เื่ ฉันนั้นหรือ คือ ฮีโร่ (ภาค 2)
ดาวเคราะห์ประหลาด
ผู้เขียน Candydragon
---------------------------
กุ๊งกิ๊งดำน้ำตามลงมาอย่างเร็วเช่นกัน เขาเริ่มปล่อยพลังตาข่ายไฟฟ้าพิเศษใส่ปลาั์ที่อยู่พื้นน้ำใกล้กับบริเวณที่รุ้งดำน้ำหลบไปมาแล้ว เขาปล่อยพลังใส่ปลาั์ตัวที่ห้า แล้วปล่อยพลังใส่ปลาั์ตัวที่หก ตามด้วยตัวที่เจ็ดได้แล้ว
ตอนนี้ จึงเหลือปลาั์เรืองแสงสีทองที่ยังว่ายวนเวียนไปมาบนพื้นน้ำอีกสามตัว รวมทั้งตัวที่มีจุดสีแดงตัวนั้นด้วย
รุ้งจึงใช้สมาธิและรีบหาจังหวะเพื่อเข้าประชิดปลาตัวนั้นให้เร็วที่สุด เนื่องจากเกรงว่าหากช้าเกินไป พลังจากตาข่ายไฟฟ้าพิเศษอาจจะรับไม่ไหว เพราะที่เธอสังเกตเห็นตอนนี้ พวกปลาที่อยู่ในตาข่ายต่างพยายามออกแรงดิ้นให้หลุด และเหมือนเห็นร่องรอยตาข่ายเริ่มขาดแล้วในบางจุด เธอจึงใช้สมาธิบวกกับความว่องไวเต็มที่
'จังหวะนี้แหละ!'
เธอเห็นว่าได้โอกาสแล้วจึงรีบพุ่งเข้าใส่ปลาตัวนั้นทันที
'แตะได้แล้ว!'
ในที่สุด เธอก็ทำสำเร็จ มือของเธอแตะที่จุดสีแดงจุดนั้นได้แล้ว แต่! นั่นไม่ใช่จุดสีแดง แต่เป็คล้ายกับผลึกคริสทัลชนิดหนึ่งที่มีสีแดง เธอจึงออกแรงดึง หวังจะดึงให้หลุดจากตัวปลา ตามที่กุ๊งกิ๊งบอกไว้ก่อนนั้น
ทันใดนั้น!
เกิดแสงสว่างเจิดจ้าสีแดง ขึ้นสว่างจ้าทั่วบริเวณน้ำในรัศมีห้าเมตร
รุ้งรู้สึกถึงพลังบางอย่างได้ดูดตัวเธอเข้าไปข้างในผลึกนี้
กุ๊งกิ๊งหันหน้ามองไปทางต้นกำเนิดของแสงสว่างจ้าสีแดงนั่น สิ่งที่เห็นทำให้เขาใอย่างมากที่สุด เพราะเป็ภาพที่รุ้งกำลังถูกดูดเข้าไปในจุดสีแดงเล็กๆ นั่นแล้ว
อีกด้านหนึ่ง
เมื่อรุ้งถูกดูดเข้ามาในผลึกสีแดงนี้แล้ว สิ่งที่เธอเห็นคือ ข้างในนี้ประหลาดมาก ไม่มีน้ำ ไม่มีอากาศ แต่ร่างกายยังคงสามารถลอยตัวอยู่บนอากาศได้โดยไม่ต้องใช้พลัง บรรยากาศภายในนี้ เงียบมาก มืดมาก และเหมือนกับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต
รุ้งยังคงลอยตัวบนอากาศเหนือพื้นดินเบื้องล่างประมาณสามสิบเมตร สิ่งที่เธอนึกถึงตอนนี้คือต้องระวังตัวให้มากที่สุด และยังไม่คิดลงไปเดินสำรวจบนพื้นดิน เธอจึงใช้ทั้งพลังสแกนจากหมวกอัจฉริยะและพลังตาทิพย์จากผลึกคริสทัลเพอร์เพิลของตน กวาดตามองสำรวจพื้นที่แห่งนี้โดยรอบอย่างละเอียด
