางใต้ สวยใช่ไหมล่ะ"
ผู้เฒ่าหลีหันมามองหน้าซูเหยา แล้วปรับสีหน้าเป็จริงจัง
"หนูซูเหยา... เื่สูตรยาดม 'ลมหายใจ์' ที่เราคุยกันเมื่อวาน ปู่คิดดูแล้วนะ... ปู่อยากได้สูตรนี้จริงๆ ปู่ขอซื้อสูตร จากหนูได้ไหม? ปู่ยินดีจ่ายเงินก้อนโตให้หนูเลย เท่าไหร่หนูว่ามา"
ซูเหยามองหน้าผู้เฒ่าหลี แล้วหันไปมองกล้วยไม้สือหู เธอสูดหายใจลึกแล้วยิ้ม
"คุณปู่คะ... เื่เงินหนูไม่รับหรอกค่ะ แต่หนูมีข้อเสนอใหม่..." "ข้อเสนออะไร?"
"หนูยินดีมอบสูตรยาดมนี้ให้คุณปู่ค่ะ... แต่หนูไม่ขอรับเป็เงิน หนูขอแลกกับสมุนไพรต้นนั้น... กล้วยไม้สือหู ได้ไหมคะ? หนูสนใจสมุนไพรตัวนี้มานานแล้ว อยากนำไปศึกษาน่ะค่ะ
ผู้เฒ่าหลีอึ้งไปชั่วขณะ หลีหรานเองก็เลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ
"หนูจะแลกสูตรยากับ ต้นไม้แค่ต้นเดียวเนี่ยนะ?" ผู้เฒ่าหลีถามย้˚า
"หนูรู้ไหมว่าสูตรยานี้ถ้าเอาไปผลิตขาย มูลค่ามันมหาศาลขนาดไหน? แต่สือหูต้นนี้ราคาแค่ ห้าพันกว่าหยวนเองนะ หนูเสียเปรียบปู่มากเกินไป ปู่รับไม่ได้หรอก มันเหมือนเอาเปรียบเด็ก"
"สำหรับหนู สือหูต้นนี้ส˚าคัญกว่าเงินค่ะ" ซูเหยายืนยันหนักแน่น
ผู้เฒ่าหลีมองเด็กสาวด้วยความทึ่งในจิตใจ แต่เขาก็ส่ายหน้า "ไม่ได้... ปู่เป็นักธุรกิจ ปู่ ยอมให้คู่ค้าขาดทุนย่อยยับแบบนี้ไม่ได้ เอาอย่างนี้..."
…………………………………………
157K
