มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“ถ้าพวกแกกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลายนิ้วล่ะก็ ฉันจะส่งพวกแกทั้งหมดไปลงนรก”

ที่อีกฝั่งของโทรศัพท์ น้ำเสียงของฉินเฉาเย็นราวกับสายลมหนาว ที่มาพร้อมกับพายุหิมะ กวาดผ่านร่างนับพัน พวกที่มีจิตใจแข็งแกร่งอย่างพวกเกะนิน หรือแม้แต่ชิโยะ ก็ยังปรากฏร่องรอยของความหวาดกลัว สั่นไปทั้งร่าง

เธอสู้กลับความสั่นกลัวนี้ และตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดุร้ายยิ่งกว่า “มาที่โรงงานร้างที่ชานเมืองตะวันตก ฉันหวังว่าคุณฉินจะรักษาสัญญา”

พร้อมกันนั้น เธอก็วางสาย นั่นมันอะไร? ทำไมฉันถึงได้กลัวแค่คำพูดของคนคนนั้น? หรือพวกผู้ฝึกตนจะรู้จักเรื่องเวทมนตร์คาถากัน?

“คุณชิโยะ เขาจะมาคนเดียวจริงๆ เหรอ?” ในโรงงานร้าง จงเหลียงกัวที่ใส่ชุดสูทสีขาว และในมือถือหนังสือปกแข็งกลยุทธ์ของซุนวูอยู่

ด้านข้างของเขา มีสาวงามผมเป็นลอน ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้ แม้ว่าปากของเธอจะถูกเทปปิดไว้ แต่ก็ยังสามารถส่งเสียงอู้อี้ออกมาได้

“ค่ะ ฉันรับประกัน คุณจงมั่นใจได้” ชิโยะตอบกลับด้วยคำธรรมดา และจากนั้นร่างของเธอก็เข้าไปในความมืด ไม่พูดอะไรอีก

หยูลู่ที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้แสดงท่าทางแตกตื่นในดวงตาของเธอ ส่งเสียงอู้อี้ที่ไม่มีใครได้ยินออกมา

แม้ว่าฉินเฉาจะแข็งแกร่ง แต่ครั้งนี้ เขาเข้ามาในกับดัก ที่โรงงานร้างนี้ แม้ว่าจะดูเหมือนว่ามีแค่เธอและจงเหลียงกัวแค่สองคน แต่ในความมืด มันมีมือปืนนอนซุ่มโจมตีอยู่นับไม่ถ้วน

และพวกเขายังมีพวกนินจาแปลกๆ อีก หยูลู่เห็นพวกเขามากกว่าหนึ่งที่ปีนอยู่บนกำแพง ขึ้นไปบนฝ้า และจากนั้นก็ซ่อนตัวเองอยู่ในความมืด

นี่ไม่ใช่นินจาธรรมดา หยูลู่เป็นห่วงฉินเฉาถ้าเขามาที่นี่อย่างใจร้อน มันจะเป็นอันตรายอย่างแน่นอน

แม้ว่าเขาจะแข็งแกร่ง เขาก็ไม่สามารถจัดการกับศัตรูจำนวนมากที่กำลังนอนอยู่ในที่ลับได้

แต่ที่ทำให้หยูลู่สั่นกลัวมากที่สุดก็คือ จงเหลียงกัวคนนี้ได้เตรียมอาวุธหนักจำนวนมากมาด้วย

ที่ชั้นบนที่ปกคลุมไปด้วยเงานั้น เขาซ่อนปืนกลเอาไว้ ชายสองคนได้ดักซุ่มอยู่ตรงนั้น หนึ่งรับหน้าที่ยิง และอีกหนึ่งรับหน้าที่เติมกระสุน

ที่ชั้นวางสินค้าที่สูงที่สุด มีมือปืนซุ่มอยู่พร้อมกับบาซูก้าที่แบกไว้บนไหล่ แม้ว่าร่างกายของฉินเฉาจะแข็งแกร่งยังไง เมื่อเจอกับการระเบิดของบาซูก้าก็สามารถทำให้เขาระเบิดเป็นชิ้นๆ ได้

