[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“  โอเคพี่ ฝังดินเสร็จแล้ว ”

โยฮันกวาดตามองดูสายไฟฟ้าแรงสูงทั้งหมด 36 เส้น พวกมันถูกแบ่งครึ่งแล้วฝังเอาไว้ใต้ดินลึกห่างจากฝั่งซ้ายมือและขวามือของกิ้งก่าคาเมเลี่ยนไปไม่มาก สิ่งต่อไปที่เขาจะต้องทำคือการลากปลายสายอีกด้านที่ผูกติดเข้ากับเล็บมือของเขาที่ยาว 30 เซนติเมตรแทงเข้าไปในร่างของมัน เพียงเท่านี้น่าจะหยุดท่าโจมตีสายฟ้าของมันได้

“ ฉันจะเข้าไปก่อน ถ้าปลอดภัยแล้วเธอค่อยตามเข้าไป ”

“ โอเค ”

สองเท้าจิกลงไปบนพื้นดินวิ่งไปด้านหน้าแล้วรวบสายไฟแรงสูงที่ตนเองจะต้องรับผิดชอบเอาไว้ หลังจากลากสายไฟเข้าไปจนถึงอาณาเขตหมอกสีเทาเต็มไปด้วยสายฟ้า โยฮันก็เริ่มแหย่มือเข้าไปด้านใน โดยที่มีสายตาของกิ้งก่ามองดูเขาตลอดเวลา 

ทันใดนั้นสายฟ้าจำนวนมากก็พุ่งตรงเข้าสู่ร่างของเขา อย่างไรก็ตามมันกลับไม่ได้ส่งผลร้ายแรงแต่อย่างใด สายฟ้าที่ส่งออกมาจากหมอกทำให้กล้ามเนื้อของเขาชักกระตุกจนควบคุมได้ยากเพียงเท่านั้น หลังจากย่อตัวติดพื้นโยฮันก็ได้ดีดร่างเข้าไปหากิ้งก่าพร้อมกับลากสายไฟไปพร้อมกัน เพียงแต่ว่าแรงดีดที่ส่งออกมาจากเท้ากลับไม่ได้รุนแรงเหมือนเดิมอีกต่อไป แรงที่เขาส่งไปที่เท้าทำได้สูงสุดเท่าแรงของจิ้งหรีดเพียงเท่านั้น สายฟ้ารอบๆที่พยายามช็อตร่างของเขาได้ลดการทำงานของกล้ามเนื้อลงไปมาก 

แต่ถึงอย่างนั้นโยฮันกลับไม่สนพยายามใช้เท้าวิ่งเข้าหาซอมบี้ที่กำลังมองเขาในหมอกสีเทา เมื่อระยะห่างของเขาและมันอยู่ใกล้กันราว 30 เมตร มือข้างขวาของโยฮันก็ได้ยิงใยเข้าไปบริเวณดวงตาของมัน ด้วยการสะบัดมือครั้งแล้วครั้งเล่า ใยสีขาวก้อนกลมจำนวนหลายสิบก้อนก็ได้พุ่งเข้าปกคลุมดวงตาของกิ้งก่าจนมันมองไม่เห็นทางฝั่งของเขา โยฮันจึงใช้จังหวะนี้พุ่งเข้าหามันด้วยความเร็วสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะตอกหมุดที่ทำมาจากเล็บมือลงไปบนท้องด้านขวาของมัน ส่งผลให้สายไฟฟ้าแรงสูงแต่ละเส้นค่อยๆถูกตอกยึดเข้ากับร่างกิ้งก่า

แอลลี่ที่รอสัญญาณจากพี่ชายได้มองจ้องไปยังดวงตาของมันที่พยายามหันมองมา ทันใดนั้นพี่ของเธอก็กระโจนขึ้นไปบนใบหน้าของซอมบี้ก่อนจะยิงใยใส่ดวงตาอีกข้างจนมันมองไม่เห็น

“ แอลลี่ ลงมือเลย! ”

