จีน่าเริ่มเล่าถึงเื่ราวที่เกิดขึ้นกับกริฟฟินก่อนที่จะเข้ามาอยู่ที่เมืองนี้
"ท่านกริฟฟินน่ะ เค้าไม่ใช่คนในอาณาจักรแห่งนี้หรอก แต่เมื่อหลายปีก่อนเกิดเหตุการณ์ร้ายขึ้นที่บ้านเมืองของท่านกริฟฟิน จริงๆ แล้วเค้าเป็เ้าชายแห่งอาณาจักรคริสตัลแลนด์ อยู่มาวันหนึ่ง จู่ๆ ก็มีพ่อมดร้ายมาทำลายบ้านเมืองของท่านกริฟฟินโดยที่ไม่ทันตั้งตัว (เป็่เวลาค่ำ) พวกนั้นได้มาแย่งชิงสิ่งสำคัญของอาณาจักรไป มันคือลูกแก้วคริสตัลที่มีพลังวิเศษ พ่อมดได้แย่งชิงไปด้วยการบุกเข้ามาในปราสาท แล้วใช้เวทมนตร์ทำให้ทุกคนหลับ มีแต่ท่านกริฟฟินที่ไม่หลับแต่ยังคงฝืนสู้ เค้าใช้ดาบขว้างไปทำให้โดนที่แขนพ่อมดได้รับาเ็ พ่อมดโกรธมากจึงใช้เวทมนตร์ดึงตัวท่านกริฟฟินลอยขึ้นมาจากพื้น แล้วเหวี่ยงไปที่กำแพงจนเค้าสลบไป จากนั้นพ่อมดก็เผาบ้านเมือง ชาวบ้านพากันหนีตายวิ่งกันให้วุ่นไปหมด พอท่านกริฟฟินฟื้นขึ้นมาก็พบกับภาพที่อยู่ตรงหน้า ทำให้เค้าไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันเร็วเกินไปจนไม่สามารถทำอะไรได้เลย ชาวเมืองเค้าก็ปกป้องไม่ได้ ไหนจะของสำคัญอีก ในตอนนั้นเค้าแค้นมากคิดวางแผนต้องแย่งชิงลูกแก้วคืนมาให้ได้ เพราะนั่นมันเป็เหมือนหัวใจของท่านกริฟฟิน หลังจากที่เหตุการณ์สงบลง ท่านกริฟฟินได้ฟื้นฟูสภาพบ้านเมืองกลับมาอีกครั้งแต่ยังไม่สมบูรณ์ ชาวเมืองเองยังคงเสียขวัญกันอยู่"
นาข้าวคิดอยู่ในใจ "น่าเห็นใจกริฟฟินจัง"
"ท่านกริฟฟินจึงฝากบ้านเมืองไว้กับคนที่เค้าไว้ใจมากที่สุด นั่นก็คือเอเลน คนสนิทของเค้า และได้มอบหมายให้เอเลนทำหน้าที่ดูแลบ้านเมืองแทนไปก่อน เพราะเค้าต้องออกเดินทางตามหาพ่อมดร้ายนั่นเพื่อหวังจะแย่งชิงลูกแก้วคืน จนมาพบเจอกับท่านฟินิกซ์ที่ป่าสายหมอกอยู่ทางเหนือของอาณาจักร SKY LAND ทั้งสองเคยพบเจอกันมาก่อนหน้านี้แล้ว ท่านฟินิกซ์จึงถามว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมถึงต้องเดินทางมาถึงที่นี่ ท่านกริฟฟินก็เลยเล่าเื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟัง ท่านฟินิกซ์เห็นใจเค้ามากจึงขอแสดงความช่วยเหลือ ชวนเค้ามาพักที่นี่ก่อน เพื่อจะได้วางแผนร่วมกันเอาคืนพ่อมด เพราะซักวันหนึ่งอาจจะมาบุกที่นี่ก็ได้ และที่ท่านฟินิกซ์เรียกท่านกริฟฟินว่าท่านน่ะ เพราะเค้าเป็เ้าชายเหมือนกัน และอีกอย่างที่น่าอึ้งไปกว่านั้นคือเค้าทั้งสองคนเป็?”
ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงเล่าจบ นาข้าวก็เอามือปิดปากก้มหน้าลงและจามเสียงดังออกมา "ฮัดเช้ย!!!"
