เรือนกาญจนา

​

​

ธัญรัตน์ เป็นที่ปรึกษาของเสี่ยวันชัยและเป็นแฟนของชนวัฒน์ ซึ่งเขาเป็นบุตรชายของเสี่ย เธอกับเขาคบกันมาถึง 7 ปี แทบจะไม่เคยทะเลาะกันเลย จนกระทั่งวันหนึ่งเกิดอุบัติเหตุครั้งใหญ่ ธัญรัตน์ขับรถชนวนัญญา ซึ่งเธอเป็นน้องสาวของชนวัฒน์ถึงขั้นเสียชีวิต ชนวัฒน์นั้นรักน้องสาวคนนี้มาก และเขาก็ทำใจคบกับธัญรัตน์ต่อไปไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเขาจึงนัดแฟนมาทานอาหารที่ภัตตาคารแห่งหนึ่ง

ชนวัฒน์มานั่งรอที่ร้านอยู่แล้ว ในขณะที่ธัญรัตน์เดินเข้ามาในร้านอาหารอย่างเศร้าสร้อย เมื่อมาถึงก็เข้าไปนั่งที่โต๊ะอย่างคนหมดแรง

“ฉันเสียใจเรื่องน้องสาวคุณด้วยนะคะวัฒน์ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ธัญมีน้ำตาคลอ

“พวกเราเลิกกันเถอะครับ” ชนวัฒน์กล่าวอย่างเย็นชา

“คะ! อะไรนะ! คุณอภัยให้ฉันไม่ได้เลยหรอคะ” ธัญอึ้งกับคำนั้น

“ผมทำใจอยู่ร่วมชีวิตกับคนที่ฆ่าน้องสาวผมไม่ได้หรอกครับ” วัฒน์พูดเสียงเย็น

ธัญรัตน์น้ำตาไหลพราก แต่เธอก็ทำใจไว้บ้างแล้วว่าครอบครัวของวนัญญาต้องไม่ยอมให้อภัยเธอ เลยกล่าวทั้งๆ ที่มีเสียงสั่นว่า “ค่ะ เลิกก็เลิก”

“งั้นต่อไปผมมีฐานะเป็นลูกชายเจ้านายของคุณ กรุณาเรียกผมว่าคุณวัฒน์เหมือนพนักงานทั่วไปนะครับ”

“ได้ค่ะ คุณมีเรื่องเท่านี้ใช่มั้ยคะ”

“มีอีกเรื่องครับ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก หากคุณเห็นผม คุณช่วยหลบผมไปให้ไกลได้มั้ยครับ” วัฒน์พูดโดยไม่ยอมมองตาเธอ

ธัญรัตน์เม้มปาก แต่เธอก็ต้องยอมตัดใจและกล่าวเสียงแข็งว่า “ได้ค่ะ ฉันรับปากคุณ งั้นเริ่มตอนนี้เลยก็แล้วกันนะคะ ฉันขอตัวก่อน”

ชนวัฒน์ทำได้แต่พยักหน้า และยอมปล่อยให้อดีตคนรักเดินจากไป แม้ในใจของเขาจะรักธัญรัตน์มากแค่ไหน แต่เขาก็ทำใจอยู่ร่วมกับคนที่ฆ่าน้องสาวไม่ได้อยู่ดี แม้ว่าธัญจะไม่ได้เจตนาก็ตาม

ธัญรัตน์พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ไว้ และขับรถกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์ ธัญเคาะประตูเรียกปิยธิดา น้องสาวบุญธรรม

“ใครคะ!” ปิยธิดาไม่คิดว่าจะเป็นพี่สาว เพราะพี่มีกุญแจห้องอยู่แล้ว

“พี่เองนะดา เปิดประตูให้พี่ที” ธัญพูดเสียงสั่นเครือ และเธอก็ร้องไห้จนตาบวม

พอดาเปิดประตู ธัญก็รีบกอดน้องสาวร้องไห้ ปล่อยโฮอย่างไม่อายใคร

“มันเกิดอะไรขึ้นคะพี่ธัญ ใครทำอะไรพี่” ดาตกใจที่เห็นสภาพพี่สาว

“พี่เลิกกับคุณวัฒน์แล้ว เขาไม่ยอมให้อภัยพี่ ฮือ ฮือ”

“ใจเย็นๆ นะคะ เข้ามาในห้องก่อนนะคะ เดี๋ยวข้างห้องพากันแตกตื่นออกมาดูค่ะ” ดามองเห็นข้างห้องแอบเปิดประตูแง้มเพื่อดูเหตุการณ์