สายไฟอีกครึ่งลากเข้าหาร่างซอมบี้ด้วยความเร็วก่อนจะใช้มือทุบเล็บมือที่ทำเป็นหมุดตอกลงไปบนผิวหนังของซอมบี้ทางฝั่งด้านซ้าย ภายใต้การทะลวงผิวหนังของเล็บมือที่มัดติดกับสายไฟ ส่งผลให้ด้านข้างของกิ้งก่าคาเมเลี่ยนมีสายไฟยึดเอาไว้จนราวกับมันเป็นเสาไฟฟ้าแรงสูง

อย่างไรก็ตาม โยฮันกลับรู้สึกงุนงง กิ้งก่าคาเมเลี่ยนนิ่งจนเกินไป จากการถูกเขาและน้องสาวทุบหมุดลงไปบนร่างของมันควรจะขัดขืนหรือไม่ก็กระโจนถอยห่าง มันกลับยืนมองเขาและน้องสาววิ่งฝ่าหมอกสายฟ้าเข้าไปยึดหมุดปักร่างของมัน นอกจากนั้นมันยังปล่อยให้ตัวเองถูกปิดตาทั้งสองจนแทบมองไม่เห็นอะไร

ทว่าเขากลับไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ตอนนี้เขายืนอยู่บนคอ ดังนั้นจึงชวนน้องสาวฟันคอของมันให้ขาดออกจากร่างให้เร็วที่สุด การที่มันไม่เคลื่อนไหวอาจจะกำลังประมาทศัตรูตัวเล็กๆอย่างเช่นพวกเขา ช่วงเวลานี้จึงเป็นโอกาสดีที่เขาจะฆ่ามันให้ตาย ต่อให้แรงดีดของกั้งจะใช้ไม่ได้พละกำลังจากแขนของเขายังมากพอจะสร้างความเสียหายให้มัน

“ โจมตีเลย เธอตัดด้านข้างฉันจะตัดด้านบน! ”

แอลลี่ชักดาบออกมาฟันคอกิ้งก่าจากฝั่งด้านซ้าย ภายใต้สายฟ้าที่ช็อตร่างเรื่อยๆทำให้การโจมตีของเธอมีบางครั้งที่รุนแรงและมีบางครั้งที่อ่อนแรงแทบไม่สร้างบาดแผล แต่ถึงอย่างนั้นเธอยังคงเจาะทะลวงคอของมันเข้าไปได้เรื่อยๆ หากให้เวลาอีก 2 - 3 นาทีเธอจะฟันไปบรรจบกับจุดที่พี่ชายฟันลงมา

ในขณะที่โยฮันใช้หางฟันคอของกิ้งก่าด้วยการเสริมพลังงาน เขากลับไม่ได้ใช้ดาบหรือกรงเล็บจากมือตัดคอของมันช่วยเหลือหาง มือทั้งสองข้างของโยฮันกลับกำมือแน่นแล้วต่อยกำปั้นไปยังคอที่ถูกหางฟันเปิดปากแผลส่งเหล็กในผึ้งออกไปครั้งแล้วครั้งเล่าจนทำให้ได้ยินเสียงระเบิดของเหล็กในที่พุ่งออกจากมือ การที่เขาไม่ใช้พลังแขนตัดคอช่วยนั่นก็เพราะรู้ตัวว่าคงไม่สามารถตัดคอของมันได้ในเวลา 1 นาที ดังนั้นเขาจึงเปลี่ยนไปใช้พิษ อย่างน้อยหากมีสถานการณ์อันตรายเกิดขึ้น พิษของเขาจะทำให้กิ้งก่าคาเมเลี่ยนตกอยู่ในสภาพอ่อนแอ

