จอมอสูรพลิกสวรรค์ (Asura Reversing Heaven : Feng Long - 龙峰)

คำประกาศของผู้อาวุโสเยว่ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของทุกคนที่อยู่ในลานมังกรคราม มันดังกว่าเสียงอสนีบาตและน่าตกตะลึงยิ่งกว่าการที่ภูเขาถล่มลงมา

ศิษย์สายตรง!

สองคำนี้มีความหมายที่หนักหน่วงเพียงใดในสำนักเมฆาคราม ทุกคนในที่นี้ต่างรู้ดี มันไม่ใช่แค่ตำแหน่ง... แต่มันคือสัญลักษณ์ของเกียรติยศ, ทรัพยากรที่ไร้ขีดจำกัด, และอนาคตที่รุ่งโรจน์อย่างหาที่เปรียบมิได้! ตำแหน่งที่อัจฉริยะนับไม่ถ้วนต่างใฝ่ฝันถึงจนแทบจะหลั่งเลือด... บัดนี้ มันได้ตกเป็นของเด็กหนุ่มบ้านนอกในชุดสีดำธรรมดาๆ ที่ไม่มีใครรู้จักหัวนอนปลายเท้า!

เสียงฮือฮาที่ดังขึ้นในที่สุดก็ทำลายความเงียบงัน มันคือเสียงแห่งความอิจฉาริษยา, ความไม่พอใจ, และความไม่เชื่อสายตา

"เป็นไปได้อย่างไร! เขาทำได้อย่างไรกัน!""ศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสเยว่! นางไม่ได้รับศิษย์สายตรงมานานกว่าสิบปีแล้วนะ!"

หวังเฉิน กำหมัดแน่นจนเลือดไหลทะลักออกมาจากฝ่ามือ ใบหน้าของเขาซีดเผือดสลับกับแดงก่ำราวกับคนกำลังจะขาดใจตาย เขามองไปยังร่างของเฟิงหลงที่ยืนโค้งคำนับอยู่กลางเวทีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชังอันไร้ที่สิ้นสุด! ความอัปยศอดสูในวันนี้... มันเจ็บปวดยิ่งกว่าการถูกฆ่าให้ตายเสียอีก!

"เย่เฟิง..." เขาเค้นชื่อนั้นออกมาจากไรฟัน "ข้าสาบาน... ว่าชีวิตของเจ้าในสำนักเมฆาคราม... จะต้องเป็นดั่งนรกบนดิน!"

ทางด้าน เจี้ยนอู๋ซาง เขามองภาพนั้นด้วยแววตาที่เรียบเฉยเช่นเคย แต่ในส่วนที่ลึกที่สุดของดวงตาคู่นั้นกลับปรากฏประกายแสงแห่งความชื่นชมจางๆ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย... 'น่าสนใจ... น่าสนใจจริงๆ'

บนแท่นสูง ผู้อาวุโสเยว่ ไม่ได้สนใจความโกลาหลเบื้องล่าง นางเพียงแค่สะบัดแขนเสื้ออย่างแผ่วเบา "การทดสอบสิ้นสุดลงแล้ว ผู้ที่ผ่านการทดสอบทั้งหมด... ตามศิษย์ของสำนักไปจัดการเรื่องที่พักและป้ายประจำตัว ส่วนเจ้า... เย่เฟิง... ตามข้ามา"

สิ้นเสียงพูด ร่างของนางก็พลันลอยขึ้นไปในอากาศและมุ่งหน้าไปยังส่วนที่ลึกที่สุดของสำนัก

เฟิงหลงโค้งคำนับให้ทุกคนอีกครั้ง ก่อนจะทะยานร่างตามอาจารย์ของเขาไป ทิ้งไว้เพียงสายตาที่เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและแผนการร้ายที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของใครหลายคน

การได้เข้ามาในเขตชั้นในของสำนักเมฆาครามนั้นราวกับได้ก้าวเข้าสู่แดนสวรรค์ เฟิงหลงตามหลังอาจารย์ของเขาไปตามเส้นทางศิลาขาวที่ทอดยาวไปตามไหล่เขา สองข้างทางคือสวนบุปผาวิญญาณที่ส่งกลิ่นหอมชื่นใจและสถาปัตยกรรมที่งดงามราวกับวังหลวง เขาสัมผัสได้ถึงพลังปราณฟ้าดินที่หนาแน่นและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าในหุบเขาโอสถนับสิบเท่า! น้ำตกที่ไหลลงมาจากยอดเขานั้นไม่ได้เป็นเพียงน้ำธรรมดา... แต่เป็นน้ำตกพลังวิญญาณที่ส่องประกายแสงสีรุ้งจางๆ!

