บทที่ 1 (2/2)
จุมพิตแรก (2)
“แต่จุมพิตแรก...”
“เพราะข้ารู้ว่า จุมพิตแรกมีไว้สำหรับคนที่ตนรัก ในเมื่อข้ารักเ้าข้าจึงยินดีมอบมันให้กับเ้า แล้วอาถิงล่ะ ยินดีมอบจุมพิตแรกให้กับข้าหรือไม่?” อวิ่นเฟยหยวนกล่าวพร้อมกับส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับอีกฝ่าย
หากอวิ่นเฟยหยวนจำไม่ผิดยามนั้นอวิ่นซงถิงน่าจะอายุประมาณสิบสองหนาวได้กระมังเด็กหญิงตัวน้อยมักจะชอบไปนั่งฟังเื่เล่าจากนักเล่านิทานตามโรงเตี๊ยมและมักจะหาซื้อตำราเกี่ยวกับเื่ราวความรักระหว่างบุรุษกับสตรีกลับมาอ่านจากนั้นนางก็จะนำเื่ที่ได้รับฟัง เื่ที่ได้อ่านกลับมาเล่าให้เขาฟังระหว่างที่เล่า...เด็กหญิงตัวน้อยก็มักจะวาดฝันถึงบุรุษหนุ่มรูปงามหรือไม่ก็เทพบุตรแสนดีในเื่เล่า แล้วยังวาดฝันถึงจุมพิตแรกที่แสนหวาน คู่ครอง และชีวิตแต่งงานในภายภาคหน้าของนาง
ในยามนั้นอวิ่นเฟยหยวนคิดเอาไว้ว่าวันข้างหน้าเขาจะพยายามเสาะหาบุรุษในแบบที่อวิ่นซงถิงวาดฝันมาแต่งให้กับนางซึ่งตอนที่คิดเขาก็รู้สึกเหมือนจะไม่ยินยอมแปลก ๆและรู้สึกเจ็บแปลบที่อกข้างซ้าย แต่เพราะตอนนั้นเขายังไม่เข้าใจในความรู้สึกของตนเองเขาจึงไม่ได้เก็บเอาความรู้สึกแปลก ๆ เ่าั้มาขบคิดให้มากความ
ทว่ายามนี้อวิ่นเฟยหยวนมั่นใจในความรู้สึกของตนเองแล้วแม้เขาจะไม่ใช่เทพบุตรที่แสนดี แต่เขาก็รูปงาม อีกทั้งในหัวใจ และในสายตาก็มีเพียงอวิ่นซงถิง เขาอยากจะเป็สามีในชีวิตจริงของนาง ไม่สิ! หาใช่เพียงแค่อยากแต่สามีของอวิ่นซงถิงต้องเป็เขาเท่านั้น!
อวิ่นเฟยหยวนรีบแสดงท่าทีเฝ้ารอคำตอบเฝ้าเช็ดน้ำตา แล้วใช้สายตามองอวิ่นซงถิงแบบเว้าวอน
ผ่านไปสักพักสตรีในอ้อมแขนก็ยังคงพยายามเบือนหน้าหลบสายตา นางยังไม่มีทีท่าจะใจอ่อนดูเหมือนว่า...เกือบสองปีที่อวิ่นเฟยหยวนมัวแต่ทุ่มเทไปกับการวางแผนและลงมือทำตามแผนการต่าง ๆ แล้วทำแค่เพียงเฝ้ามองนางอยู่ห่าง ๆจะส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ และความรู้สึกของนาง
ระหว่างนั้นอวิ่นเฟยหยวนก็นึกไปถึงพิธีปักปิ่นของอวิ่นซงถิงเมื่อปลายปีที่แล้ว...
ในพิธีปักปิ่นเขาสังเกตเห็นเหล่าบุรุษน่าตายจำนวนไม่น้อยที่ลอบมองนางแล้วด้วยความที่เป็บุรุษเช่นเดียวกัน พอได้เห็นสายตาของบุรุษเ่าั้! ยามนั้นอวิ่นเฟยหยวนแทบอยากจะพุ่งเข้าไปควักลูกตาของพวกมัน!!
แล้วในวันเดียวกันนั้นอวิ่นเฟยหยวนก็บังเอิญเดินผ่านไปได้ยินว่า เผิงจินเยว่หรือมารดาบุญธรรมคิดอยากจะให้อวิ่นซงถิงหมั้นหมายและแต่งให้กับคุณชายใหญ่ตระกูลลู่
พอได้ยินเช่นนั้นจากแผนระยะยาว อวิ่นเฟยหยวนก็ตัดสินใจรวบรัด เขาเร่งดำเนินแผนการต่าง ๆจนยามนี้แผนการทั้งหมดใกล้จะสำเร็จเต็มทีแล้ว
ในชั่วขณะนั้นอวิ่นเฟยหยวนก็นึกขึ้นได้ว่า่นี้ลู่เสี่ยนหรือคุณชายใหญ่ตระกูลลู่มักจะมาขอเยี่ยมเยือนอวิ่นซงถิงที่จวนนายอำเภออยู่บ่อยครั้ง
“อาถิง...หรือที่เ้าไม่ยินดีมอบจุมพิตแรกให้กับข้า นั่นเป็เพราะในใจของเ้ามีบุรุษอื่นอยู่ในนั้นแล้ว?”