พร้อมด้วยการเตรียมการที่น่าหวาดกลัวนี้ ฉินเฉาแค่คนเดียว แม้ว่าเขาจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ทำได้แค่จบชีวิตอย่างโหดร้ายเท่านั้น

เมื่อคิดถึงสารรูปการตายของฉินเฉา ตาของหยูลู่ก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เธอส่ายหัวไปมา และส่งเสียงอู้อี้ดังขึ้นไปอีก

“คุณหยูลู่ ทำไมไม่ทำตัวดีๆ ว่าง่าย แล้วอยู่เงียบๆล่ะ?” จงเหลียงกัวมองไปที่สาวงามที่ถูกมัดนี้ และจู่ๆ ก็นึกได้ถึงเรื่องน่าอายของเขาในคฤหาสน์ตระกูลเหลียววันนั้น มันทำให้จู่ๆ ในใจของเขาก็เกิดความคิดชั่วร้ายขึ้น

ฮ่าๆ ๆ! หลังจากที่พูดอย่างนั้น จงเหลียงกัวก็ยื่นมือออกไป ต้องการจะจับไปที่หน้าอกที่ยื่นออกมาของหยูลู่ พ่อเอ็งคนนี้จะเอาผู้หญิงทุกคนในบ้านเหลียว เหลียวตงไค พ่อเอ็งคนนี้จะเอาเมียในอนาคตของเอ็ง และจากนั้นก็ลูกสาวเอ็งด้วย! ฮ่าๆ ๆ!

เมื่อคิดเรื่องนี้ จงเหลียงกัวยิ่งตื่นเต้นขึ้นไปอีก มือที่ยื่นออกไปของเขาอดสั่นไม่ได้

ตาหยูลู่เบิกกว้าง พยายามดิ้นร่างกายของเธออย่างหนัก แต่ไม่สามารถหลุดออกจากเก้าอี้ได้ มือของจงเหลียงกัวใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ดูเหมือนกับไม่ได้สนใจ มือของเขาค่อยๆ ยื่นมาที่เธออย่างช้าๆ และกำลังจะจับเข้าที่หน้าอกเธอ

น้ำตาของความอับอายปรากฏขึ้นที่หางตาของหยูลู่ แม้ว่าถ้าเธอจะกัดริมฝีปากตัวเองจนตายได้ เธอก็ไม่ต้องการถูกล่วงเกินแบบนี้

วูบบบบ” ในเวลาเดียวกันนี้เอง แสงเย็นเหยียบก็ข่วนมือของจงเหลียงกัว และลอยผ่านไปที่อีกฝั่งของโรงงาน จากนั้นก็ปักเข้ากับกำแพง

จงเหลียงกัวสั่นไปด้วยความกลัว และจากนั้นก็มองไปที่นิ้วของเขา ซึ่งปรากฏรอยเลือดอย่างไม่คาดคิด

“ก่อนที่เป้าหมายจะปรากฏตัว กรุณาอย่าแตะต้องเหยื่อ” น้ำเสียงเย็นปานน้ำแข็งของชิโยะลอยออกมาจากความมืด ทำให้จงเหลียงกัวต้องขบกรามด้วยความโกรธ แต่เขาไม่สามารถต่อต้านนินจาพวกนี้ได้ ฉะนั้นเขาจึงทำได้แค่กัดฟันและยืนอยู่ด้านข้าง

“นายน้อย” ขณะนั้นเอง พี่กางก็เดินออกมาจากมุม และยืนข้างจงเหลียงกัว พร้อมกับกระซิบ “พวกญี่ปุ่นพวกนี้ อวดดีมาก ทำไมเราไม่แทงหลังพวกมันหลังจากงานนี้จบล่ะครับ? และจากนั้น ก็ผลักความผิดไปให้เจ้าเด็กฉินเฉานั่น หึหึ นายน้อย ยัยผู้หญิงญี่ปุ่นนั่นดูดีทีเดียว เธอจะต้องทำให้นายน้อยมีความสุขแน่นอน”

