ทว่าจางเอ่อร์เห็นท่าทางเช่นนี้ของคนทั้งสอง ดวงตาเรียวยาวกลับหรี่ลงอย่างเงียบๆ แววตาที่จับจ้องนางดูน่ากลัวเล็กน้อย เพียงเอ่ยถามด้วยเสียงเยียบเย็นหนึ่งประโยค “เ้าไปไหนมา”
เสวี่ยสวินถูกจางเอ่อร์ถามเข้าเช่นนี้ก็หลุบตาลงต่ำตามสัญชาตญาณ กล่าวคำด้วยท่าทางไม่เป็ธรรมชาตินัก “ข้ากับพี่ใหญ่เซี่ยงถูกขังไว้ในห้องเครื่อง ตอนนี้เพิ่งได้ออกมา...”
จางเอ่อร์หันหน้าไปอีกด้าน เปล่งวาจาด้วยรอยยิ้มเ็า “ด้วยวรยุทธ์ของสหายเซี่ยงแล้ว ยังถูกขังได้อีกหรือ”
เซี่ยงอวี่รีบร้อนอธิบาย “นั่นเป็เพราะข้ากลัวว่าถ้าเคลื่อนไหวเสียงดังเกินไปจะถูกคนจับเอาเป็ประเด็น ไม่ดีต่อยายหนูสวิน”
เสวี่ยสวินเองก็กำลังจะอธิบาย คิดไม่ถึงว่าสีหน้าจางเอ่อร์พลันเปลี่ยนไปเข้มงวดดุดัน ตะคอกเสียงเกรี้ยว “ชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังในห้อง พูดออกไปย่อมไม่ดีแน่นอนอยู่แล้ว! ดูสภาพของพวกเ้าตอนนี้ ใช่ระเบียบจารีตแบบใดกัน!”
ครั้นวาจานี้เอ่ยออกมา ทุกคนต่างตะลึงงันนิ่งค้างกับที่
คุณชายจางเอ่อร์ผู้มีชื่อเสียงดีงามมาแต่ไหนแต่ไร ไม่ว่าจะโกรธเคืองหรือยินดีล้วนไม่เคยแสดงสีหน้าอารมณ์ บัดนี้กลับโมโหหญิงสาวบอบบางคนหนึ่งอย่างจ้าวเสวี่ยสวินเป็ฟืนเป็ไฟ กระทั่งเซี่ยงอวี่เองเห็นแล้วยังใอย่างยิ่ง
ไม่นึกเลยว่าญาติผู้พี่จะไม่เชื่อใจตน เสวี่ยสวินรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเป็เท่าตัว น้ำตาคลอเบ้า “ข้ากับพี่ใหญ่เซี่ยงบริสุทธิ์ใจ ท่านมีสิทธิ์อะไรมาต่อว่าพวกข้าเช่นนี้...”
พูดจบนางก็สะอื้นไห้หนึ่งเสียง วิ่งกลับตำหนักบรรทมไปโดยไม่หันหน้ามามอง
จางเอ่อร์เห็นน้ำตาของเสวี่ยสวินพลันชะงักทันใด ในหัวใจเ็ปเหมือนมีบางอย่างทิ่มแทง
เขาไม่เคยคิดทำให้นางต้องเสียน้ำตา เพียงแต่ตนกับเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ตามหานางตลอดทั้งคืน กระวนกระวายใจประหนึ่งมดเดินวนบนหม้อร้อน ทว่าสองคนนี้กลับแสดงกิริยาท่าทีใกล้ชิดสนิทสนม เอ้อระเหยสบายอารมณ์ ในใจจึงอดไม่ได้ที่จะเดือดดาลขึ้นมา ระงับอารมณ์ไม่อยู่ไปชั่วขณะ
จางเอ่อร์ถอนหายใจ ค่อยๆ สะกดโทสะในใจลง กลัวว่าในห้องเครื่องมากคนจะพูดกันไปมากความ จึงกล่าวคำขึ้นเสียงเฉียบขาดดุดัน “เื่ในวันนี้ ข้าหวังว่าจะไม่มีคนใดหลุดปากแพร่งพราย พูดพล่ามเหลวไหล เข้าใจหรือไม่!”
พวกนางกำนัลล้วนเคยได้ยินชื่อเสียงเลื่องลือว่าคุณชายจางเอ่อร์ลงมือรวดเร็วเฉียบขาด ต่างพากันขานรับอย่างตัวสั่นงันงก ไม่กล้าเอ่ยมากคำ
เซี่ยงอวี่เห็นจางเอ่อร์กำลังโมโหขึ้นหน้าก็ไม่สะดวกพูดอันใด ได้แต่เก็บข้าวของกลับที่พักในค่ายทหาร
ทว่าเขากลับนึกสงสัยบางอย่าง หรือว่าความรู้สึกที่สหายเอ่อร์มีต่อยายหนูสวินจะไม่ใช่แค่ความรู้สึกอย่างญาติผู้พี่ผู้น้องธรรมดา ครั้นคิดมาถึงตรงนี้ ในใจก็รู้สึกหึงหวงขึ้นมาเล็กน้อยอย่างคาดไม่ถึง
…
ทางฝั่งจ้าวเสวี่ยสวินวิ่งกลับมาถึงตำหนักบรรทมแล้ว ในใจกลับรู้สึกปวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก
นางคิดมาตลอดว่าเื่ที่ตนทำไม่จำเป็ต้องหลบซ่อนหรือปิดบังจางเอ่อร์ ทว่าแท้จริงแล้วเขาไม่ได้เชื่อใจตนอย่างนั้นหรือ
เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ยกน้ำชาเข้ามา บอกให้นางค่อยๆ จิบ “องค์หญิงอย่าได้นำไปใส่พระทัยเลยนะเพคะ คุณชายเองก็เพราะเป็ห่วงความปลอดภัยของท่าน ถึงได้ร้อนใจเช่นนั้น มิได้มีเจตนาจะว่าร้ายองค์หญิง ตัวเขาเองก็ออกตามหาท่านทั้งคืน!”
