ทาคาโกะรีบเรียกสัมปชัญญะ กลับคืนโดยพลัน เอ่ยสุ้มเสียงเครียด
“เวลานี้ยามใด พวกมันเคลื่อนไหวอย่างไร”
โยชิอิอธิบายพลาง ชี้มือให้ทาคาโกะดู
“อีกราวสองชั่วยามจะรุ่งสาง ชายสิบสองคนกำลังเดินออกจากประตูข้างสองคนนำหน้าร่างอ้วนท้วนกับร่างผอมสูง คงเป็สองคนที่เ้าสะกดรอยตามส่วนอีกสิบคนล้วนเป็ชายฉกรรจ์ท่วงท่าแข็งแรง สมควรเป็คนงานในร้านขายข้าว”
ทาคาโกะเพ่งพินิจชายทั้งสิบสอง หันมาเอ่ยด้วยความฉงน
“พวกมันล้วนเดินตัวเปล่า นอกจากโคมกระดาษ ทั้งหมดไม่มีข้าวของใดติดตัว กระทั่งอาวุธสักชิ้นก็ไม่มีดึกดื่นเพียงนี้พวกมันออกจากร้านไปทำอะไร”
“ติดตามพวกมันไปเถอะ”
ทาคาโกะพลิ้วร่างตามติดโยชิอิ สะกดรอยชายทั้งสิบสองคนมุ่งสู่นอกเมืองเส้นทางที่พวกมันใช้ยังคงเป็ทางเดิม เฉกเช่นเมื่อแรกที่ทาคาโกะสะกดรอยตามทั้งนางและโยชิอิไม่เกรงกลัวจะถูกพบร่องรอย เนื่องเพราะคนทั้งสิบสองล้วนเป็ชาวบ้านร้านตลาด ไม่มีพลังฝีมือใดทั้งสิ้นที่ควรระแวดระวังกลับเป็แนวชายป่าข้างทาง ภูมิประเทศแถบนี้เหมาะแก่การซุ่มโจมตีดังนั้นทั้งสองเพิ่มความตื่นตัวตลอดเส้นทาง ทว่าก็ไม่พบความผิดปกติใด
เพียงครู่ทั้งหมดบรรลุถึงเชิงเขา ซึ่งชายร่างอ้วนท้วนกับชายร่างผอมสูงแอบนัดพบกลุ่มชายฉกรรจ์สามคน ทว่าคราวนี้ชายทั้งสิบสอง ไม่หยุดยั้งอยู่แค่เชิงเขาทั้งหมดต่างมุ่งหน้าใช้ทางเดินแคบ ๆ ตัดผ่านป่าเขาลึกเข้าไปเรื่อย ๆคล้ายคิดเลียบเส้นทางอ้อมเขาลูกนี้ไป แสดงว่าชายทั้งสิบสอง กำลังแอบออกนอกเมืองโดยไม่ผ่านด่านตรวจของทางการ
โยชิอิกับทาคาโกะ มิได้สนทนากันสักครึ่งคำ ต่างสะกดรอยทั้งหมดกระชั้นตามติด ร่วมสองชั่วยามผ่านพ้น กลุ่มชายเ่าั้ค่อยเลียบอ้อมผ่านเขาลูกนี้มาได้ เห็นเบื้องหน้าไกล ๆ หลังแนวป่าโปร่ง คลับคล้ายจะเป็ชายฝั่งทะเลแสดงว่าทั้งหมดเดินอ้อมป่าเขา กระทั่งมาทะลุออกชายฝั่ง อีกด้านของแคว้นอากิ
ชายทั้งสิบสองหยุดยั้ง จับกลุ่มริมชายฝั่งชายร่างอ้วนท้วนดูท่าจะเหนื่อยหอบ อ่อนล้ากว่าผู้อื่น เป็ภาระของชายร่างผอมสูงต้องเข้าไปช่วยพยุงตลอดเวลา ดูท่าทั้งหมดมาถึงจุดหมายแล้ว จากท่าทางคล้ายกำลังรอคอยผู้ใดจากฝั่งทะเล
โยชิอิกับทาคาโกะยังคงแอบซ่อน เฝ้าจับตาคนทั้งหมด จากในแนวป่าเชิงเขา
เวลานี้อาทิตย์ยามเช้า เริ่มส่องแสงอรุณแห่งวันใหม่แล้ว...