ธัญจึงเดินเข้าในห้องแต่โดยดี พร้อมกับร้องไห้ ตอนนี้เธอกลายเป็นฆาตกรฆ่าน้องสาวของอดีตคนรัก และอดีตคนรักก็ไม่ยอมให้อภัยเธอเลย ตอนนี้ธัญเหลือเพียงน้องสาวบุญธรรมคนเดียวเท่านั้น เพราะพ่อก็เสียชีวิตและแม่ก็แต่งงานใหม่

และแล้วธัญก็นอนร้องไห้ทั้งคืน

************************************

เช้าวันรุ่งขึ้น ธัญไปทำงานที่บริษัทของเสี่ยวันชัยตามปกติด้วยสภาพตาบวมเพราะร้องไห้ทั้งคืน

ธัญกำลังจะเข้าไปในห้องทำงานของเธอ แต่ทว่า

“คุณธัญคะ ท่านประธานเรียกให้เข้าพบค่ะ” เลขาฯ ท่านประธานรีบทัก

“ขอบคุณค่ะ เดี๋ยวฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

ธัญเดินเข้าไปในห้องของเสี่ยวันชัย โดยมีเลขาเปิดประตูห้องให้เข้าไป

“เชิญนั่งสิธัญ” เสี่ยวันชัยกล่าว

“มีอะไรหรือเปล่าคะ ท่านประธาน” ธัญรีบถาม

“ฉันขอโทษด้วยจริงๆ ฉันเองก็ทำใจทำงานร่วมกับเธอไม่ได้จริงๆ แต่ฉันเสียดายฝีมือการทำงานของเธอจริงๆ อีกอย่างเธอก็ติดหนี้ฉัน ซึ่งเธอจำเป็นต้องทำงานใช้หนี้ ดังนั้นฉันจึงจะย้ายให้เธอไปทำงานที่กระบี่ เธอคงไม่ว่าฉันหรอกนะ”

“ฉันเข้าใจค่ะ” ธัญคิดว่าไปให้ไกลก็ดีเหมือนกัน

“งั้นฉันจะให้ติณวัฒน์ มือขวาของฉันไปกับเธอด้วย เธอไปคุมงานที่นั่นไปก่อนก็แล้วกัน”

“ได้ค่ะ ให้ฉันย้ายไปเมื่อไหร่คะ” ธัญสงสัย

“พรุ่งนี้เลยก็แล้วกัน เธอคงไม่ติดขัดอะไรใช่มั้ย เอ่อ ฉันเห็นว่าเธอเป็นแฟนนายวัฒน์ลูกชายฉัน” ท่านประธานแอบเกรงใจลูกชาย

“พวกเราเลิกกันแล้วค่ะ คงไม่มีปัญหาอะไรอีกแล้ว”

“เอาเถอะ ยังไงมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ”

“งั้นฉันขอลาตรงนี้เลยนะคะ”

“มีอะไรก็โทรมารายงานได้ทุกเมื่อนะ”

“ค่ะ” ธัญเดินออกจากห้องเหมือนคนหมดแรง

ตอนนี้ธัญรีบเก็บข้าวของในที่ทำงานและขับรถกลับไปที่อพาร์ทเม้นท์เพื่อเก็บของ แต่กว่าธัญจะเก็บเสร็จก็ปาไปเที่ยงคืน เพราะเธอคิดถึงแต่เรื่องราวความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับวัฒน์ในอดีต ซึ่งมีแต่ความทรงจำดีๆ

ในขณะที่ดานั้นก็กลับดึกเพราะเธอไปสอนพิเศษให้กับนักเรียนมัธยมปลายที่โรงเรียนกวดวิชา ทำให้ธัญเก็บของอยู่คนเดียว

เมื่อดาเปิดประตูก็ตกใจเพราะเห็นกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง “มันเกิดอะไรขึ้นคะพี่ธัญ”

“พี่ต้องย้ายไปทำงานกระบี่นะ ดาต้องดูแลตัวเองดีๆ ด้วย” ธัญรีบบอกน้องสาว

“ทำไมคะพี่ ทำไมทำงานไกลขนาดนั้น ถ้าเป็นแบบนี้พี่ก็ลาออกไปสิคะ” ดาไม่อยากให้พี่สาวทำงานในที่ไกลๆ

