เกล้าฝ่าฟันกับรถติดในเมืองหลวง กลิ่นควัน เสียงรถที่บีบแตรดังระงม ในที่สุดเขาก็มาตอกบัตรเข้าทำงานได้ตรงเวลาเป๊ะ
“เฮ้อ เหนื่อยเป็บ้าเลย” เกล้าบ่นพึมพำ ขณะที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่ลิฟต์ โชคดีที่ลิฟต์อยู่ที่ชั้นหนึ่งพอดี เขาจึงรีบเข้าไปในลิฟต์ แล้วกดขึ้นไปชั้นบนสุดทันที ซึ่งตึกนี้มีทั้งหมด 28 ชั้น
ติ๊ง!
เสียงลิฟต์ดังขึ้น เป็สัญญาณว่าถึงชั้นบนสุด หัวใจของผมเต้นรัวด้วยความกลัว มาทำงานวันแรกก็สายซะแล้ว ผมจะโดนไล่ออกั้แ่วันแรกเลยหรือเปล่า
เกล้าก้าวออกมาจากลิฟต์ ขาของเขารู้สึกหนักอึ้ง ก่อนที่จะเดินต่อไปอีกสักพัก ก็เห็นโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ และผู้หญิงหน้าตาดี ผิวขาว ผมยาวรวบหางม้า อายุประมาณสามสิบกว่านั่งอยู่
ด้านข้างของเขามีโต๊ะเล็ก ๆ อีกตัว และมีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่ ร่างบาง ผิวขาว ดูแล้วน่าจะอายุพอกับเขา
ใช่แล้ว นั่นคือโต๊ะทำงานเลขาท่านประธาน
เมื่อได้ยินเสียงเดินเข้ามา ทั้งสองคนก็หันมามองทางเกล้าพร้อมเพรียง
"เอ่อ... สวัสดีครับ ผมเกล้าครับ" ผมได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ และทักทายออกไป
"อ้อ น้องเกล้านั่นเอง สวัสดีพี่ชื่อผ้าแพรนะ เรียกพี่แพรก็ได้ วันแรกเราก็สายเลยนะคะ โชคดีนะที่วันนี้ท่านประธานติดประชุมั้แ่เช้าแล้ว และคงลากยาวไปถึงเย็น ไม่อย่างนั้นนะ พี่ไม่อยากจะคิดเลย..."
ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความกดดัน
“ผมต้องขอโทษจริงครับ ผมจะไม่มาสายอีกแล้วครับ” ผมยอมรับผิดเสียงอ่อย
“ช่างมันเถอะ วันหลังก็อย่าสายก็แล้วกัน แม้คุณกันต์จะใจดี แต่เื่งานนั้นท่านซีเรียสมาก และเป๊ะมาก นอกจากนี้ยังเคร่งเื่เวลาอีกด้วย”
คุณกันต์?
ทำไมชื่อนี้ฟังดูคุ้น ๆ ไม่หรอกมั้งคงแค่ชื่อเหมือนกัน
เกล้าได้แต่พึมพำในใจ ก่อนจะโค้งขอโทษที่มาสาย
“น้องเกล้าได้ยินที่พี่พูดไหม? ” เมื่อเห็นเกล้าเหม่อลอย ผ้าแพรจึงพูดเสียงดังขึ้น
“ครับ ๆ ” ผมพยักหน้ารับ หลังจากหลุดออกจากภวังค์
"เอาล่ะ คุณภูผาได้ฝากงานเอาไว้ให้แล้ว นี่คืองาน และนั่นคือโต๊ะของเรา" ผ้าแพรพูดพลางชี้นิ้วไปที่โต๊ะตรงกันข้ามกับเธอ ซึ่งมีโต๊ะขนาดใหญ่เท่าของเธอ และมีโต๊ะเล็กลงมาหน่อยอยู่ด้านข้าง และนั่นก็คือโต๊ะของผมแน่นอน
"เอ่อ..." ผมกำลังจะถามว่าภูผาเป็ใคร แต่ดูเหมือนว่าพี่แพรจะมองออกว่าผมจะถามอะไร เธอจึงพูดออกมาก่อน
"คุณภูผาก็คือเลขาอีกคนหนึ่งของคุณกันต์ ซึ่งจอมจะต้องไปเป็ผู้ช่วยของคุณภูผา และตอนนี้คุณภูผาก็เข้าประชุมกับคุณกันต์อยู่ ดังนั้นจึงฝากงานพี่หมอบให้เรา" พี่แพรยื่นแฟ้มงานให้ผมก่อนเธอจะก้มลงไปทำงานของเธอต่อ
“ขอบคุณครับ”
ผมกล่าวขอบคุณเธอและพลิกแฟ้มงานดู ผมรู้สึกตื่นเต้นและกังวลกับงานใหม่นี้มาก ผมหวังว่าจะทำงานให้ดีและไม่ทำให้คุณภูผาผิดหวัง