เบื้องหน้าไกล ๆ ปรากฏเรือลำหนึ่ง กำลังแล่นเลียบเข้าหาชายฝั่ง...
เมื่อเข้าสู่่น้ำตื้น เรือดังกล่าวจอดนิ่งทอดสมอห่างชายฝั่งออกไปเล็กน้อย บนเรือเงียบสงบไม่มีความเคลื่อนไหวใด แสงอาทิตย์อ่อนจางเริ่มฉาบขอบฟ้ากว้าง ราตรีผ่านพ้นสรรพสิ่งโดยรอบ ปรากฏกระจ่างแก่สายตา
ทว่าเมื่อเห็นรูปร่างเรือลำนั้นถนัดชัด โยชิอิกับทาคาโกะถึงกับอุทานด้วยความประหลาดใจ เนื่องเพราะนั่นคล้ายเรือของท่านมิโยชิลำที่ทั้งสองโดยสารมาเทียบท่า แคว้นอากิเมื่อวันก่อนไม่ผิดเพี้ยน!
นี่เป็เื่ราวใดกันแน่!
ท่ามกลางความตระหนก ระคนประหลาดใจ จับต้นชนปลายไม่ถูกของบุรุษดรุณีทั้งสองจากแนวชายป่าเื้ัของโยชิอิและทาคาโกะพลันบังเกิดเสียงพลุสัญญาณยิงสู่ท้องฟ้า
ทั้งสองหันหลังขวับ แม้ยังไม่รู้ว่าเกิดเื่ราวใดขึ้นแต่ก็ทราบว่าผิดท่าเสียแล้ว
ทันใด โยชิอิกับทาคาโกะ เห็นพลุสัญญาณอีกชุด ถูกยิงขึ้นจากบนเรือเบื้องหน้าฉับพลันนั้นบังเกิดเสียงะเิกึกก้องต่อเนื่องหลายครั้งแหล่งที่มาของเสียงอันน่าสะพรึงนับครั้งไม่ถ้วน กลับเป็เรือของท่านมิโยชิลำที่จอดทอดสมออยู่!
ทั้งคู่ตกตะลึง ชะงักงันกับภาพ อันน่าสยดสยองตรงหน้า!
เรือใบขนาดกลาง เสากระโดงเดี่ยว กำลังถูกเปลวไฟโหม ลุกท่วมอย่างรวดเร็ว!
เสียงเหล่าองครักษ์ พลเกาทัณฑ์บนเรือ ร้องโอดโอยโหยหวนดังระงม!
ชายทั้งสิบสองจากร้านขายข้าว ต่างแตกตื่นตะลึงลนลานดั่งไม่เข้าใจว่าเกิดเื่ใด ขึ้นเบื้องหน้าพวกมัน ราวไม่มีส่วนรู้เห็นในเหตุการณ์ครั้งนี้ด้วย ทั้งพวกมันล้วนไม่คาดคิดมาก่อน ว่าจะเจอสภาพการณ์เช่นนี้ต่างคนต่างแยกย้ายวิ่งหนี เอาตัวรอดกันวุ่นวาย
ชายร่างอ้วนท้วน ดูท่าทั้งตะลึงพรึงเพริด ทั้งหวาดกลัวสุดขีดกลับไม่มีเรี่ยวแรงวิ่งหนี ชายร่างผอมสูงต้องเข้าไปทั้งพยุงทั้งดันหลังให้ออกวิ่งไปโดยเร็ว ไม่ถึงเสี้ยวอึดใจ ชายจากร้านขายข้าวทั้งหมดพลันสลายตัวจากชายฝั่งสิ้น
เกือบจะทันที เมื่อสิ้นเสียงะเิ กึกก้องกัมปนาทเหล่ากองกำลังของท่านมิโยชิซึ่งอยู่บนเรือแทบทั้งหมดต่างถูกเพลิงเผาผลาญไฟลุกท่วมตัว หลายต่อหลายคนพยายามะโหนีลงน้ำเป็พัลวัน ทว่าผู้ที่หนีลงน้ำได้ กลับส่งเสียงร้องโอดโอยโหยหวนเฉกเช่นกัน!
