ชะตารักหวนคืน

"ท่านพี่เพคะตอนนี้ท่านแม่อยู่ที่ใด?" เค่อฉิงแหงนหน้ามองพี่ชายของนาง

"น้องพี่เจ้าหมายถึงหลุมศพของเสด็จแม่หรือ?" ซีซวนกล่าวออกมา

ให้หน้างดงามหมดเพียงพยักหน้าเท่านั้นทางด้านเหล่าแม่ทัพที่กำลังไม่เข้าใจเหตุการใดๆ จนจักพรรดิซีซวนโบกมือเล็กน้อยเป็นเชิงการเลิกประชุมในวันนี้

"พี่จะพาเจ้าไปหาเสด็จแม่" ซีซวนเดินนำไป

มู่กวาและอิงฮวารีบเคารพองค์จักรพรรดิกันแทบไม่ทัน เค่อฉิงที่เห็นแบบนั้นจึงได้คว้ามือหนึ่งของข้ารับใช้กับหนึ่งขันทีน้อยให้เดินตามหลังไป

ทางด้านอิงฮวาในคราบขันทีตัวน้อยนางเสียวสันหลังวาบจนหันไปก็พบเข้ากับกงกงที่ยืนจ้องเขม็งนางอยู่ด้านหลัง

จนเมื่อเดินมาถึงที่ตำหนักพำนักของเหล่าราชวงศ์ของแคว้นชิงหลง ซีซวนเดินไปยังหลุมสลักที่มีป้ายสีทองคำ แสงเทียนสว่างไสวในตำหนักที่มืดมนแห่งนี้

"เสด็จแม่เพคะลูกกลับมาแล้วนะเพคะ" รอยยิ้มปรากฏแววตาแดงระเรื้อน้ำตาร่วงหล่นมือบางหยิบจดหมายกลับมาวางไว้หน้าหลุมศพของเสด็จแม่ หัวใจเธอบีบแน่นอีกครั้ง

สองพี่น้องยืนมองป้ายหลุมศพของเสด็จแม่ของพวกตน

"ข้าจะปกป้องเจ้าเองน้องพี่" ซีซวนกุมมือน้องสาวของตนเอสไว้แน่น น้องสาวเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่ถ้าหากตนเสียนางไปคงจะมิมีอะไรเหลืออีกแล้ว

"เพคะ"

เค่อฉิงมองไปยังพี่ชายของเธอ มิมีวันใดที่รู้สึกอบอุ่นเท่าวันนี้ วันที่นางได้เจอกับครอบครัว...

"ถ้าหากไม่มีอันใดแล้วข้าขอตัวนะขอรับ"

อิงฮวานางจะรีบปลีกตัวหนีสายตาของกงกงที่ยืนอยู่ด้านข้าง

หมับ!!!

"เจ้าจะไปไหนอยากไม่มีแม้แต่เงาหัวหรืออย่างไร" มู่กวาจับมือขันทีร่างเล็กก่อนจะกล่าวออกมา

อึก..

อิงฮวาที่ได้ยินเช่นนั้นนางถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากนำบาก นางต้องทนยืนให้กงกงจิกกัดนางทางสายตาอย่างเลี่ยงมิได้

"เจ้าควรรักษาตัวให้ดี นี้ก็จะถึงวันงานคืนยศของเจ้าแล้วชิงเอ๋อ" เสียงพูดคุยของค์จักรพรรดิและองค์หญิงดังออกมาทำให้พวกนางกำนัลต่างก้มหน้าลงต่ำ

อิงฮวาก้มลงที่หลังทำให้สายตาของนางไปเห็นใบหน้าขององค์จักรพรรดิเข้า ก่อนที่นางกบหน้างุดตัวจะแข็งทื่อเป็นหิน

"นางซวยแล้วว!"

อิงฮวากรีดร้องในใจนางมิคิดว่าหัวหน้าองค์รักษ์คนที่นอนอยู่ในสวนพฤกษาจะเป็นองค์จักรพรรดิ แต่ที่แย่ยิ่งกว่านางไม่แอะใจตั้งแต่ห้องทรงอักษรขององค์จักรพรรดิ หัวหน้าองค์รักบ้านนางสิจะมีสิทธิ์เข้าไปได้อย่างไรเล่า!

"ท่านพี่ก็ควรรักษาตัวด้วยนะเพคะ" เค่อฉิงมองด้วยความห่วงใยก่อนนางจะขอตัวกลับตำหนักแต่ทว่า

"นางรอดแล้ว!" อิงฮวาพยายามก้มหน้าให้ต่ำไว้เดินตามมู่กวาและองค์หญิงไป

แต่ทว่าสายตาของ ซีซวนดันไปสบเข้ากับร่างที่คุ้นเคย

"เดี๋ยวก่อนเจ้าขันทีตรงนั้น..หันหน้ามาหาข้าซิ"

ชะงัก!!!