จากนั้นผมก็เดินไปที่โต๊ะของผม ก่อนจะวางแฟ้มงานลงบนโต๊ะ วางกระเป๋า ก่อนจะนั่งลงไปบนเก้าอี้ แล้วก็เริ่มทำงาน
หลังจากทำงานไปได้ครู่หนึ่ง ผมก็รู้สึกถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาทางผม ผมจึงเงยหน้าขึ้นก็สบตาเข้ากับสายตาของหนุ่มแว่นที่หน้าตาน่ารักมาก ผิวขาว หน้าตาดูหวานกว่าเขาเสียอีก
ซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามผมและกำลังส่งยิ้มมาให้ ผมจึงส่งยิ้มตอบกลับไป แล้วก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ
งานที่เขาได้รับเป็งานที่ผมพอทำได้ และมีกระดาษโน๊ตของคุณภูผาค่อยแป๊ะแนะนำทุกหน้า ทำให้ผมรู้สึกเหมือนคุณภูผากำลังสอนงานผมอยู่ด้านข้าง
แม้ยังไม่ได้พบหน้าคุณภูผา แต่ผมก็รู้สึกประทับใจในตัวของเขาแล้ว ผมรู้สึกว่าเลขาคนนี้เป็คนละเอียดรอบคอบ และเข้าใจผู้อื่นเป็อย่างดี เพราะทุกโน้ตที่เขาแป๊ะไว้ มักจะเป็สิ่งที่ผมสงสัยพอดี จนผมขนลุกกับข้อความที่แป๊ะเอาไว้
เลขายังขนาดนี้ แล้วเ้านายจะขนาดไหนกัน?
คิดแล้วผมก็ขนลุก จนส่ายหัวไปมา ก่อนจะเลิกคิดเื่นี้แล้วทำงานต่อ
จนล่วงเวลามาถึงเที่ยง ผมก็ได้ยินเสียงของผ้าแพรดังขึ้น
“เอาล่ะน้อง ๆ ได้เวลาพักเที่ยงแล้วเดี๋ยวพี่จะพาพวกเราลงไปทานอาหารที่โรงอาหารกลางที่ชั้น 14 และ่บ่าย พี่จะพาไปแนะนำแผนกสำคัญ ๆ ที่เราจะต้องติดต่อกับบ่อย ๆ นะ ปะเราลงไปทานข้าวกันเถอะ”
“ครับ” ทั้งสองขานรับอย่างพร้อมเพรียง
“ใช่สิ น้อง ๆ รอพี่รอแป๊บหนึ่งนะ พี่ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน”
“ครับ”
“ครับ”
“นาย นาย”
“หืม”
“นายชื่อเกล้าใช่ไหม? เราชื่อธารานะ ยินดีที่ได้รู้จัก” ธาราเป็คนที่พูดทักทายขึ้นก่อน
“ใช่เราชื่อเกล้า ยินดีที่ได้รู้จักนะ นายอายุเท่าไหร่เหรอ? ”
“อายุ 23 นายล่ะ? ”
“จริงเหรอ อายุเท่ากันเลย เยี่ยมไปเลย การทำงานกันคนอายุเท่ากันค่อยรู้สึกผ่อนคลายหน่อย ก่อนหน้านี้เรารู้สึกกดดันมากเลยที่จะมาทำงานที่นี่ เพราะได้ยินมาว่าท่านประธานเนี๊ยบมาก ยิ่งไปกว่านั้นเลขาทั้งสองคนก็เป๊ะสุด ๆ ” ผมพูดขึ้น แต่ประโยคหลังเสียงของเขาเบาลง
ธารายิ้มบาง ๆ แล้วพูดตอบ “ใช่เราก็เหมือนกัน เราต่างจบใหม่ ไม่มีประสบการณ์ในการทำงานเลย จึงรู้สึกกลัวมาก แต่โชคดีนะที่พี่ผ้าแพรไม่ดุมากนัก”
“ก็จริง เมื่อเช้าเรามาสายคิดว่าจะโดนด่ายับแล้ว” เกล้าพูดเสียงกระซิบ
ทำให้ธาราหลุดหัวเราะออกมาจนตาปิดเป็เสี้ยวพระจันทร์ ก่อนจะได้ยินเสียงรองเท้าเดินมา
“พี่แพรมาแล้ว” เกล้าพูดบอกเบา ๆ
“ลงไปทานข้าวกันค่ะเด็ก ๆ ”
“ครับ/ครับ” เกล้าและธาราเดินตามไปที่หน้าลิฟต์
ในลิฟต์เกล้าและธารายืนด้านหลัง ผ้าแพรยืนอยู่ด้านหน้า เนื่องจากชั้นนี้อยู่ชั้นบนสุดจึงต้องใช้เวลาหน่อย กว่าที่จะลงไปที่ศูนย์อาหารกลาง
“จริงสิ น้อง ๆ พี่ลืมบอกไปเลย เย็นนี้คุณกันต์จะเลี้ยงต้อนรับพวกเราสองคนนะ”