ระบบสแกนพื้นที่ทำการวิเคราะห์เสร็จสิ้นภายในสิบวินาที ผลการวิเคราะห์บอกว่า สถานที่แห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลสุดลูกหูลูกตา ไม่มีน้ำ ไม่มีอากาศ ไม่มีออกซิเจน ไม่มีแสงอาทิตย์ มีเพียงผืนแผ่นดินสีดำ กับูเาดินน้อยใหญ่หรือหินผาสูงต่ำมากมาย
โดยจุดที่รุ้งยืนลอยตัวกลางอากาศอยู่นั้น เป็จุดกึ่งกลางระหว่างผืนแผ่นดินเบื้องล่างกับจุดแสงสีแดงของผลึกที่อยู่้าซึ่งเพิ่งดึงเธอเข้ามาเมื่อครู่ เมื่อทราบผลการวิเคราะห์แล้ว รุ้งเริ่มเคลื่อนตัวลอยในอากาศไปเรื่อยๆ อย่างช้าๆ พยายามใช้พลังให้น้อยที่สุด เพราะไม่้าให้มีสิ่งไหนสามารถตรวจเจอคลื่นพลังของเธอ ในสภาวะที่แสนอันตรายเช่นนี้ กับสถานที่ที่พวกเธอไม่มีข้อมูลล่วงหน้า และตอนนี้เธออยู่ตามลำพังอีกด้วย เธอตัดสินใจลอยตัวในอากาศออกสำรวจพื้นที่อีกครั้งเพื่อหาทางออกให้เร็วที่สุด
'สรุปผลการวิเคราะห์ นี่คือ พื้นดินของดาวเคราะห์ซีโร่ดาร์ควัน (Zero-Darkone) '
เสียงจากระบบสแกนวิเคราะห์พื้นที่ดังขึ้นอีกครั้งในหูเธอ กับการขึ้นชื่อดาวดวงหนึ่งบนหน้าจอของหมวกอัจฉริยะ
"ว่าไงนะ!?"
รุ้งใมาก หยุดชะงักการลอยตัวกลางอากาศ เปลี่ยนเป็ยืนแน่นิ่งกลางอากาศทันที
เธอรู้สึกสับสนอย่างที่สุด นี่ อะไรกัน พวกเธอเริ่มจากการดำน้ำลึกในมหาสมุทร แล้วเข้าเขตดินแดนใต้ทะเลชั้นที่หนึ่งซึ่งยังอยู่บนผิวโลก ต่อด้วยเข้าสู่เขตดินแดนใต้ทะเลชั้นที่สองซึ่งอยู่ใต้ผิวโลก แล้วเธอถูกถึงเข้าผลึกสีแดงซึ่งติดบนตัวปลาั์เรืองแสงสีทองตัวหนึ่ง แล้ว... แล้วเธอผ่านทะลุเข้ามาถึงดินแดนของดาวเคราะห์ชื่อแปลกที่ไม่เคยรู้จักนี้ได้อย่างไร
แกร๊กๆ แกร๊กๆ
รุ้งได้ยินเสียงประหลาดดังขึ้นเบาๆ ไม่ไกลจากจุดที่เธอยืนลอยตัวอยู่มากนัก เธอหันซ้าย หันขวา มองไปมา แต่เหมือนไม่พบสิ่งผิดปกติใด นอกจากูเาดินกับผาหินน้อยใหญ่มากมายเต็มไปหมด
แกร๊กๆ แกร๊กๆ
เสียงประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง รุ้งหันตัวไปตามทิศทางที่ได้ยินทันที
'นั่น!'
รุ้งอุทานในใจ ไม่ผิดแน่ ผาหินขนาดใหญ่ั์ที่เมื่อครู่ยังอยู่ห่างจากตัวเธอเกือบยี่สิบเมตร แต่ตอนนี้ผาหินกลุ่มนั้นเคลื่อนเข้ามาใกล้ตัวเธอในระยะสิบเมตรแล้ว รุ้งเตรียมตัวตั้งรับ
ทันใดนั้น
วึ้งค์!