นาข้าวเงยหน้าขึ้นมาและกล่าว "ขอโทษค่ะ ฉันน่าจะไปดมดอกไม้แล้วคันจมูก" จีน่าเลยลืมเล่าต่อแล้วก็หันไปเด็ดดอกไม้นั้นมาดูและเห็นว่าในดอกไม้มีละออง
"นี่นาข้าว เ้าต้องไปล้างหน้าแล้วล่ะ ดอกไม้นี้มันมีเกสรที่เป็ละอองอยู่ เ้าอาจจะแพ้เอาได้"
แล้วจีน่าก็เลยพานาข้าวเดินไปที่อ่างน้ำล้างหน้า
---
ส่วนทางด้านของเ้าชายและกริฟฟินก็กำลังคุยกันในเื่ที่วางแผนไว้
เ้าชาย: "ท่านกริฟฟิน ข้าว่านะ ยังไงมอร์เดร็ดต้องมาที่เมืองนี้ในซักวันหนึ่ง" (มอร์เดร็ดคือชื่อพ่อมด)
กริฟฟินสีหน้าเครียดตอบกลับ "ข้าก็ว่าเช่นนั้นแหละท่าน เราควรจะทำยังไงกันต่อ จะบุกไปหรือรอรับมืออยู่ที่นี่"
เ้าชายเงียบไปพักหนึ่งแล้วพูดขึ้น "ข้าว่านาข้าวมีอะไรแปลกๆ อยู่นะ นางอาจจะเป็ส่วนหนึ่งที่ช่วยเราได้ ข้ารู้สึกแบบนั้น"
กริฟฟินทำหน้างงๆ แล้วถามด้วยความสงสัย "ท่านรู้สึกว่านาข้าวจะมีอะไรที่วิเศษอย่างนั้นหรือ?"
เ้าชายมองหน้ากริฟฟินแล้วพยักหน้าอย่างมั่นใจ "ท่านก็ลองคิดดูนะว่าจู่ๆ คนอะไรจะมาโผล่อยู่ที่กลางป่าแบบนั้นได้"
กริฟฟินเอามือจับที่คางทำสีหน้าครุ่นคิด "ใช่ ตอนข้าเจอนางข้าก็รู้สึกแปลกๆ เพราะอาณาจักรของท่านก็ไม่ได้เข้ามากันได้ง่ายๆ"
เ้าชาย: "ถูกต้อง ถ้าไม่ใช่คนที่เคยเข้ามาที่นี่มาก่อน จะไม่มีทางเข้าได้เลยนอกจากจะมีเวทมนต์หรือพลังวิเศษเท่านั้น"
กริฟฟิน: "ข้าว่าเราต้องคอยจับตาดูนางไว้แล้วล่ะ"
แล้วทั้งสองก็พากันเดินลงมาจากห้อง เพื่อจะมาหานาข้าวและจีน่า ในขณะนั้นเองจีน่ากำลังหาผ้าเช็ดหน้าให้นาข้าวอยู่ พอได้ผ้ามาก็ส่งให้เธอเช็ดหน้า นาข้าวที่กำลังเช็ดหน้าอยู่ เช็ดไปมองหน้าจีน่าไปแล้วก็พูดออกมาว่า "จีน่าเนี่ยสวยไม่พอยังใจดีอีกด้วย ใครได้เป็แฟนคงจะโชคดีน่าดูเลยนะ"
จีน่าทำหน้างงๆ "อะไรคือเป็แฟนกันหรือนาข้าว"
นาข้าวมองหน้าแล้วคิดว่าจะตอบยังไงดี "แฟนก็คือคนรักน่ะ หมายถึงใครที่ได้จีน่าไปเป็คนรักถือว่าเป็คนที่โชคดีมากเลย"
จีน่าได้ยินอย่างนั้นก็อมยิ้มเล็กน้อยแล้วก็เหลือบตามองลงที่พื้น มือประสานกันตรงบริเวณด้านหน้าอก นาข้าวเห็นสีหน้าของจีน่าแล้วก็รู้สึกแปลกใจ ตอนแรกก็ยิ้มเหมือนจะมีความสุข แต่สักพักก็เหมือนจะหนักใจอยู่ ทำให้นาข้าวคิดขึ้นมาว่า "หรือจีน่ามีคนที่รักอยู่แล้วแต่ไม่สมหวัง น่าจะเป็ประมาณนี้แน่ๆ เลย"
"เ้าทั้งสองคนมาทำอะไรตรงนี้" เสียงของกริฟฟินเอ่ยถามขึ้น
จีน่าหันไปมองแล้วตอบ "อ้าวท่านกริฟฟินมาั้แ่เมื่อไหร่แล้วท่านฟินิกซ์ล่ะ"
กริฟฟิน: "ท่านฟินิกซ์กำลังมาแล้ว พวกเ้าทั้งสองมายืนทำอะไรกันตรงนี้"
จีน่า: "ข้าพานาข้าวมาล้างหน้า นางเผลอไปดมดอกไม้แล้วจาม"