เนื่องเพราะใต้น้ำกลับปรากฏ กองกำลังลึกลับอีกกลุ่มหนึ่งพวกมันมีจำนวนหลายสิบ แต่งกายชุดดำสนิทปกปิดหน้าตา ทั้งหมดล้วนใช้มีดสั้นดักรอเข่นฆ่าสังหารเหล่าองครักษ์ พลเกาทัณฑ์ที่หนีตายจากบนเรือ!
กองกำลังลึกลับชุดดำเ่าั้เป็ฝ่ายไหน!
เหตุใดสามารถวางแผนซุ่มโจมตี เข่นฆ่ากองกำลังของท่านมิโยชิอยู่ที่นี่!
ท่ามกลางความแตกตื่น ตะลึงงันนั้น โยชิอิกับทาคาโกะพลันรู้สึกถึงรังสีอำมหิตอันรุนแรงจำนวนมาก พุ่งแผ่คุกคามจากแนวป่าด้านหลังทั้งสองรีบหันขวับ ทว่าไม่ทันกาลแล้ว เสียงะเิขนาดเล็กหลายลูกดังกึกก้องรอบกายทั้งสอง ขยายออกเป็บริเวณกว้าง พริบตาเดียวกลุ่มควันดำทะมึนหนาทึบแผ่กระจายปกคลุมทั่วบริเวณหมดสิ้น!
กับดัก! ทั้งหมดเป็กับดัก! เพื่อล่อทั้งสองเข้าสู่พื้นที่สังหาร!
ทันใด บังเกิดเสียงเฟี้ยวฟ้าว ผ่าอากาศดังจากรอบทิศ ลูกดอกขนาดเล็กถูกยิงจากทุกทิศทาง เข้าใส่ร่างทั้งสองดั่งพายุสังหาร!
ปลายลูกดอกอันหนึ่งสะกิดผ่านแขนเสื้อทาคาโกะ นางใจหายวาบ เมื่อเห็นประกายสีเขียวปั๊ด บนปลายลูกดอก
“ระวังด้วย! ลูกดอกอาบยาพิษ”
เพียงสิ้นประโยคนั้น ท่ามกลางกลุ่มควันทะมึน ราวตกอยู่กลางห้วงราตรีพลันปรากฏร่างแหนับสิบปาก เหวี่ยงโยนจากเหนือกิ่งไม้สูง้าคลี่คลุมเข้าใส่โยชิอิกับทาคาโกะ หมายกักกั้นมิให้ทั้งสองหลบหนีออกไปได้
ทั้งคู่แม้มองไม่เห็นสภาพรอบข้าง ยังอาศัยสัญชาตญาณพุ่งทะยานร่างหลบแยกซ้ายขวาไปไกลโขคนละทิศทาง โยชิอิโผร่างเข้าสู่ชายป่าเชิงเขาส่วนทาคาโกะทะยานร่างออกสู่ชายฝั่ง ต่างรอดพ้นจากร่างแหนับสิบปากได้หวุดหวิด
“โอ๊ย!” สุ้มเสียงร้องโอดโอย พลันดังขึ้นจากกลางกลุ่มควัน
กลับเป็สุ้มเสียงกังวาน ปานระฆังเหล็กของอาเคชิ เค็นจิ!
โยชิอิสะดุ้งเฮือก รีบหันขวับตามกระแสเสียง แวบนั้นฉุกคิดเข้าใจว่าด้วยพลังฝีมือของเค็นจิ ควรรอดจากการะเิขึ้นฝั่งได้ทว่ายามหลบหนีเพลิงกัลป์จากบนเรือ อาจพลาดท่าเสียทีกองกำลังลึกลับชุดดำไม่แน่ว่าอาจถูกลูกดอกอาบยาพิษเข้าเสียแล้ว
บุรุษหนุ่มไม่รั้งรีรอ รีบสืบเท้าหลบพายุลูกดอก ซึ่งยังระดมยิงต่อเนื่องทะยานร่างตรงไปยังตำแหน่งของเสียงร้อง หมายเข้าช่วยเหลืออาเคชิ เค็นจิ
ในกลางกลุ่มควันหนาทึบใกล้เชิงเขา พบร่างเค็นจินอนตัวงอมือข้างหนึ่งกุมหน้าอก ครวญครางอย่างเ็ป
โยชิอิรีบร้องถาม
“ท่านอาเคชิ! ได้รับาเ็ตรง...”