“ทั้งคืนเลยหรือ” หัวใจเสวี่ยสวินพลันสั่นสะท้าน ที่แท้เขาก็เป็ห่วงตนมากถึงเพียงนี้ บางทีถ้อยคำเมื่อครู่ตนอาจกล่าวหนักไป
เสวี่ยสวินสงบสติอารมณ์ลงคิดใคร่ครวญ จริงอยู่ว่าสิ่งที่ตนทำไปไม่ถูกต้อง เพียงแต่ในใจยังมีปมติดค้าง ไม่อาจปล่อยวางได้ในชั่วเวลาสั้นๆ จึงให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์แอบไปหอเถาหราน ดูว่าเขานอนแล้วหรือไม่
อีกด้านจางเอ่อร์เองก็ไม่ได้รู้สึกสบายใจไปกว่ากัน นี่เป็ครั้งแรกที่ตนลืมตัวเสียกิริยาเพราะหญิงสาวคนหนึ่ง นึกเสียใจเป็อย่างยิ่ง
นับั้แ่ได้พบกับจ้าวเสวี่ยสวิน เขาก็เปลี่ยนไปไม่เป็ตัวของตัวเอง โกรธง่าย ห่วงหน้าพะวงหลัง...
จางเอ่อร์พยายามปกป้องหญิงสาวจิตใจดีเฉลียวฉลาดและเคยช่วยชีวิตเขาไว้เมื่อครั้งยังเด็กอย่างระมัดระวัง ด้วยกลัวจะทำนางาเ็แม้เพียงนิด ทว่าสุดท้ายคำพูดตนกลับทำร้ายนางเช่นนั้นหรือ
สายตาพลันมองไปยังตำหนักอิ๋งเมิ่งที่อยู่ห่างไกล เนิ่นนานแล้วจางเอ่อร์ก็ยังคงนอนไม่หลับ
…
ั้แ่คืนวันนั้นเป็ต้นมา ยามที่จ้าวเสวี่ยสวินกับจางเอ่อร์บังเอิญพบเจอกันในวัง ต่างคนก็ต่างไร้ถ้อยวาจา อึดอัดกระอักกระอ่วนเป็อย่างยิ่ง
เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ที่ติดตามอยู่ด้านหลังองค์หญิงเองก็รู้สึกว่าบรรยากาศช่างตึงเครียด แต่กลับไม่รู้ว่าควรพูดเกลี้ยกล่อมอย่างไรดี ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความจนใจ
ในค่ายทหาร แสงจันทร์กระจ่างสาดส่องบนร่างชายหนุ่มในชุดรัดรูปกระชับตัว สายตาเขาดั่งเพลิงลุกไหม้ ทอดมองไปยังทิศทางหนึ่งอยู่บ่อยครั้ง ั์ตาดำซ้อนคู่ฉายประกายแวววาว
เซี่ยงอวี่ยังคงฝึกวรยุทธ์ในลานฝึกทุกคืนอย่างใจลอย คล้ายกำลังรอคอยใครบางคนมาหา
ทว่าจ้าวเสวี่ยสวินเก็บเอาถ้อยคำที่ญาติผู้พี่กล่าวในค่ำคืนนั้นไปขบคิด รู้สึกว่าการนัดพบส่วนตัวนี้ค่อนข้างจะไม่เหมาะสมจริงๆ และก็ไม่ส่งผลดีต่อคนทั้งคู่ จึงไม่ไปพบเซี่ยงอวี่ในค่ายทหารอีก
สายลมเอื่อยพัดผ่าน ดอกไม้ร่วงโรยปลิวโปรยทั่วร่างเซี่ยงอวี่ เดิมทีนึกว่าตนกับเสวี่ยสวินเมื่อแลกของแทนใจกันแล้วจะนับว่าตกลงรักมั่น ทว่ากลับเหลือเพียงเขาที่รอคอยอยู่อย่างโง่งมคนเดียว
ภายในใจของจ้าวเสวี่ยสวินไหนเลยจะไม่ห่วงหาคนผู้หนึ่ง นางยืนในลานตำหนักอิ๋งเมิ่ง เงยหน้าขึ้นมองจันทร์เพ็ญบนฟ้า
ดวงจันทร์คืนนี้ในที่สุดก็วนมาเต็มดวง แต่มันเพื่อใครกัน
สุดท้ายนางกับเซี่ยงอวี่แยกออกจากกันสองทาง คงไม่ได้เพื่อพวกเขาแน่นอน...
ด้วยเหตุนี้คนทั้งสามที่อยู่กลางวังล้อมรอบ ต่างคนต่างครุ่นคิดเื่ในใจตน ตะวันตกดินทอแสงสนธยา หมึกจางพู่กันซีด ในห้วงฝันพิงริมราวเพียรเยี่ยมยล เหม่อมองดวงดาราเพียงลำพัง
...
202
![[นิยายแปลจีน] Accidental Mark](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686119644_39718881.webp)
