“พี่สั่งให้เรากลับไปที่ปะรำพิธี ห้ามพูดเื่นี้กับใคร พี่สั่งเราได้ยินไหม มีรา” ร่างของมีราสั่นเพราะความกลัว เมื่อฝ่ามือใหญ่ของพี่ชายบีบต้นแขนของน้องสาวอย่างแรง “ โอ้ยยย ไม่พูดก็ได้พี่ ปล่อยมือก่อน จะไปยังงัย พี่จับเเขนมีราไว้แบบนี้” แววตาดุดันเต็มไปด้วยน้ำตาคลอตาทั้งสองของอรุณ ชายหนุ่มผู้พี่เดินตรงไปที่ประตูเคาะประตูอย่างแรง “ปัง ๆๆ” อนูปหันหน้ามาที่ประตูแล้วหันไปมองดวงตาที่ตื่นใ “พี่ใหญ่มา ผมไปก่อน” ร่างของชายหนุ่มปิดประตูด้านข้างซึ่งออกไปทางห้องโถงใหญ่ของโรงแรม
“มันหายหัวไปไหน ไอ้อนูป” เสียงตวาดดังขึ้นเมื่อร่างของอรุณผลักประตูบานใหญ่ออกกว้าง อารีน่ายืนหันหลังรีบซับหยดน้ำตา รีบหันดวงหน้าที่งดงามกลับมาอย่างรวดเร็ว “ใครค่ะ คุณถามหาใคร” ร่างของหญิงสาวก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า “ผมถามหาอนูป น้องชายของผม” เสียงะโที่ดังลั่นทำให้ผู้คนที่เดินผ่านห้องแต่งตัวใหยุดยืนฟัง “ไม่มีค่ะ เขาไม่ได้เข้ามา ตอนนี้ฉันรู้สึกเวียนหัวมาก ขอน้ำดื่มสักแก้ว” ร่างของอารีน่าร่วงลงเหมือนหมดสติทันที อรุณใรีบคว้าร่างของว่าที่ภรรยาไว้ในอ้อมแขน “อารีน่า!!!”
ภายในห้องพักของโรงแรมชั้นนำ
“อารีน่า เป็อะไร จู่ๆเป็ลมหมดสติเพราะอะไรอรุณ” มารดาของหญิงสาวส่งหลอดยาดมให้นายแพทย์หนุ่ม “ผมไม่รู้ครับ สงสัยหิวหรือเพลียจากงานเลี้ยงเมื่อวาน” คำตอบที่ไม่ตรงคำถามทำให้ญาติผู้ใหญ่ภายในห้องพักต่างมองใบหน้าของกันและกัน “เหลือเวลาอีก 30นาที คราวนี้จะไปปะรำพิธีได้ไหม” เศรษฐีดาวินเริ่มไม่พอใจในเหตุการณ์ ทันใดนั้นเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นจากเพื่อนสนิทของนายแพทย์อรุณ อรุณปล่อยหลอดยาลม รีบรับโทรศัพท์ “เป็ความจริงเหรอครับ คุณหมอซาริย่า” ใบหน้าของอรุณเริ่มเคร่งเครียดมากกว่าเดิม ร่างของอรุณลุกขึ้นยืนตัวตรง กวาดสายตาที่ดุดันแดงก่ำมองหาน้องชายคนรองที่ยืนท่ามกลางเเขกเรื่อข้างๆเพื่อนสนิทวินัยที่ส่งแก้วเหล้าให้อนูปดื่ม
“ฉันมีเื่้าจะคุยกับแก ไปกับฉันเดียวนี้” เพียงเสี้ยววินาทีร่างของพี่ชายใหญ่ประชิดตัวของน้องชาย “ผมไม่มีอะไรจะคุย พี่ไปเตรียมตัวเข้าปะรำพิธีได้แล้ว” อรุณก้าวถอยหลังแต่อรุณลุกหน้าเข้า “ไม่งั้นฉันล้มงานแต่งงาน” ประโยคนี้ทำให้อนูปจ้องดวงตาแดงก่ำ วินัยมองเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี เดินเข้ามาเพื่อจะห้ามพี่น้องทั้งคู่ “ผมว่าเราไปคุยตรงนั้นดีกว่าครับ”