“ชู่!” จงเหลียงกัวทำท่าให้เงียบ แต่เมื่อมองบนหน้าของเขา เขาเหมือนกับพอใจอย่างมากกับไอเดียนี้ “ไม่เลว เจ้าหนูกางฉลาดมาก ไปทำงานของแกไป อันดับแรกจัดการฉินเฉา และจากนั้นก็พวกญี่ปุ่น”

“คือว่านายน้อยครับ...” ความคิดหยาบช้าแวบผ่านดวงตาพี่กาง “ถ้าเกิดนายน้อยจัดการเธอแล้ว นายน้อยจะแบ่งน้ำแกงให้พวกเราชิมด้วยได้มั้ยครับ”

“อย่าห่วง” จงเหลียงกัวเข้าใจความต้องการของลูกน้อง ตบไหล่เขาเบาๆ และพูด “ถ้างานนี้สำเร็จ แกจะได้รับส่วนแบ่งแน่นอน พี่น้องเปรียบดั่งแขนขา ขณะที่ผู้หญิงก็เหมือนกับเสื้อผ้า ชุดนี้แม้สวยงาม แต่หลังจากที่นายน้อยคนนี้ใส่เสร็จ นายน้อยส่งให้พวกแกแน่”

พี่กางรีบสอพลอ คำพูดอวยพร ยกยอ แต่จริงๆ แล้วในใจของเขาแอบพึมพำว่า ฮึ่ม นี่ก็แค่ผู้หญิงญี่ปุ่น แต่ถ้าสิ่งที่ฉันต้องการเป็นหวานใจตัวน้อยของแก แกต้องสับฉันเป็นท่อนๆ แน่นอน พี่น้องเปรียบดั่งแขนขา ผู้หญิงก็เหมือนเสื้อผ้า อะไร? ไม่ใช่ว่านั่นเป็นท่อนล่างหรือไง! แกใส่เสื้อผ้าของฉัน ฉันกระทืบแขนขาแก!

“นายน้อย มีบางสิ่งที่ผมยังไม่เข้าใจ” หลังจากรออยู่นาน พี่กางก็ถามเสียงเบา “ครั้งนี้ ด้วยอาวุธหนักของเรา การฆ่าเจ้าหนูฉินเฉาไม่น่ามีปัญหา ทำไมบอสถึงต้องมีเจ้าพวกนินจาผีพวกนี้ด้วย?”

“แกยังไม่เข้าใจ” ดวงตาของจงเหลียงกัวเป็นประกายด้วยความกลัว เมื่อเขานึกถึงเหตุการณ์ที่บ้านเหลียว ร่างของเขาก็สั่นเทา “เจ้าหนูนั่นร้ายกาจจริงๆ ฉันกลัวว่าแม้แต่อาวุธของพวกเราก็ยังไม่สามารถฆ่ามันได้ พวกญี่ปุ่นนี่ต้องการช่วยเรากำจัดมัน เมื่อพวกเขาต้องการให้สิ่งเล็กน้อยนี้กับเรา แน่นอนว่าเราจะรับไว้”

“นายน้อยคิดการณ์ไกลจริงๆ” พี่กางก็คิดว่าฉินเฉาราวกับพระเจ้า วันนั้นที่เขาตกลงมาจากฟ้า และพลิกรถนิสสันของเขาด้วยลูกเตะ เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในใจเขาก็รู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมา

ชายคนนั้นไม่ใช่มนุษย์! พี่กางสรุปในใจเขา

ทันใดนั้นก็รู้สึกกังวล คนพวกนี้จะจัดการฉินเฉาได้จริงๆ เหรอ?