กริฟฟินมองไปที่นาข้าวแล้วบ่นมาเล็กน้อย "เ้านี่วุ่นวายจริงเลย ซนเหมือนเด็กๆ ต้องถูกทำโทษนะ"
นาข้าวทำสีหน้าใ "นี่นายจะทำโทษอะไรฉัน ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดเลย"
จีน่าหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมเอามือแตะที่ปาก ทันใดนั้นเ้าชายก็เดินมาพอดี
เ้าชาย: "ไม่มีใครกล้าทำอะไรเ้าหรอกนาข้าว ข้ารับรอง" นาข้าวโล่งใจเมื่อได้ยินอย่างนั้น
เ้าชาย: "แต่ว่าเ้าจะได้รับโทษก็ต่อเมื่อ เ้าไม่ทำตัวตามสบาย"
กริฟฟินมองไปทางนาข้าวแล้วเอ่ยขึ้น "นี่เ้าสนใจมาฝึกดาบด้วยกันมั้ย
ลองดูสักครั้ง" แล้วก็หันไปพยักหน้ากับเ้าชาย
นาข้าว: "หึ้ย!! จริงดิฉันสนใจ ขอลองหน่อยนะ ว่าแต่ฉันจะฝึกกับใคร"
จีน่ากำลังจะตอบนาข้าวแต่โดนกริฟฟินขัดซะก่อน
กริฟฟิน: "ฝึกกับข้านี่แหละเ้าจะได้เก่งเร็วๆ เวลาออกรบจะได้เอาตัวรอดได้"
นาข้าวพยักหน้าแล้วตอบตกลง "ฉันจะช่วยนายเองนะกริฟฟิน ไม่ต้องห่วง"
เ้าชายกับกริฟฟินทำสีหน้างงๆ สงสัยในสิ่งที่นาข้าวพูดออกมา
นาข้าว: "เอ่อคือ!! ฉันหมายถึงไปช่วยเวลาที่นายเข้าไปในป่าไง" ทั้งสองก็อ่อหมายถึงแบบนี้นี่เอง
เ้าชายหันไปมองและเอ่ยถามจีน่า "เ้าให้คนจัดเตรียมห้องไว้ให้นาข้าวแล้วหรือยัง"
จีน่า: "ข้าจัดการเรียบร้อยแล้วท่านฟินิกซ์ ข้าให้นางพักอยู่ใกล้ๆ เผื่อจะมีใครมาแกล้งนาง" พูดจบจีน่าก็เหลือบตาไปที่กริฟฟิน
กริฟฟิน: "เ้าอย่ามองข้าอย่างนั้นนะจีน่า ข้าไม่ใช่คนอย่างนั้นสักหน่อย"
ทุกคนก็พากันหัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุข
นาข้าวจึงมองขึ้นบนปราสาทแล้วเอ่ยถามทุกคน "ที่ปราสาทแห่งนี้มีของวิเศษอยู่ใช่ไหม ฉันอยากเห็นบ้างสักครั้ง"
เ้าชายมองมาที่นาข้าวแล้วถาม "เ้ารู้ได้อย่างไรว่าที่นี่มีของวิเศษ"
นาข้าวมีท่าทางสับสนและคิดอยู่ว่าถามอะไรออกไป "ฉันแค่คิดว่าน่าจะมี หรือว่าที่จริงแล้วอาจจะไม่มี"
เ้าชาย: "ข้าตอบเ้าก็ได้ว่าที่นี่น่ะไม่มีหรอกของวิเศษ หรือถ้ามีข้าก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามันอยู่ที่ไหน"
นาข้าว: "งั้นฉันขอพิสูจน์ว่ามันจะมีอยู่จริงมั้ย"
กริฟฟินเอ่ยขึ้นมาว่า "ข้าก็จะช่วยเ้าหาเหมือนกัน"
นาข้าวยืนมองไปยังชั้นบนของปราสาทด้วยความมั่นใจว่ามันต้องมีอะไรซ่อนไว้แน่ๆ แล้วก็นึกถึงเื่ราวของกริฟฟินที่จีน่าเล่าให้ฟัง ขนาดอาณาจักรแห่งนั้นยังมีลูกแก้ววิเศษ ที่นี่จะไม่มีได้ไง กริฟฟินก็เป็เ้าชาย และเ้าชายฟินิกซ์ก็!!
ในขณะที่นาข้าวได้ยืนจินตนาการเื่ราวอยู่นั้น เพิ่งนึกออกว่ายังฟังจีน่าเล่าไม่จบว่าเ้าชายกับกริฟฟินเป็อะไรกัน? นาข้าวหันไปมองที่จีน่ากำลังจะเอ่ยถาม
**ติดตามต่อในตอนที่ 4 **