ร่างของคนทั้งสามเดินตรงมาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงแรม เสียงฝีเท้าดังสลับเป็จังหวะ เมื่อถึงลานกว้างด้านหลังสุด “อารีน่ามีท้อง เด็กนั่นลูกของแกใช่ไหม” อรุณกระชากคอเสื้อของน้องชายทันที ร่างของวินัยรีบเข้าไปยืนขวางไม่ให้อรุณต่อยหน้าของน้องชาย “ไม่ใช่ครับ เด็กในท้องลูกพี่อรุณ” วินัยตอบออกมาอย่างมั่นใจ “ลูกของมัน ฉันได้ยินเต็มสองหูว่าพวกมันมีอะไรกันในกระท่อมชายหาด” อรุณชี้หน้าน้องชายของตนเอง “นั่นมัน2ปีที่แล้ว จะมาท้องอะไรตอนนี้ อนูปไปเรียนปริญญาโท กลับมาก่อนพี่แต่งงาน 3 วัน ก่อนหน้านั้นทั้งคู่ไม่ได้เจอกันเลย” ความเงียบเข้ามาแทนที่เมื่อวินัยพูดย้ำถึงสองครั้ง อนูปรวบรวมความกล้าเดินตรงเข้าไปหยุดตรงหน้าพี่ชายคนโต “ตอนนี้พี่ต้องแต่งงานกับเธอเพราะเด็กในท้องคือลูกของพี่ ไม่ใช่ของผม” อนูปจัดคอเสื้อและปัดเสื้อของตนเอง “ผมไม่ได้รักอารีน่า พี่ก็รู้ ส่วนเื่ที่กระท่อมไม่ใช่ความจริง คืนนั้นผมเมามากนอนบนพื้นทั้งคืน ผมจำอะไรไม่ได้” อนูปพยายามสงบสติพี่ชายที่หลงรักอารีน่าอย่างหัวปกหัวปำ แววตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตสะสมเริ่มต้นั้แ่ได้ยินเื่นี้มาหลายครั้งหลายคาทำให้อรุณควบคุมสติของตนเองไม่อยู่ ถอยหลังเดินกลับออกมาจากลานจอดรถ ก้าวตรงไปที่รถทรงยุโรปสำหรับเตรียมรับเ้าสาวในค่ำคืนนี้ สองมือกระชากช่อดอกไม้ปาทิ้งข้างรถ เปิดประตูรถก้าวเข้าไปนั่งในที่คนขับรถอย่างรวดเร็ว “เฮ้ย อนูป พี่นายจะไปไหนวะ” วินัยรีบวิ่งเข้ายืนห้ามแต่ไม่ทัน ร่างของอนูปวิ่งตามรถเก๋งคันงามอย่างรวดเร็ว “ พี่อรุณหยุดก่อนพี่จะไปไหน” อนูปเร่งฝีเท้าอย่างไวแต่ก็ตามไม่ทัน
สองมือกุมศีรษะยืนมองรถเก๋งสีทองคันงามขับพุ่งออกไปด้วยความเร็วสูงสุด “คราวนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของอนูป ไม่รู้ว่ากลับมาทำไม โธ่เว้ย….ปัดซบจริงๆ” ร่างของน้องชายทรุดนั่งลงบนพื้นลานจอดรถด้วยความเสียใจ
เจ็ดวันผ่านมา
ร่างของอารีน่าในชุดส่าหรีสีขาวกำลังยืนคล้องพวงมาลัยบนรูปภาพของอรุณในห้องโถงของคฤหาสน์ใหญ่ “โธ่ อรุณลูกแม่ไม่น่าเลย ทำไมใจร้อนแบบนี้” ความโศกเศร้าในการจากไปของอรุณในคืนแต่งงานสร้างความเสียใจให้กับท่านเศรษฐีดาวินที่ไม่มีโอกาศร่ำราลูกชายสุดที่รัก “คุณดาวิน ได้ยินเสียงของฉันหรือเปล่าค่ะ” ร่างของบิดานอนหลับตาไม่ยอมลืมตามองภาพของลูกสะใภ้ในชุดสีขาวถือถาดอาหารเช้ามาให้พ่อสามี ดาวินโบกมือให้ลูกสะใภ้ออกไปจากห้องนอนของตนด้วยอาการไม่้าพบหน้าของเธอ “บอกให้อารีน่าออกไปก่อน” ดาวินเก็บอารมณ์โกรธแค้นลูกสะใภ้และลูกชายคนรองไว้ไม่อยู่ “ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ให้อารีน่าย้ายไปอยู่ห้องนอนทางทิศใต้ อย่าให้มาเดินเผ่นผ่านแถวนี้” ปาริกาวางแก้วน้ำชาร้อนกลิ่นหอมหวล ทำให้ดาวินต้องมองหาแก้วน้ำชาด้วยความชอบดื่มน้ำชามากที่สุด “วันนี้ใครชงน้ำชา” ปาริกาเกรงกลัวว่าดาวินจะอารมณ์เสีย เลี่ยงตอบไปพรางมองไปที่ร่างของลูกสะใภ้ด้านนอก “แม่ครัวคนใหม่ค่ะ ลองชิมได้นะคะ ไม่ชอบฉันจะไปชงให้คุณเอง”
“ไม่ต้อง ผมจะลองดื่ม ได้ข่าวเ้าอนูปไหม ผมให้คนออกตามหา มันหายหัวไปไหน งานเผาศพพี่ชายก็ไม่คิดจะอยู่ ผมไม่รู้ว่าทำกรรมอะไรมา ลูกคนรองทำไมเลวแบบนี้” ดาวินจิบน้ำชาพร้อมหยดน้ำตาร่วงไหลออกมา “อย่าโกรธลูกนะคะ เราเหลือลูกชายคนเดียว ตอนนี้ถ้าอารีน่าไม่มีท้อง ฉันจะส่งเธอกลับบ้าน ให้พ่อแม่ของเธอจับใส่ตะกร้าล้างน้ำ หาคู่คนใหม่ แต่ตอนนี้เราต้องทำอะไรสักอย่างดีกว่าค่ะ เด็กในท้องคือทายาทของตระกูล เราเสียลูกชายแต่อาจจะได้หลานชายก็ได้นะคะ” ปาริกาอดีตนักการฑูตประจำสหรัฐอเมริกาในยุคการเมื่องมีการเปลี่ยนแปลง “ผมไม่รู้ คิดไม่ออก คุณ้าจะทำอะไร บอกผมตรงๆได้ไหม”
“ให้อนูปเเต่งงานกับอารีน่า ในเมื่อสองคนนั้นคือสาเหตุทำให้พี่ชายต้องตายให้พวกเขารับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น” น้ำตาของแม่ที่ร่วงท่วมใบหน้า “อรุณ ต้องยินดีแน่ๆ ลูกของเขาต้องทีพ่อนะคะ ส่วนมีราฉันจะส่งไปเรียนอเมริกา คุณเห็นด้วยไหมคะ” ดาวินขยับร่างลุกขึ้นยืน เดินวนไปมาหลายรอบๆ สายตามองภาพรับปริญญาของลูกชายคนโต และภาพสองพี่น้องกอดคอกันในวันเกิดของพ่อ “ตกลง ผมเห็นด้วย แต่ไอ้อนูปมันไปไหน เราไม่รู้มันหลบหน้าหายหัวไปไหน ใครจะมารับผิดชอบแทนมัน”
“ฉันรู้ค่ะ ใครจะตามลูกกลับมาได้” ปลายนิ้วมือของปาริกาเช็ดหยดน้ำตาให้สามี “มีราค่ะ อนูปรักน้องสาวมาก คุณทำใจให้สบายนะคะ อย่าเสียใจ ฉันจะต้องทำให้ลูกอนูปยอมรับและเเต่งงานกับอารีน่าให้ได้คะ”
ภายในห้องนอนของมีรา
“แม่ แม่คิดได้งัย จะให้พวกนั้นแต่งงานกัน หนูไม่เห็นด้วย อารีน่าร้ายกาจมากๆ แล้วแม่จะเสียใจนะคะ” มีราเริ่มจัดกระเป๋าเสี้อผ้า “ถ้าไม่ช่วยแม่ ก็ไม่ต้องไปเรียนต่อ เดือนหน้าเตรียมเรียนทำอาหาร ปีหน้าเตรียมแต่งงาน” น้ำเสียงของแม่เหมือนจริงจัง ทำให้มีราเริ่มรู้สึกว่าเธอต้องหาทางไปให้พ้นจากความเผด็จการของผู้เป็บิดาให้ได้ “ตกลงก็ได้ค่ะ แม่ แต่ถ้าไม่ได้ผล แม่ห้ามเหมารวมนะ หนูจะฟ้องพ่อเื่แม่ไปเล่นไพ่กับพวกคุณนายพวกนั้น นี่คือคำเตือนของลูกบ้าๆคนนี้นะคะ”
728