ท่ามกลางการโจมตีของสองพี่น้องที่ค่อยๆตัดผ่าเนื้อหนังทะลวงเข้าไปหากระดูกคอของกิ้งก่าคาเมเลี่ยน มันที่ยืนนิ่งอยู่นานก็เริ่มเคลื่อนไหว เพียงแค่การขยับเล็กน้อยของมันทำให้สองพี่น้องตกใจ เนื่องจากบนผิวหนังของมันกำลังมีสายฟ้ามหาศาลปลดปล่อยออกมา

“ แอลลี่ หลบออกไปเดี๋ยวนี้! ”

เสียงร้องดังมาจากพี่ชายสั่งให้เธอถอยหนี สัญชาตญาณของแอลลี่กลับเตือนเธอก่อนที่พี่ชายจะสั่งการ อย่างไรก็ตามหมอกรอบๆกลับเปลี่ยนไปกระทันหัน ทันทีที่กิ้งก่าคาเมเลี่ยนต้องการเคลื่อนไหวหมอกกลับระเบิดสายฟ้าออกมามากกว่าก่อนหน้า จากเดิมเพียงแค่กระตุ้นกล้ามเนื้อให้ทำงานผิดปกติในบางครั้ง เพียงแต่หนนี้กลับช็อตร่างของเธอจนขยับเคลื่อนไหวไม่ได้ แม้แต่โยฮันก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้เช่นเดียวกัน ภายใต้ผิวหนังของกิ้งก่าที่กำลังเรืองแสงจากสายฟ้ามหาศาล ทั้งสองก็รู้ได้เลยว่าทำไมมันถึงปล่อยให้พวกเขาสองคนโจมตีง่ายดายเกินไป

สาเหตุเป็นเพราะว่ามันคิดจะจัดการพวกเขาในครั้งเดียวด้วยการใช้สายฟ้าจากหมอกและร่างกาย

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าผ่าปลดปล่อยออกมาจากร่างของกิ้งก่า มันได้กระจายสายฟ้าออกจากผิวหนังทุกส่วนจนทำให้รอบตัวเกิดโดมพลังงานสีฟ้าวิ่งกระจายออกไปทุกทิศทาง ทุกอย่างที่อยู่ในรัศมี 1 กิโลเมตรล้วนแล้วถูกสายฟ้าฟาด จนไหม้เกรียม

โยฮันที่ยืนอยู่บนหลังของมันร่วงตกลงมาบนพื้นด้วยสภาพถูกเผาไหม้ เสื้อขนหนังที่เขาสวมใส่กลายเป็นฝุ่นผงในทันที ต่อให้กระดองปูจะยังคงอยู่ดี สายฟ้ากลับพุ่งเข้าไปในร่างช็อตทำลายทุกๆอย่างจนเขาชักกระตุกอยู่บนพื้น

แอลลี่ที่อยู่ฝั่งซ้ายมือถึงขั้นเบิกตาโต การปลดปล่อยสายฟ้าเมื่อครู่เธอเกือบจะเอาชีวิตไม่รอด นับว่าโชคดีไม่น้อยที่เธอไม่ได้แตะตัวของมันและอยู่ใกล้กับจุดที่สายไฟมัดรวมกัน ส่งผลให้สายฟ้าที่ควรจะวิ่งผ่านร่างของเธอไปทั้งหมด แบ่งไปที่สายไฟฟ้าแรงสูงก่อนจะมุดหายลงไปในพื้นดิน  ด้วยจำนวนสายฟ้าที่รับเข้ามาเพียงแค่ครึ่งทำให้เธอยังคงมีชีวิตรอด

“พี่!”

