โปรแกรมเมอร์ธรรมดา

    แล้วธาตุทองล่ะ

    เช้าอีกวัน


    ถึงแม้ว่าเมื่อคืน หม่ากั๋ว๮๣ิ๫จะนอนดึก แต่เขาก็ตื่นเต้นเกินไปที่จะนอนต่อ อีกอย่าง ด้านนอกเต็นท์ในตอนนี้นั้น ได้ยินเสียงเจี๊ยวจ๊าวของหม่าจือฉุนหัวเราะดังลั่น คล้ายกำลังเล่นสนุกอะไรบางอย่าง


    เป็๲อย่างที่คิดเอาไว้ ตอนนี้เธอกำลังหัดควบคุมก้อนหยกดำของตัวเองอยู่


    พอตื่นเช้าขึ้นมา บิดาก็ได้อธิบายต่างๆให้ลูกสาวเข้าใจ ว่าก้อนหยกนั้นสามารถทำอะไรได้บ้าง ทำให้นางได้เปิดโลกใหม่ ด้วยความที่นางเป็๞เด็ก นางจึงไม่ได้คิดอะไรมากจนเกินไป และเปลี่ยนโหมดได้ง่าย จากที่เคยหวาดกลัวเมื่อคืน ตอนนี้กลับเหมือนได้ของเล่นใหม่


    กระทั่งบิดายังทดสอบการนำสิ่งของเข้าไป และนำสิ่งของออกมาเป็๲ผลสำเร็จแล้วด้วย เขายังเล่าให้กับภรรยาของตัวเองฟังอย่างตื่นเต้น


    แต่พอนำก้อนหยกของภรรยาออกมาจากกระเป๋าของหม่ากั๋ว๮๣ิ๫ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้


    ก้อนหยกของแต่ละคนนั้น จะต้องดูดซับพลังจาก ของที่มีธาตุตรงกันกับก้อนหยกเสียก่อน ก้อนหยกของจางซินอวี่นั้น เป็๲ธาตุทอง สงสัยว่าต้องหาทองมากองใส่มัน มันถึงจะสามารถทำได้เหมือนอย่างคนอื่นๆ


    จางซินอวี่รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ที่บ้านนั้นยากจน มีเพียงสินเดิมของเธอเท่านั้นที่มีทองอยู่ไม่กี่ตำลึง ไม่รู้สมควรนำออกมาทดลองดีหรือเปล่าเมื่อกลับไป แต่เมื่อคิดไปคิดมา เธอก็ตัดสินใจได้ว่า คงต้องตัดใจ เพราะยังไงทองพวกนั้นก็เป็๞สิ่งสำคัญแปลงเป็๞เงินได้ ในยามจำเป็๞ หากนำมาใช้ทิ้งใช้ขว้าง ก็คงรู้สึกเสียดายไม่น้อย


    หม่ากั๋วเทา ก็รู้สึกผิดเล็กน้อย ที่ทำให้ภรรยาดีใจเก้อ


    และในตอนที่นำก้อนหยกกลับมาใส่ในกระเป๋าเป้ของหม่ากั๋ว๮๣ิ๫ ลูกชายเขาก็ตื่นพอดี และพอหม่ากั๋ว๮๣ิ๫ก็เห็นบิดานำก้อนหยกกลับมา ด้วยใบหน้าผิดหวัง เขาก็พอเข้าใจและเดาได้ว่า เกิดอะไรขึ้น นั่นเพราะมารดานั้นดันเก็บได้ก้อนหยกธาตุทอง ซึ่งอันที่จริง มันก็น่าจะเป็๞ทองจริงๆ เพียงแต่ว่า การจะเติมพลังให้มันนั้น ไม่รู้จะต้องใช้ทองคำ กี่ตำลึง กี่ชั่ง ต้องเติมมากน้อยแค่ไหน ถึงจะเปิดใช้งานได้


    เมื่อเป็๲ดังนี้ สงสัยว่าเมื่อได้เงินจากการแต่งนิยาย เขาจะต้องซื้อทองคำจำนวนหนึ่ง เพื่อมาเติมพลังให้กับก้อนหยกทองของมารดาให้ได้ เพื่อที่มารดาจะได้มีพื้นที่มิติในการเก็บของได้ เหมือนกับคนอื่นๆ และอาจจะสามารถค้นพบวิธีใช้งานอย่างอื่นได้อีกในอนาคต


    "พอแล้ว อย่าเล่นมากเกินไป เดี่ยวจะปวดหัวเอาได้" หม่ากั๋วเทา ดุลูกสาวตัวเอง ที่กำลังสั่งให้ ลูกบอลหยกดำ บินวนรอบกายเธอ


    "ค๊า…" หม่าจือฉุนตอบรับ ความจริง ตอนนี้เธอก็เริ่มมึนๆศีรษะอย่างว่าจริงๆ เธอจึงหยุดพัก แล้วนำก้อนหยกของเธอฝังดินเอาไว้ คล้ายซาร์จแบตเอาไว้ก่อน ค่อยเล่นใหม่ แล้วไปช่วยมารดา ตระเตรียมอาหารเช้า…