"นางซวยแล้ว!" อิงฮวาคิดในใจร่างกายยืนแข็งทื่อไม่ขยับ

แต่เค่อฉิงก็หยุดเดินเช่นกันเธอหันมามองเสด็จพี่ของตน ก่อนเขาจะชี้มายังขันทีนำทางของเธอที่ยืนก้มหน้าเหมือนทำอะไรผิดมา

"เจ้ายังไม่หันหน้ามาอีกอยากโดนตัดหัวหรืออย่างไร!"

กงกงตวาดลั้นก่อนสายตาเค่อฉิงจะจ้องเขม็งมาจนกงกงถึงกับหุบปากทันที

อิงฮวาที่ยืนแข็งทื่อนางมิกล้าแม้แต่จะหันไป เพราะตอนนี้หัวใจตนเองแทบจะหลุดออกจากร่างแล้ว

เค่อฉิงยืนมองขันทีตัวน้อยตรงหน้า เธอไม่เข้าใจเลยทำไมท่านพี่ของเธอต้องอยากจะเห็นหน้าขันทีผู้นี้?

"เจ้าจะหันดีๆหรือว่าเจ้าอยากจะไปนอนในคุกหลวง!" ซีซวนแกล้งตวาดลั่นจนนางกำนัลและองครักษ์ต่างก้มหน้าลงด้วยความกลัว

"หั..นแล้วขอรับ..หันแล้วขอรับ"

อิงฮวาสบเข้ากับดวงตาแข็งกล้าวของร่างสูง นางยืนนิ่งก่อนจะก้มหน้าก้มตาหลบสายตาของซีซวน

ซีซวนค่อยๆเดินเข้ามายืนอยู่ตรงหน้าอิงฮวาอย่างช้าๆ

"นางมิผิดมันผิดที่บุรุษผู้นี้หลอกนางด้วยเหมือนกัน!" อิงฮวากระวนกระวายนางคิดอันใดไม่ออกเลยจะหาทางออกจากที่ตรงนี้ได้อย่างไร!

"เดี๋ยวนะ!" เค่อฉิงขมวดคิ้วเข้าหากันเธอจำเสียงแบบนี้ได้มันเป็นไปไม่ได้ที่จะเป็นเสียงบุรุษหรือว่า! เธอเอามือป้องปากในใจ

"เจ้าเข้ามาที่นี่ได้เช่นไร..ถ้าไม่ตอบข้าจะสั่งตัดลิ้นเจ้า!" ซีซวนกล่าวเสียงดุก่อนจะมองขันทีตัวน้อยตัวสั่นงกๆอยู่ตรงหน้า

"องค์หญิงให้ข..้า..น้อยนำทางมาข..อรับ" อิงฮวากล่าวอย่างกล้าๆกลัวๆ

ซีซวนจ้องเขม็งเขาทำให้ขันทีผู้นี้กลัวจนมิกล้าจ้องหน้าเขา มันก็มิได้เป็นความผิดของขันทีน้อยผู้นี้เลยมันเป็นความผิดของตนด้วยเช่นกันที่นึกสนุกอยากจะแกล้งเป็นองค์รักษ์

"เอาละข้าแค่จะถามเจ้านิดหน่อยว่าเจ้าเข้ามาได้อย่างไร..เจ้าไปได้"

ซีซวนโบกมือไล่ขันทีน้อยให้ไปได้

ด้วยความโล่งใจของตัวเอง นางถอนหายใจออกมายาวยืด

"ท่านพี่เพคะหม่อมฉันมีเรื่องจะขอร้อง"

"???" 

ซีซวนหันกลับมามองน้องสาวของตนเดินเข้ามาหาเขาก่อนนางจะจับมือของขันทีน้อยที่เขาคิดจะเอาไว้แกล้งแก้เบื่อต่อจากนี้

"หม่อมฉันขอขันทีน้อยผู้นี้ไปรับใช้หม่อมฉันนะเพคะ"

!!!

อิงฮวามององค์หญิงด้วยสีหน้าแปลกใจ นางไม่อยากจะเชื่อว่าองค์หญิงจะขอตัวนางไปรับใช้ทั้งๆที่มีข้ารับใช้เยอะมากมายให้เลือกอยู่แล้ว

มู่กวามององค์หญิงของนางอย่างแง่งอน มีนางเป็นบ่าวรับใช้ผู้เดียวยังมิพออีก จะเอาขันทีผอมแห้งเช่นนี้มาทำอันใด..

จบตอน..