ควันสีขาวพวยพุ่งออกมาจากร่างของพี่ชายมาพร้อมกลิ่นเหม็นไหม้โชยมาตามลม เธอที่พุ่งเข้าไปพลิกร่างกับพบว่าพี่ของเธออยู่ในอาการเบิกตาโตจึงพยายามตบหน้าเรียกสติจนอีกฝ่ายสำลักน้ำลายแล้วกลับมาหายใจอีกครั้ง

“ พี่ หนีกันก่อน สายฟ้ามันแรงเกินไป ” 

แอลลี่ยกร่างของพี่ชายขึ้นบ่าเตรียมวิ่งหนี เธอคิดว่าพี่คงไม่สามารถต่อสู้ได้อีกเพราะถูกสายฟ้าช็อตร่างเข้าไปมากขนาดนั้น อย่างไรก็ตามโยฮันกลับตบไหล่น้องสาวบอกให้เธอใจเย็นลง สายฟ้าเมื่อครู่ผ่าร่างของเขาจริง เพียงแต่ว่ามันยังไม่แรงพอจะฆ่าเขาให้ตาย กลิ่นเหม็นไหม้ไม่ได้มาจากข้างในร่างกาย มันเป็นเพียงแค่ผิวหนังส่วนที่ไม่ได้กลายเป็นกระดองปูเท่านั้น ซึ่งกลิ่นเหม็นที่แท้จริงไม่ได้มาจากผิวของเขา แต่มาจากหนังซอมบี้ที่เขาใช้คลุมร่างกาย

ในขณะที่โยฮันกวาดสายตาออกไปรอบๆ เขาก็พบว่ากิ้งก่าคาเมเลี่ยนยังคงยืนนิ่งเช่นเดิมหลังจากปลดปล่อยสายฟ้าออกมามากมาย มันยังไม่ได้พยายามจะแกะใยแมงมุมออกจากตา สิ่งที่มันทำมีเพียงรักษาบริเวณคอที่ถูกฟัน จนเนื้อหนังในส่วนนั้นค่อยๆสมานเข้าด้วยกัน พิษที่เขาปล่อยใส่บริเวณคอของมันค่อยๆหายไปจากการผลัดเนื้อที่เสียหายออกจากคอ

โยฮันที่คิดว่าเขาควรจะสังหารมันที่นี่ต่อไป หากอยู่ในจุดที่สายไฟฟ้าแรงสูงรวมกันเขาจะไม่ได้บาดเจ็บจึงลุกขึ้นยืน แต่แล้วคางคกตัวใหญ่มีขนาดร่างไม่ต่างจากกิ้งก่าคาเมเลี่ยนก็ได้กระโจนเข้ามาใกล้ ก่อนที่มันจะตวัดลิ้นมายังจุดที่พวกเขาสองพี่น้องยืนอยู่ ส่งผลให้พื้นดินรวมไปถึงสองพี่น้องถูกลิ้นพันร่างแล้วดึงกลับเข้าไปในปากซอมบี้คางคก

ปุง!

คางคงปิดปากเงียบสนิทหลังจากกลืนสองพี่น้องเข้าไป อย่างไรก็ตามภายในปากของมันกลับเกิดเสียงระเบิดดังขึ้นอย่างถี่รัวจากการโจมตีของสองพี่น้องที่พยายามดิ้นรนเอาชีวิตรอด มันกลับยืนนิ่งเช่นเดิมไม่ได้แสดงท่าทางเจ็บปวดเลยสักนิดหลังจากกินสองพี่น้องเข้าไป  ทว่าภายในปากของมันกลับเกิดเสียงระเบิดอีกครั้งซึ่งมันมาพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหม้จนมันต้องอ้าปากคายสิ่งที่กินเข้าไปออกมา เพียงแต่ว่าสิ่งที่ร่วงตกลงมาบนพื้น กลับไม่ได้มีเพียงแค่ร่างของสองพี่น้อง มันกลับมีลิ้นยาวเหยียดของมันที่ร่วงตกพื้นกำลังดิ้นราวกับหางจิ้งจกที่หลุดออกจากร่าง

คางคกที่ถูกตัดลิ้นจากภายในปากถึงขั้นร้องตะโกนเสียงดัง ก่อนที่มันจะพยายามใช้เท้าตะปบร่างเล็กๆทั้งสองที่ตัดลิ้นของมันจนขาด

“ วิ่งไปหากิ้งก่า ให้การโจมตีของพวกมันทั้งสองฆ่ากันเอง ”