มีเสียงเบาๆ กับแสงสว่างจ้าสีแดงเกิดขึ้นอีกครั้ง
เหนือจากจุดที่รุ้งยืนลอยตัวกลางอากาศ ประมาณสามสิบเมตร
รุ้งหันมอง้า รุ้งดีใจมาก เพราะสิ่งที่เธอเห็นคือ การปรากฏตัวขึ้นของพี่กุ๊งกิ๊ง นั่นหมายความว่า เขาผ่านเข้ามาในผลึกสีแดงสำเร็จ เขาปลอดภัยจากพวกปลาั์เรืองแสงสีทองข้างบน และเธอไม่ต้องอยู่ในที่เวิ้งว้างน่ากลัวแห่งนี้ตามลำพัง เธอรู้สึกปลอดภัยมากขึ้น แต่เธอก็อดกังวลใจไม่ได้ เพราะไม่รู้จะหาทางออกไปจากที่แห่งนี้ได้อย่างไร ยิ่งพอทราบว่าที่นี่ไม่ใช่ดาวโลกแล้ว ยิ่งทำให้เธอหวาดกลัว
"พี่กุ๊งกิ๊งคะ เป็ไงบ้าง โอเคไหมคะ?"
เธอพุ่งตัวลอยไปทางทิศที่กุ๊งกิ๊งถูกดึงเข้ามา เอ่ยถามเขาด้วยความเป็ห่วงทันที กุ๊งกิ๊งพยักหน้า และส่งยิ้มให้เธอ เขารู้สึกดีใจมาก และคลายความกังวลลงเมื่อเห็นรุ้งยังปลอดภัยดี
"พี่กุ๊งกิ๊งคะ เราต้องรีบหาทางออกจากที่นี่แล้วค่ะ รุ้งใช้ระบบสแกนพื้นที่แล้ว ระบบยืนยันว่า ที่นี่ไม่ใช่ดาวโลก แต่เป็ดาวเคราะห์ที่ชื่อว่าซีโร่ดาร์ควัน พี่กุ๊งกิ๊งลองเช็กดูนะคะ และที่สำคัญคือ เมื่อกี้มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้น รุ้งรู้สึกเหมือนเห็นผาหินั์พวกนี้เคลื่อนที่ได้ด้วย"
รุ้งรายงานข้อมูลทั้งหมดที่เธอเช็กได้ให้กุ๊งกิ๊งทราบอย่างว่องไว และบอกเขาว่าที่นี่ไม่มีทางออก กุ๊งกิ๊งรีบเช็กข้อมูลผ่านระบบสแกนพื้นที่พิเศษของตนเองทันที ผลการวิเคราะห์ออกมาไม่ถึงสิบวินาทีหลังการสแกน และยืนยันผลเช่นเดียวกับที่รุ้งพูดอธิบายมา
กุ๊งกิ๊งแนะรุ้งว่า บางทีอาจจะกลับไปได้ด้วยช่องทางเดิมที่เข้ามา พวกเขาจึงพุ่งตัวลอยขึ้นไป ไปยังจุดแสงสีแดง กุ๊งกิ๊งเอื้อมมือขวาของเขาไปแตะผลึกแสงสีแดงที่ลอยอยู่กลางอากาศคล้ายกับเป็ดาวดวงเล็กๆ ดวงหนึ่ง และเป็เพียงจุดแสงเล็กๆ แสงเดียวที่อยู่ในดินแดนนี้
บึม!
เกิดเสียงดังลั่นก้องไปทั่วทุกที่ พร้อมกับแสงะเิเพลิงสีแดงเหลืองขนาดใหญ่ ที่พุ่งะเิออกมาจากผลึกแสงสีแดงที่กุ๊งกิ๊งใช้มือจับเมื่อครู่
ทั้งกุ๊งกิ๊งและรุ้งต่างถูกแรงดันของะเิ ทำให้ร่างกายเลื่อนลอยม้วนถอยหลังออกไปคนละทิศละทาง รุ้งซึ่งเดิมทียืนลอยตัวอยู่ด้านหลังของกุ๊งกิ๊งและห่างจากเขาพอควร จึงถูกแรงดันของะเิน้อยกว่า เธอจึงได้สติก่อน และรีบพุ่งตัวไปทางทิศที่กุ๊งกิ๊งลอยตัวเลื่อนถอยหลังอยู่
"เดี๋ยวเราสองคนลองใช้พลังจากผลึกคริสทัลดูดีไหม ผลึกสีแดงนั่น ปล่อยพลังะเิได้ ผลึกคริสทัลของพวกเราก็ปล่อยพลังะเิได้เหมือนกัน บางทีอาจจะได้ผล"
กุ๊งกิ๊งคิดวิธีใหม่เพื่อหาทางออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด รุ้งพยักหน้า พวกเขาเตรียมที่จะพุ่งตัวลอยขึ้นไป
แต่...