“เอ่อ คือ พี่ลาออกไม่ได้หรอก พี่ติดหนี้ท่านประธาน” ธัญกล่าวอย่างลำบากใจ

“ติดหนี้ได้ยังไงคะ ในเมื่อพี่ก็ทำงานให้กับท่านประธานมาหลายปีแล้ว” ดาสงสัย

“พี่กู้เงินท่านประธานช่วงพ่อป่วยเป็นมะเร็งเพื่อเป็นค่ารักษาพยาบาลน่ะ” ธัญยอมบอก

“และค่าเทอมของดาด้วยใช่มั้ยคะ เป็นเพราะดาแท้ๆ” ดาเพิ่งเข้าใจเพราะเธอสงสัยมานานแล้วว่าพี่สาวเอาเงินมาจากไหนมาเป็นค่าเทอมให้กับเธอ

“อย่าคิดอย่างนั้นสิดา แต่อีกไม่นานพี่ก็ใช้หมดแล้วนะ ไม่ต้องห่วงหรอกดา” ธัญพูดยิ้มๆ

“ค่ะ แล้วดาจะช่วยหาเงินมาใช้หนี้ช่วยนะคะ”

“ขอบใจมากดา ตอนนี้เรารีบอาบน้ำพักผ่อนเถอะ”

ดายอมไปอาบน้ำนอนเพราะตนเหนื่อยล้าอย่างมาก

ธัญนอนอยู่บนเตียงข้างๆ น้องสาว แล้วมองไปที่มือถือตัวเอง เธออยากส่งไลน์บอกลาวัฒน์ แต่เธอก็ต้องตัดใจ เพราะตอนนี้เธอเลิกกับเขาแล้ว เลยจำต้องข่มตานอน กว่าจะนอนก็ปาไปตีสอง

เช้าวันรุ่งขึ้น ติณวัฒน์มารับธัญไปสนามบินด้วยกันแต่เช้า ติณช่วยถือกระเป๋าให้

“เอ่อน้องคุณไม่ไปส่งคุณหรอครับ” ติณถามอย่างตะกุกตะกัก

“วันนี้เป็นวันหยุด ให้เธอนอนเต็มที่เถอะค่ะ เมื่อคืนเธอนอนดึกมากเลย” ธัญไม่อยากกวนน้อง

“ไม่ไปส่งได้ยังไงคะ พี่สาวทั้งคน” ดาแต่งตัวเสร็จก็รีบเดินออกมาจากห้อง

ติณวัฒน์แอบยิ้ม เพราะเขาอยากให้ดาไปส่งที่สนามบิน

ดังนั้นทั้งสามจึงนั่งรถไปที่สนามบินด้วยกัน และธัญก็แอบเห็นติณยิ้มอย่างดีใจ เธอมองออกว่าติณแอบชอบน้องสาวตัวเอง แต่เธอก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เพราะเธอไม่แน่ใจว่าดาจะมีใจให้ติณหรือเปล่า เธอไม่อยากบังคับจิตใจน้องสาว

เมื่อมาถึงสนามบิน ธัญแอบมองไปรอบๆ สนามบิน เธอแอบมีความหวังว่าวัฒน์จะแอบมาส่งเธอที่นี่ แต่แล้วเธอก็ผิดหวังเพราะเธอไม่เห็นวี่แววอดีตคนรักเลยสักนิด

“ไปกันเถอะครับธัญ เดี๋ยวตกเครื่อง” ติณมองนาฬิกา

ดาเข้าไปกอดพี่สาวและเผลอร้องไห้อย่างเด็กๆ

“ไม่เห็นต้องร้องเลยยัยดา อีกไม่นานพี่ก็กลับมา เชื่อพี่สิ” ธัญรีบปลอบ

“ค่ะ รีบกลับมาไวๆ นะคะ” ดาสะอึกสะอื้น

“ดูแลตัวเองดีๆ นะ” ธัญลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดู

ดาพยักหน้า และไม่ได้พูดอะไรเพราะดากำลังเช็ดน้ำตา

ติณเดินไปพร้อมกับธัญ และเขาก็แอบเหลียวหลังไปหาดาอย่างอาลัยอาวรณ์

ธัญแอบยิ้มขำ และคิดในใจว่า “สมน้ำหน้า ไม่ยอมบอกรักดาเองนะติณ”

ดาเดินออกไปจากสนามบิน และแล้วเธอก็เห็นชนวัฒน์รีบเดินไปขึ้นรถ ดาส่ายหน้าและคิดในใจว่า “ที่แท้พี่วัฒน์ก็แอบมาส่งพี่ธัญ ไม่น่าเกิดเรื่องอุบัติเหตุนั่นเลย ไม่งั้นพวกพี่ก็ได้ลงเอยกัน”

​