ฉับพลันนั้น มือแข็งแกร่งปานคีมเหล็กของเค็นจิกลับคว้าหมับจับตรึงข้อมือสองข้างของโยชิอิไว้แน่น!
ทั้งออกแรงบิดสุดกำลัง หมายสะบั้นหักข้อมือทั้งสองข้าง ให้แหลกสลายคามือ!
สุ้มเสียงทุ้มหนัก ปานระฆังเหล็กของเค็นจิ ตวาดก้อง
“เข่นฆ่า! อย่าให้มันสองคน หนีรอดไปได้!”
สิ้นเสียงสั่งการ ปรากฏเงาวูบวาบหลายสิบสาย ะโทะยานร่างลงจากบนกิ่งไม้หนาทึบ กระโจนเข้าใส่โยชิอิโดยพร้อมเพรียง!
เงาวูบวาบ นับสิบสายเ่าั้ ล้วนแต่งชุดดำ ปิดหน้าปิดตาทั้งสิ้นอาวุธของพวกมันเป็กรงเล็บเหล็กแหลมคม สีเขียวปั๊ดสะท้อนแสงอาทิตย์บ่งบอกชัดว่าฉาบด้วยยาพิษร้ายแรง!
โยชิอิแม้เกร็งกำลังอย่างไร ยังไม่อาจสะบัดสองมือหลุดจากการยึดกุมของเค็นจิ เสี้ยวพริบตานั้น พลันบังเกิดปฏิภาณวูบ
บุรุษหนุ่มใช้สองขายันร่างเค็นจิ ถีบตัวยกสูงขึ้น รวมเรี่ยวแรงทั้งร่างดีดร่างสูงใหญ่ของเค็นจิ เหวี่ยงเข้าใส่เหล่ามือสังหารชุดดำซึ่งกำลังพุ่งจู่โจมเข้ามาจากทุกทิศทาง!
ในสภาพเช่นนี้ เค็นจิย่อมไม่อาจไม่ปล่อยมือมิเช่นนั้นร่างมันต้องกลายเป็โล่ให้โยชิอิถูกกรงเล็บเหล็กนับสิบคู่ที่กำลังพุ่งจู่โจมกรีดแหลกยับเยิน!
ทว่าเค็นจิก็มีพลังฝีมือสูงล้ำยิ่ง ในจังหวะที่คลายมือจากโยชิอิมือขวาของมันเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ชักดาบยาวข้างเอว ตวัดวาดดุจสายฟ้าฟาดประกายดาบวาบฟัน เข้าที่ไหล่ซ้ายของโยชิอิ!