แอลลี่วิ่งตามหลังพี่ชาย เมื่อครู่เธอนึกว่าตนเองจะถูกฆ่าภายในปาก ลิ้นของคางคกนับว่าเหนียวมาก หากเธอไม่มีพลังงานเสริมให้กับดาบคงตายไปแล้ว นับว่าโชคดีไม่น้อยที่มันกินพี่เข้าไปพร้อมกับเธอ ด้วยการร่วมมือกันใช้เสริมพลังให้กับดาบและหาง ส่งผลให้ซอมบี้คางคกถูกตัดลิ้นจนต้องคายเธอออกมา

ตู้ม!

เท้าของคางคกไล่ตะปบตามหลัง สองพี่น้องที่วิ่งกลับเข้ามาในหมอกสายฟ้าอีกครั้งวิ่งไปหลบอยู่อีกฝั่งของกิ้งก่า ทันใดนั้นเท้าของคางคกก็เริ่มไล่ตบทุกอย่างที่ขวางหน้า ต่อให้จะเป็นกิ้งก่าที่ขวางทางยังไม่เว้น

จากการตะปบเท้าหนักๆของมันนี้เอง ส่งผลให้กิ้งก่าร้องคำรามออกมาเสียงดัง ทันใดนั้นมันก็ปลดปล่อยสายฟ้าออกมาอีกครั้ง โยฮันที่มีประสบการณ์จึงพาน้องสาวหลบไปยังจุดที่มีสายไฟฟ้าแรงสูงรวมกัน

เปรี้ยง!

เสียงสายฟ้าฟาดดังก้องออกไปไกล ร่างของคางคกตัวใหญ่ชักกระตุกจากการถูกสายฟ้าฟาด มันกลับไม่ได้รับบาดเจ็บมากจึงใช้เท้าตบร่างกิ้งก่าด้วยความโกรธ อย่างไรก็ตามกิ้งก่ากลับโกรธเช่นเดียวกันมันได้ปลดปล่อยสายฟ้าออกไปอีกครั้งส่งผลให้รอบๆมีกระแสไฟวิ่งกระจายตัวออกไปอย่างน่ากลัว

ภายใต้สายฟ้าที่ค่อยๆระเบิดออกมาเป็นระลอก กิ้งก่าคาเมเลี่ยนที่ยืนนิ่งเริ่มเคลื่อนไหว มันจำเป็นต้องใช้อย่างอื่นโจมตี ไม่อย่างนั้นคางคกจะสร้างความเสียหายที่ยากจะเกินจะทนไหวให้กับมัน ด้วยการเคลื่อนตัวของกิ้งก่าทำให้สายไฟฟ้าถูกดึงออกจากพื้นเป็นจำนวนมาก ส่งผลให้สายฟ้าที่ปล่อยออกจากร่างของมันรุนแรงมากกว่าเดิมขึ้นไปอีกเพราะสายฟ้าไม่ได้วิ่งลงพื้นดินตามสายไฟฟ้าแรงสูง 

อย่างไรก็ตามในช่วงจังหวะที่กิ้งก่าคาเมเลี่ยนหันตัวไปต่อสู้กับคางคก หมอกรอบๆตัวของมันก็ลดปริมาณลงจนกล้ามเนื้อกลับมาทำงานได้ปกติ โยฮันจึงโยน้องสาวออกไปนอกระยะการโจมตีของซอมบี้ ก่อนที่เขาจะดีดตัวด้วยพลังของกั้งเข้าหากิ้งก่า ทันทีที่เขามาถึงบริเวณคอจึงเตะเท้าออกไปสุดแรงส่งผลให้คอของมันหักผิดรูปในทันที ทว่าเขากลับเตะได้เพียงครั้งเดียวแล้วรีบหนี เนื่องจากคอที่หักผิดรูปกระตุ้นให้กิ้งก่าปลดปล่อยสายฟ้าออกมามากกว่าเดิม

เปรี้ยง!.