แกร๊กๆ แกร๊กๆ ...
แกร๊กๆ แกร๊กๆ ...
เสียงประหลาดดังขึ้นอีกครั้ง เสียงดังใกล้พวกเขาเข้ามาอย่างเร็ว ดังขึ้นเรื่อยๆ
"อ๊าก! แย่แล้ว!"
รุ้งหันหลังก้มลงมอง ร้องะโออกมาเสียงดัง กุ๊งกิ๊งหันหลังกลับไปมองตามทิศที่เธอก้มมองเช่นกัน ผาหินใหญ่มากมายเข้ามาประชิดตัวพวกเขา อยู่ด้านล่างห่างจากตัวพวกเขาเพียงสามเมตร นี่ ไม่ปกติแล้ว
ทันใดนั้น
มีเส้นสายยาวๆ เมือกๆ เหนียวๆ สีดำๆ พุ่งออกมาจากรูเล็กๆ มากมายในผาหิน เส้นเมือกเหนียวมากมายเ่าั้พุ่งเข้ามัดร่างกายของพวกเขาไว้แน่น จนไม่สามารถขยับตัวได้ และค่อยๆ ดึงตัวพวกเขาให้เข้าไป
กุ๊งกิ๊งพยายามแบฝ่ามือ เพื่อใช้พลังเรียกดาบซูเปอร์บลูของเขาออกมา เขาใช้ดาบตัดเส้นเมือกๆ คล้ายหนวดของสัตว์ประหลาด แล้วรีบไปช่วยตัดเส้นเมือกๆ ที่มัดตัวรุ้งไว้ พวกเขาหลุดออกจากเส้นเมือกๆ ได้แล้ว แต่ยังมีเส้นเมือกใหม่มากมายพุ่งเข้าใส่อีก พวกเขาพยักหน้าพร้อมกัน แล้วปล่อยพลังกำจัดศัตรูแสงสีม่วงของรุ้งและแสงสีฟ้าของกุ๊งกิ๊ง ใส่ทุกที่ที่มีเส้นหนวดเมือกโผล่ออกมา
และดูเหมือนจะได้ผล ไม่มีเส้นเมือกหลงเหลืออยู่แล้ว ทุกอย่างกลับสู่ความเงียบกริบอีกครั้ง พวกเขาจึงเตรียมลอยตัวขึ้นไปเพื่อจัดการกับผลึกสีแดงที่ลอยอยู่้าเหมือนเป็ดาวดวงเดียว
ทว่า...
ตึงๆๆ
เสียงประหลาดหนักๆ ดังขึ้น พื้นที่โดยรอบที่เดิมทีเป็เพียงูเาดินกับผาหินเกิดการเคลื่อนไหวอีกครั้ง แรงสั่นะเื ทำให้เกิดฝุ่นสีเทาขาวหม่นตลบไปทั่วพื้นที่ สิ่งที่เห็นท่ามกลางฝุ่นคละคลุ้งในความมืด คือผาหินล้วนยกตัวสูงขึ้น สูงขึ้น และสูงกว่าระดับที่พวกเขายืนลอยตัวกลางอากาศอยู่ คล้ายเป็กำแพงวงกลมล้อมตัวพวกเขาไว้ กุ๊งกิ๊งบอกให้รุ้งรีบหลบ พวกเขาเตรียมลอยตัวสูงขึ้นให้พ้นเขตฝุ่นกับกำแพงผาหินประหลาด
แต่...
ไม่ทันแล้ว...
ควันประหลาดสีเขียวถูกปล่อยออกมาจากรูช่องที่มีเส้นเมือกเมื่อครู่ ทุกช่อง ทุกรู ควันประหลาดเ่าั้ได้รวมกันกลายเป็แท่งควันสีเขียวขนาดั์ขึ้นไปถึงขอบฟ้ามืด้า ปิดล้อมพวกเขาไว้ทุกด้าน
แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุด คือ ควันแสงสีเขียวหนาทึบนี้ ทำให้พวกเขาทั้งสองขยับตัวเคลื่อนไหวไม่ได้ ทำให้ร่างกายชา ไร้ความรู้สึก ไร้ประสาทััทั้งหมด รวมทั้งไร้พลังจิต
...............
ตอนต่อไป เจอกันวันเสาร์นะคะ
3K