ในจังหวะนั้น โยชิอิแม้รีบเอี้ยวไหล่หลบหลีก แต่ยังถูกคมดาบกรีดเป็แผลยาวโลหิตแดงฉานหลั่งไหลไม่หยุด าแยาวยิ่ง แต่กลับไม่ลึกจนสาหัสถึงอย่างนั้นก็ทำให้ ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างได้ดั่งใจ ที่สำคัญจู่ ๆเรี่ยวแรงในกายพลันค่อย ๆ เหือดหายอย่างรวดเร็ว
บุรุษหนุ่มรีบม้วนร่างกลางอากาศ หลบกระบวนท่าจู่โจมตามติดของเค็นจิ วูบนั้นดาบยาววาววับหลุดจากฝักมาอยู่ในมือ รังสีะเืพุ่งแผ่เพียงวูบดาบยาวตวัดวาดรวดเร็วปานจักรผัน ต้านรับพายุกรงเล็บเหล็กอันพุ่งจู่โจมจากทั้งสี่ทิศแปดทาง หลบรอดจากวงล้อมมาได้อย่างหมดจด
ทว่าแม้รอดจากการจู่โจมระลอกแรก โยชิอิยังตกอยู่ภายในวงล้อมอันแ่าหลายชั้น ของเหล่ามือสังหารชุดดำหลายสิบคน ประการสำคัญโลหิตที่ไหล่ซ้ายไม่มีวี่แววว่าจะหยุดหลั่งไหล ทั้งยิ่งออกแรงพละกำลังเรี่ยวแรงยิ่งสูญสลายไร้ร่องรอย เสียโลหิตเพียงเท่านี้ ไม่ควรส่งผลกระทบต่อร่างกายขนาดนี้
ยามนั้น บุรุษหนุ่มเอะใจวูบ สังเกตคมดาบของเค็นจิ ไม่ปรากฏประกายเขียวปั๊บเฉกเช่นกรงเล็บเหล็ก คาดว่าที่ฉาบไว้ที่คมดาบมิใช่พิษร้ายเป็พิษประเภทสลายพลังมากกว่า ดังนั้นรีบหยิบยาถอนพิษ ซึ่งทาคาโกะกลั่นปรุงและให้ติดตัวไว้กลืนกินโดยพลัน
แม้ทราบว่ายิ่งออกแรง พิษยิ่งกระจายรวดเร็ว ทว่าสถานการณ์เช่นนี้ไหนเลยมีทางเลือกอื่นใด ได้แต่หวังว่ายาถอนพิษ สามารถต้านยันพิษสลายพลังไว้ได้อย่างน้อยขอเพียงเรี่ยวแรง ไม่ลดลงไปมากกว่านี้ ยังมีความมั่นใจสามารถฝ่าวงล้อมเหล่านักฆ่าออกไปได้
โยชิอิกระชากเสียงด้วยโทสะ
“ท่านเองที่ทรยศ!” ไม่บ่อยครั้ง จะมีผู้ได้ยินน้ำเสียงเช่นนี้จากบุรุษหนุ่ม
อาเคชิ เค็นจิแสยะยิ้มเหี้ยม หัวเราะก้องกังวานยาวนาน
“การศึกไม่เบื่อหน่ายกลอุบาย ไหนเลยโทษว่าข้าได้!”
เสียงเจื้อยแจ้วของทาคาโกะ พลันตวาดขึ้น
“เหตุใดต้องนำคุณชายน้อยมาเกี่ยวข้องด้วย!” นางกำลังรับมือเหล่ามือสังหารชุดดำอีกกลุ่ม มีจำนวนหลายสิบเช่นกัน ทางอีกด้านของชายฝั่ง
เค็นจิงงงันวูบ แค่นหัวร่อในลำคอ เผยยิ้มเหี้ยมอีกครั้ง
“อ้อ...เข้าใจผิดแล้ว ข้าแฝงตัวเข้าใกล้ชิดตาเฒ่ามิโยชิเพื่อจุดมุ่งหมายเดียวคือ เข่นฆ่าคนสนิทตาเฒ่าให้สิ้นซาก!”
บุรุษร่างใหญ่หัวเราะ ก้องกังวานอย่างสะใจ
“การบุกโจมตีของเหล่าโจรสลัดเมื่อวันก่อน หาได้เกี่ยวข้องกับข้าไม่พวกมันเป็ใครมาจากไหนข้าไม่ทราบ แต่ถึงอย่างไรก็ต้องขอบใจพวกมันที่เปิดโอกาสให้สามารถวางแผนกำจัดพวกเ้า!”