จงเหลียงกัวก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่เมื่อคิดเกี่ยวกับผลลัพธ์ของทั้งปืนกลและบาซูก้าที่เขานำมา ในใจเขาก็สงบลง ถึงยังไง พวกเขาก็ยังมีสองสิ่งนี้ ฉินเฉาแค่คนเดียว ต่อให้เมกะตรอน และออฟติมัส ไพร์ม มาด้วย พวกมันก็ต้องสยบภายใต้อาวุธเพลิงที่ทรงพลังนี้

เพียงแค่เขาคิดเรื่องนี้ นินจาพลันกระโดดเข้ามาจากข้างนอก และส่งสัญญาณมือ จากนั้นร่างของเขาก็กระโจนขึ้นไปแนวตั้งเหมือนกับนก ร่างของเขาติดกับกำแพงด้านบนประตู และจากนั้นก็หายไปกับหลังคา

ทุกคนสั่นไหว สัญญาณจากนินจานั้นชัดเจน ฉินเฉามาถึงแล้ว

อย่างแน่นอน ร่างในชุดโค้ตยาวสีดำไม่นานก็ปรากฏที่ประตู เขาค่อยๆ เดินเข้าประตูมา เหมือนกับไม่มีความกลัวอยู่เลยแม้แต่น้อย มือของเขาหยิบบุหรี่และไฟแช็กออกมา จุดมัน และจากนั้นก็คาบไว้ในปาก

“นายน้อยจง” ขณะที่ยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับสูบบุหรี่ไปด้วย ฉินเฉามองไปที่จงเหลียงกัวในชุดสูทสีขาว และแสยะยิ้ม “เป็นความคิดของนายจริงๆ ด้วยสินะ”

หลังจากที่พูดอย่างนั้น เขาก็พ่นควันออกมาเป็นวง “ฉันอยู่นี่แล้ว ถึงเวลาต้องทำส่วนของนายแล้ว ปล่อยหยูลู่ไป”

เมื่อเห็นฉินเฉา ตาของหยูลู่ก็เบิกขึ้น และนึกไปถึงเรื่องคนดักซุ่ม เธอร้องไห้ออกมา พร้อมกับส่ายหัวสุดชีวิต และกระทืบเท้ากับพื้น ต้องการทำให้ฉินเฉาจากไป

“ไม่ต้องกังวล” ฉินเฉาพูดกับหยูลู่ และส่งยิ้มกว้างให้กับเธอ “ไม่นานฉันจะพาเธอกลับบ้าน”

“ฉันกลัวว่าพวกแกทั้งหมดจะต้องอยู่ที่นี่” จงเหลียงกัวหัวเราะ ร่างสีดำจู่ๆ ก็ปรากฏออกมาจากด้านข้างของเขา ยื่นมือออกมาและดึงหยูลู่พร้อมเก้าอี้ และหายไปจากสายตาของฉินเฉา หลังจากจ้องฉินเฉาอย่างเย็นชา

นินจา!

ร่างสีดำนั่นดึงดูดความสนใจของฉินเฉาทันที นินจานั่นมาในชุดสีน้ำเงินเข้ม เผยให้เห็นแค่ 2 ตา ยิ่งกว่านั้น สายตาคู่นั้น ฉินเฉารู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก

“นายน้อยจง นายคงไม่ได้ใส่ใจตัวเลือกนี้เป็นพิเศษหรอกนะ” ฉินเฉาหยิบบุหรี่ของเขา และทิ้งมันลงพื้น “นายสมรู้ร่วมคิดกับพวกญี่ปุ่น ถ้านี่ไม่เรียกว่ากบฏแล้วเรียกว่าอะไร?”