“ไม่มีเ้าค่ะ”
อวิ่นเฟยหยวนจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของสตรีตรงหน้า
“เช่นนั้นวันนี้เ้าก็แลกเปลี่ยนจุมพิตแรกกับข้าวันข้างหน้าเ้าก็แต่งให้กับข้าดีหรือไม่?”
“พี่ชาย ข้า...”
“อาถิง ที่ผ่านมาเ้าก็รู้ เ้าก็เห็นมาโดยตลอดว่า นอกจากเ้าข้าไม่เคยใกล้ชิดกับสตรีนางใด ไม่เคยมอบความรักให้กับใครแม้แต่บ่าวอุ่นเตียงที่ท่านแม่ส่งมาให้ ข้าก็ยังไล่กลับไป”กล่าวมาถึงตรงนี้ อวิ่นเฟยหยวนกระชับอ้อมแขนที่กอดให้แน่นขึ้นอีกนิดแล้วขยับมือข้างที่เช็ดน้ำตาลงไปเชยปลายคางของสตรีตรงหน้าเขาใช้ปลายนิ้วโป้งลูบคลึงเบา ๆ ที่ริมฝีปากอิ่มทั้งบน และล่าง ก่อนจะค่อย ๆโน้มใบหน้าลงไปหา
“แล้วเหตุผลที่ข้าทำสิ่งเหล่านี้ นั่นก็เพราะจำได้ว่าอาถิงอยากได้สามีที่รักเพียงเ้า และมีเ้าเป็ภรรยาแค่คนเดียวอย่างไรล่ะ”
ััอ่อนโยนน้ำเสียงอ่อนนุ่ม คำพูดอ่อนหวานชักจูงทำเอาหัวใจดวงน้อย ๆของอวิ่นซงถิงสั่นสะท้านไปทั้งดวง แล้วในขณะที่ความรู้สึกถูก และความรู้สึกผิดต่อสู้กันอยู่ภายในใจบุรุษผู้สร้างความหวั่นไหวก็กล่าวขึ้นมาอีกว่า
“อาถิงคนดี หากเ้าเป็กังวลเื่สถานะของพวกเรา และเื่งานแต่งขอเพียงเ้าทำตามที่ข้าบอก และเชื่อมั่นในตัวข้า รับรองว่า...ข้าจะทำให้เราสองคนสามารถครองคู่กันได้อย่างถูกต้อง” อวิ่นเฟยหยวนใช้สองมือประคองดวงหน้างามแล้วจุมพิตลงบนหยาดน้ำตาที่ข้างแก้ม ก่อนจะใช้ปลายจมูกคลอเคลียกับปลายจมูกของสตรีในอ้อมแขน
“ยามนี้ข้าอยากจุมพิตลงไปที่ริมฝีปากของเ้า อยากขบกัดและอยากส่งลิ้นของข้าเข้าไปเกี่ยวรัดลิ้นเล็ก ๆ ของเ้ายิ่งนัก แล้วอาถิงล่ะ ไม่อยากจุมพิตกับข้าบ้างเลยหรือไร?
หรือว่า...การที่เ้าไม่ยอมตอบมันเป็การตอบรับแบบอ้อม ๆ ว่า เ้าก็อยากจุมพิตกับข้าเช่นกัน”
“ข้า...อื้อ!” ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อริมฝีปากบางทาบทับลงบนริมฝีปากของนาง ใจหนึ่งอยากปฏิเสธแต่ทว่าอีกใจก็อยากตอบรับ มือทั้งสองข้างที่เตรียมจะออกแรงผลักยามนี้ก็ได้แต่วางลงบนแผงอกของบุรุษตรงหน้า จากนั้นอวิ่นซงถิงก็ตัดสินใจปิดเปลือกตา
จุมพิตแรกของนางกับอวิ่นเฟยหยวนทั้งนุ่มนวลอ้อยอิ่ง และแช่มช้า มันก่อให้เกิดความรู้สึกหอมหวานกำจายสู่หัวใจดวงน้อย ๆ ของนาง
อวิ่นซงถิงไม่เคยคิดเลยว่า การที่คนสองคนหัวใจตรงกันและการได้จุมพิตกับคนที่ตนรัก มันจะรู้สึกดี และมีรสชาติหวานล้ำปานน้ำผึ้งเช่นนี้
.......................................................................
ผู้เขียนขอขอบคุณทุกยอดวิวยอดกดหัวใจ ยอดกดติดตาม และทุกข้อความของผู้อ่านทุกท่านมาก ๆ นะคะทุกยอดคือกำลังใจที่ดีมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆของผู้เขียนเลยค่ะ
138