ขณะเค็นจิกล่าวหลายประโยคนี้ เหล่ามือสังหารชุดดำยังบุกจู่โจมเข้าใส่โยชิอิอย่างต่อเนื่อง แม้พวกมันจะมีขุมกำลังมากกว่าอักโขแต่บุรุษหนุ่มยังสามารถต้านยัน โดยไม่มีแววจะเพลี่ยงพล้ำ ยามนี้เรี่ยวแรงกำลังลดลงเหลือเพียงครึ่ง จะอย่างไรนับว่าโชคดี ที่ไม่สูญสลายมากกว่านี้คาดว่ายาถอนพิษของทาคาโกะ ต้านยันพิษไว้ได้
หลังกล่าวจบ ร่างสูงใหญ่ของเค็นจิ พลันถาโถม ทะยานเข้าร่วมวงต่อสู้กลุ้มรุมดาบยาวในมือตวัดฟาด ฟันเข้าใส่โยชิอิ ด้วยพละกำลังมหาศาล ดั่งขุนเขาทลาย
โยชิอิแม้ตกอยู่ในวงล้อม กรงเล็บเหล็กอาบยาพิษ ยังตวัดดาบกลับมาปะทะป้องกันดาบของเค็นจิได้ทันท่วงที ทว่าเนื่องเพราะต้านรับในขณะเอี้ยวตัวร่างเสียสมดุล จึงถูกพลังดาบของเค็นจิกระแทก เซถลาแทบล้มลง
เหล่ามือสังหารชุดดำ ย่อมไม่ปล่อยโอกาสผ่านไป กรงเล็บเหล็กแหลมคมนับสิบข้างโหมพุ่งเข้าจู่โจมโยชิอิ!
บุรุษหนุ่มพลิกร่าง กลิ้งไปตามพื้น หลบหลีกกรงเล็บนับสิบข้างได้อีกครั้งพลันสะกิดปลายเท้า ทะยานร่างขึ้นสูงตวัดดาบขวับ สังหารเหล่านักฆ่าลงอีกสามคนทว่าร่างเมื่อตกถึงพื้น กลับยังตกอยู่ในวงล้อมอันแ่าเช่นเดิม มือสังหารเหล่านี้ไหนเลยปล่อยให้บุรุษหนุ่มหลุดรอดจากวงล้อมได้
อาเคชิ เค็นจิสืบเท้าจี้ ตามติดอยู่นอกวงต่อสู้ แววตาวาววับคอยหาโอกาสฉกฉวย สุ้มเสียงทุ้มหนัก กล่าวด้วยความผยองลำพอง
“น่าเสียดาย สองพ่อลูกนิวะไม่ได้ติดตามมาไม่เช่นนั้นการค้นหาดาบหงส์ฟ้าครั้งนี้ จะกลายเป็ภารกิจ กลบฝังคนสนิทของเ้าเฒ่ามิโยชิทั้งหมด!”
ทันใด เหล่ามือสังหารซึ่งห้อมล้อมทาคาโกะอยู่อีกด้านพลันแผดเสียงร้องโอดโอยโหยหวน ร่างสูงเปรียวของทาคาโกะทะยานดุจเหินล่องลอยสองมือพลันซัดเข็มเงินกำใหญ่ เข้าใส่เหล่ามือสังหาร พริบตาเดียวพวกมันเกือบครึ่งลงไปนอนชักดิ้นชักงอ ทอดร่างสิ้นใจตายตกร่วมสิบคน!
ดรุณีน้อย อาศัยท่าร่างดุจเหินบิน พุ่งวูบไปมากระทั่งพ้นแนวชายฝั่งสามารถเข้าสู่ชายป่าเชิงเขา พลิ้วร่างระหว่างกิ่งบนต้นไม้หนาทึบผสานความครึ้มทะมึนของแนวแมกไม้ พลันใช้พลังฝีมือซัดเข็มเงินอันแม่นยำเพียงครู่กลุ่มมือสังหารก็าเ็ล้มตายกว่าครึ่งแล้ว!
นางฉวยจังหวะนั้น อาศัยชั่วขณะที่เหล่ามือสังหาร กริ่งเกรงแตกตื่นพากันหลบพายุเข็ม ดาษนภาเป็พัลวัน พุ่งโผทะยานร่าง ตรงเข้าหมายเข้าช่วยโยชิอิซึ่งยังตกอยู่กลางวงล้อมอันหนาแน่น ทว่าเงาร่างสูงใหญ่ของเค็นจิ ถลาถาโถมเข้ามาขวางกั้นไว้
เค็นจิตวาดสั่งเหล่ามือสังหาร
“พวกเ้าทั้งหมด รุมสังหารโยชิอิให้ได้!”
11K
![[ มี E-Book ] ไม่นะคุณชาย ถึงตายข้าก็ไม่ยอมพลาดของอร่อยหรอก ตอน ข้าจะเป็นเศรษฐีนี](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1714103888_64234326.webp)