เลี้ยงต้อนรับ? เกล้าและธาราสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย
“เลี้ยงต้อนรับที่ไหนเหรอครับ? ” เกล้าเป็คนถามขึ้นมา
“เจเคผับจ้า? ”
“น้องเคยไปไหม แต่พี่ว่าน่าจะเคยไปนะ เพราะเจเคผับดังในย่านนี้มาก? ”
“ครับ/ครับ”
ติ๊ง
เสียงลิฟต์ดังขึ้น ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออก พร้อมกับเสียงดังแซงแซ่ดังเข้ามาในลิฟต์
ทว่าตอนที่ผ้าแพรก้าวออกไป เสียงดังนั้นก็เงียบลงทันที และทุกสายตาก็มองมาที่เราทั้งสามคนอย่างพร้อมเพรียง
ก่อนที่จะเห็นพวกเขาถอนหายใจอย่างโลงออก และหันไปคุยกันต่อ แต่เสียงนั้นกลับเบาลงกว่าเดิมมาก
“ศูนย์อาหารกลางแห่งนี้ น้อง ๆ สามารถลงมาทานอาหารที่นี่ได้ตลอด 24 ชั่วโมง หรือจะโทรสั่งขึ้นไปท่าน้าได้นะ เพราะ้ามีครัวเล็กอยู่ด้วย หรือสามารถออกไปทานด้านนอกได้ แต่ก็ต้องกลับมาให้ทันเข้างาน”
ผ้าแพรอธิบายระหว่างเดินไปด้วย ไม่นานทั้งสามก็เข้ามาที่จุดแลกบัตร
“นี่คือจุดแลกบัตร สำหรับพนักงานจะเติมเงินเข้าไปในบัตรพนักงานเพื่อใช้จ่าย แต่หากเป็คนนอกก็เติมเงินเข้าบัตรของศูนย์อาหาร ส่วนเราสองคนไม่ต้องเติม เพราะในบัตรของเราทั้งสองมีเงินไม่จำกัดจะทานเท่าไหร่ก็ได้ในศูนย์อาหารแห่งนี้”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ทั้งสองก็หันหน้ามาสบตากันด้วยรอยยิ้ม
บัตรทานข้าวไม่จำกัดวงเงิน ไม่ใช่พนักงานทุกคนจะได้บัตรนี้ ดูเหมือนจะมีแค่เลขาและผู้ช่วยเลขาของท่านประธานเท่านั้น เพราะเป็สวัสดิการของตำแหน่งนี้
“พี่แพร มีร้านอะไรอร่อยแนะนำบ้างไหมครับ? ” ธาราถามขึ้นมา
“อื้ม ร้านที่พี่ชอบกิน รวมไปถึงคุณกันต์และคุณภูผา คือร้านหมูกรอบเ้าดังที่มาเปิดสาขาที่นี่ ตรงโน้น” ขณะพูดผ้าแพรก็ชี้ไปทางร้านที่มีคนต่อคิวเยอะมาก
“แต่ท่านประทานมักจะบอกว่ามีคน ๆ หนึ่งที่ทำอร่อยกว่าร้านนี้”
“จริงเหรอครับ” ธาราถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ใช่ พี่เองก็อยากรู้เหมือนกันว่าใคร”
เมื่อพูดถึงหมูกรอบทำให้เกล้าคิดถึงคน ๆ หนึ่งขึ้นมา เพราะคนนั้นชอบทานหมูกรอบมาก เกล้าก็มักจะทำไปให้เขาท่านอยู่บ่อย ๆ และคน ๆ นั้นมักชมว่าเขาทำอร่อยมาก
“เกล้า เกล้า มัวเหม่ออะไรอยู่ไปกัน นายจะทานร้านไหน? ”
“เอ้า...แล้วพี่แพรไปไหนแล้ว? ”
“มีคนโทรมา พี่แพรก็เลยบอกว่าขอขึ้นไปก่อน เพราะมีงานด่วนเข้ามา บอกให้เราทานเข้าแล้วตามขึ้นไป”
“แล้วพี่แพรไม่ทานข้าวเหรอ? ”
“แกบอกว่าแกค่อยโทรสั่งขึ้นไป้า เหลือแต่เรานี่แหละ จะทานอะไรดี? ”
“เอ่อ...งั้นก๋วยเตี๋ยวร้านนั้นดีไหม คนไม่เยอะดี เราจะได้ขึ้นไปช่วยพี่แพรเร็ว ๆ ” เกล้าหันมองซ้ายขวา มองว่าร้านไหนคิวน้อยก็จะกินร้านนั้น
“อื้ม ร้านนั้นก็ได้” ธาราพยักหน้าเห็นด้วย
หลังจากตกลงกันแล้ว ทั้งสองก็ตรงไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวทันที
982
