“พื้นที่คงตัวระหว่างความจริงกับฝัน — เปิดใช้งาน” เสียงระบบกระซิบอยู่ข้างหูเธอ
เอมลืมตาขึ้นอีกครั้ง
เธอยืนอยู่ในสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย — ไม่ใช่ยอดเขาของเธอ ไม่ใช่ลานฝัน ไม่ใช่เขตกักของบริษัท
ที่นี่...มีแสงแดดจริง เสียงลมจริง และอุณหภูมิที่เธอรู้สึก “ได้” จริง ๆ
พื้นดินเย็นเฉียบใต้ฝ่าเท้า เสียงนกร้องแว่วอยู่เื้ั
เธอก้มลงแตะพื้นหญ้าอย่างช้า ๆ — ปลายนิ้วของเธอไม่ทะลุอีกแล้ว
“ฉัน... กลับมากลับมาได้จริงๆ?”
ณ ตึก Dreamscapes Inc. ชั้นวิจัยลับสุด
เ้าหน้าที่ควบคุมระบบรายหนึ่งวิ่งเข้ามายื่นแท็บเล็ตให้หัวหน้าโครงการ
“เกิดการรบกวนของมิติเวลาระดับ 1. ผู้ใช้ฝันหมายเลข E-M021 ตรวจพบ ‘ร่องรอยพลังงานจิต’ ในพื้นที่โลกจริง”
หัวหน้าผลักแว่นขึ้น ปรายตามองจอ
“เป็ไปไม่ได้... ิญญาไม่มีสิทธิ์มีตัวตนในความจริงได้นานเกิน 3 วินาที ยกเว้นว่า...”
“จะมี Anchor ที่ไม่ใช่ Anchor ธรรมดา”
ทุกสายตาในห้องหันมามองหน้ากัน — ก่อนหัวหน้าจะเอ่ยคำที่ไม่มีใครกล้าเถียง
“ส่งคำสั่งล่าตัว ‘เอม’ ทันที และถ้านัทยังเป็ต้นเหตุหลัก... จงจำไว้ว่า Anchor ก็อาจกลายเป็ ‘ภัยคุกคาม’ ได้เหมือนกัน”
อีกด้านหนึ่ง — โลกจริง / บ่ายวันเดียวกัน
นัทตื่นขึ้นจากการงีบสั้น ๆ บนโซฟาแคบ ๆ ในห้องพัก
เขาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อหันไปเห็นบางสิ่งในห้องที่ “ไม่ควรมีอยู่ตรงนั้น”
ที่ปลายเตียง มีกระถางต้นไม้เล็ก ๆ ที่เขาไม่เคยซื้อมาก่อนแต่ที่ปลายยอดของมัน มีดอกไม้สีขาวแซมชมพูอ่อน ๆ เบ่งบานอยู่ — ดอกไม้ชนิดเดียวกับที่เคยขึ้นอยู่ใกล้ลานหญ้าบนยอดเขาในฝันของเอม
เขาลุกไปแตะมัน ดอกไม้ไม่หายไป ไม่สลาย
“เธอมาแล้ว... จริง ๆ”
ฝั่งของเอม เธอกำลังเดินอยู่ในตรอกเล็ก ๆ ของเมืองที่เธอไม่เคยได้กลับมาเหยียบอีกเลยนับั้แ่ตายไป
ทุกก้าวของเธอทิ้ง “เงา” จาง ๆ บนพื้นราวกับมีกระแสพลังงานตามมา เธอรู้ดีว่าโลกนี้ยังไม่ยอมรับเธอแบบถาวร — เธอยัง “อยู่ผิดฝั่ง”
แต่เธอก็รู้เช่นกันว่าเธอไม่ได้หลงทาง
เพราะทุกคนที่เดินผ่านเธอ ไม่มีใครสนใจเธอ ไม่มีใครเห็นเธอเหมือนเคย
...ยกเว้นเพียง “คนเดียว”
เอมหยุดยืนที่หน้าร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ประตูเปิดพอดี
ชายคนหนึ่งเดินออกมาถือแก้วลาเต้ในมือ และเมื่อเขาเงยหน้าขึ้น — สายตาทั้งสองก็สบกันทันที
นัทชะงัก... มือเกือบทำแก้วตก
“เอม...”
เสียงของเขาดังพอให้ทุกอย่างรอบตัวเงียบลง
เธอไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้ร้องไห้ เพียงเดินเข้าไปใกล้เขาอย่างเงียบงัน
นาทีที่มือของเขาแตะมือเธอ — เหมือนกระแสไฟอ่อน ๆ วิ่งผ่านร่างเขา
“คุณ... มาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?”
เธอหลบสายตา “ฉันยังไม่รู้จะอยู่นานแค่ไหน... แต่ฉันก็มาหาคุณแล้ว”
เขาพยักหน้า น้ำเสียงแ่ลง
“เพราะคุณก็รู้... ผมเองก็อาจไม่ได้อยู่ได้นานเหมือนกัน”
และในที่เงียบสงบแห่งหนึ่งบนชั้นสูงของ Dreamscapes Inc.
ชายชราในชุดสูทเทาดำผู้เป็ผู้ก่อตั้งบริษัท มองจอมอนิเตอร์ที่แสดงภาพของเอมและนัทอยู่กลางเมือง
เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ขณะหมุนแหวนโลหะบนมือ
“Anchor คนแรกที่ฝันย้อนกลับไปสู่ความจริง... สมดุลเริ่มสั่นไหวแล้ว”
3K