“หือ กบฏอะไร!” พี่กางหยิบปืนออกมาจากเอวและเล็งไปที่ฉินเฉา พร้อมกับคำรามออกมาด้วยความโกรธ “เจ้าหนู หมดเวลาของแกแล้ว! ผู้คนที่สร้างปัญหาให้กับตระกูลจงของพวกเรา ไม่เคยตายดี”

“ไง ไม่ใช่ว่านี่คือพี่กางหรอกเหรอ?” เมื่อถูกปืนเล็ง ฉินเฉาทำเหมือนราวกับไม่มีอะไร เขาล้วงมือเข้าไปในถุงเสื้อด้านในโค้ต และมองตรงไปที่พี่กาง

“มีเจ้าท่อนนั่นทำให้นายอวดดีขนาดนั้นเชียว?” คำพูดของฉินเฉาเหมือนกับลมหนาว กำลังลอยอยู่ในโรงงาน ทำให้พี่กางหวาดกลัวและเช็ดเหงื่อเย็นๆ ของเขา

“ไอ้เวร อย่าคิดว่าแกวิเศษนักเพียงแค่รู้จักกังฟูนิดๆ หน่อยๆ!” จงเหลียงกัวเห็นท่าทางอวดดีไม่สนใจใครของฉินเฉา ในที่สุดเขาก็ฉีกสภาพผู้ดีจอมปลอมของเขาออก และสบถว่า “ฉันจะบอกแกให้ พื้นที่นี้เต็มไปด้วยคนของนายน้อยคนนี้! แกและหยูลู่จะไม่มีวันก้าวออกไปจากที่นี่ได้แม้แต่ก้าวเดียว! หลังจากที่นายน้อยคนนี้ฆ่าแกได้แล้ว เหลียวชาชาก็จะไม่สามารถหนีรอดเงื้อมมือของฉันไปได้ ฮ่าๆ ๆ!”

จงเหลียงกัวหัวเราะอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง ท่าทางพออกพอใจของเขาทำให้ฉินเฉารู้สึกรังเกียจ

“นายมั่นใจอย่างงั้นเหรอ หือ?” ฉินเฉาถามอย่างยอกย้อน

“ไม่นาน เดี๋ยวก็รู้!” จงเหลียงกัวโบกมือ ทันใดนั้นก็มีชายท่าทางกำยำเดินออกมาจากความมืด ในมือของเขา ถือปืนกลอูซี่ไว้ในมือ นอกจากเขา ยังมีอีกหลายคนที่มาพร้อมกับ AK-47 ปืนทุกกระบอกถูกเล็งมาที่ฉินเฉา

จากนั้น ประตูโรงงานที่ข้างหลังของฉินเฉาพลันปิดลง ปล่อยให้ฉินเฉาอยู่ข้างในโรงงาน ถ้าไม่ใช่เพราะแสงจันทร์ที่ส่องมาจากหน้าต่างด้านบน โรงงานนี้คงตกสู่ความมืดไปแล้ว

“ครั้งนี้ ฉันอยากจะเห็นว่าแกจะยังอวดดีได้อีกมั้ย!” จงเหลียงกัวหัวเราะลั่น “ดูนั่น มีคนอยู่ที่นี่ทั้งหมด 40 คน และทุกคนต่างมีปืนอยู่ในมือ! เพียงแค่คนเดียวก็สามารถสร้างรูบนร่างแกได้แล้ว! ดูแกสิ แกแค่คนเดียว แกไม่มีโอกาสชนะแล้ว...”

“ถ้านายอยากสู้ งั้นก็มาสู้ ทำไมต้องพูดเหลวไหลมากมาย หรือว่านี่เป็นเกมฟุตบอล? เราจำเป็นต้องแนะนำตัวผู้เล่นทั้งสองฝั่งด้วยเหรอ?” ฉินเฉาเหมือนจะร้อนใจ และยับยั้งคำพูดของจงเหลียงกัว

“ฮึ่ม!” จงเหลียงกัวเยาะเย้ย “ฉินเฉา ฉันรู้ว่าแกเป็นคนมีความสามารถ ดังนั้น ฉันต้องการให้แกมาทำงานให้ฉัน มันมีอะไรดีหรือไงที่ติดตามเหลียวตงไค? งานก็อันตราย แถมรายได้ก็ไม่สูงอีกต่างหาก ถ้าแกติดตามฉัน ฉันจะให้บ้านนาย แถมรถสปอร์ตด้วยก็ยังได้! และเงินเดือนก็อย่างน้อย 6 หลัก!”

จบตอน