"ที่นี่คือยอดเขาเมฆาคราม... ที่พักของเหล่าศิษย์สายในและศิษย์สายตรง" ผู้อาวุโสเยว่เอ่ยขึ้นโดยไม่ได้หันกลับมามอง "ในฐานะศิษย์สายตรงของข้า เจ้าจะได้รับสิทธิ์พิเศษมากมาย... ทั้งทรัพยากรบ่มเพาะ, เคล็ดวิชาชั้นสูง, และการชี้แนะจากข้าเป็นการส่วนตัว"

นางหยุดเดินที่หน้าเรือนพักหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่อย่างสงบบนยอดเขาที่แยกตัวออกมา มันถูกสร้างขึ้นจากไม้จันทน์หอมและหยกขาว มีสวนส่วนตัวและมีลำธารวิญญาณสายเล็กๆ ไหลผ่าน "นี่คือเรือนพักของเจ้า... 'เรือนเงาจันทร์'"

นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับเฟิงหลงเป็นครั้งแรก ดวงตาที่งดงามของนางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขาราวกับจะมองให้ทะลุไปถึงจิตวิญญาณ "ข้าไม่สนใจว่าเจ้าจะมาจากที่ไหน... หรือมีเบื้องหลังเป็นเช่นไร... ในเมื่อข้าเลือกเจ้าแล้ว ข้าก็มีเพียงความคาดหวังเดียว... คือเจ้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น... แข็งแกร่งจนไม่มีผู้ใดกล้าดูแคลนเจ้าได้อีก"

นางหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวต่อ "ในสำนักเมฆาครามแห่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนตัดสินกันด้วยความแข็งแกร่ง ที่นี่มี 'ทำเนียบมังกรคราม' ซึ่งเป็นการจัดอันดับความแข็งแกร่งของศิษย์สายในทั้งหมดหนึ่งร้อยอันดับแรก ผู้ที่อยู่ในทำเนียบจะได้รับทรัพยากรและความเคารพยำเกรงอย่างมหาศาล"

"นอกจากนี้ ยังมีสถานที่สำคัญสำหรับการฝึกฝนอีกสองแห่งที่เจ้าควรรู้ไว้ หนึ่งคือ 'หอคอยทดสอบร้อยยุทธ์' ที่ซึ่งเจ้าสามารถเข้าไปต่อสู้กับภาพมายาของยอดฝีมือในอดีตเพื่อขัดเกลาทักษะการต่อสู้ได้ และสองคือ 'หุบเขาเพลิงอัคคี' สถานที่ที่เต็มไปด้วยพลังงานธาตุไฟอันรุนแรง เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการจะฝึกฝนเคล็ดวิชาธาตุไฟหรือหลอมสร้างร่างกาย"

"ข้าให้เวลาเจ้าสามวันในการปรับตัว... หลังจากนั้น ข้าจะเริ่มการชี้แนะครั้งแรกของข้า" สิ้นเสียงพูด ร่างของนางก็ค่อยๆ เลือนหายไปกับสายลม ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ และเฟิงหลงที่ยืนนิ่งอยู่หน้าเรือนพักหลังใหม่ของเขา

เฟิงหลงมองดูเรือนพักที่โอ่อ่าและเงียบสงบเบื้องหน้าด้วยแววตาที่เรียบเฉย แต่ในใจกลับไม่ได้รู้สึกยินดีหรือตื่นเต้นเลยแม้แต่น้อย

เขารู้ดี... การได้เป็นศิษย์สายตรงนั้นไม่ใช่จุดสูงสุด... แต่มันคือการทำให้เขากลายเป็น "เป้าหมาย" ที่เด่นชัดยิ่งขึ้น... เป้าหมายของความอิจฉาริษยาและความเกลียดชังจากศิษย์คนอื่นๆ โดยเฉพาะหวังเฉินและเหล่าพรรคพวกของมัน

'สงครามที่นี่... แตกต่างจากที่เหมันตนคร...' เขาคิดในใจ 'ที่นั่น... ศัตรูของข้าคือพยัคฆ์ที่เปิดเผย... แต่ที่นี่... ศัตรูของข้าคืออสรพิษร้ายที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด... พร้อมที่จะฉกกัดข้าได้ทุกเมื่อ'

เขากำหมัดแน่น... ดวงตาของเขาทอประกายแสงที่เย็นเยียบและมุ่งมั่นยิ่งกว่าเดิม

'ไม่ว่าจะเป็นที่ไหน... ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใคร... กฎเกณฑ์มันก็ยังคงเหมือนเดิม...'

'ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น... จึงจะอยู่รอด'

เขาไม่ได้เข้าไปในเรือนพักในทันที... แต่กลับหันหลังและเดินไปยังทิศทางหนึ่ง... ทิศทางที่เขาจำได้จากแผนที่ของสำนัก...

ทิศทางของ... หอคอยทดสอบร้อยยุทธ์

การพักผ่อนคือสิ่งฟุ่มเฟือยสำหรับเขา... การฝึกฝนและการแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น... คือหนทางเดียวที่จะทำให้เขาสามารถปกป้องคนที่เขารัก... และทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของเขากลับคืนมาได้