ทะลุมิติมาเป็นเศรษฐินีแห่งวงการความงาม [จบ]

        เมื่อฮูหยินใหญ่เวินได้ยินคำพูดของเวินเยียน สีหน้าของนางก็ซีดเผือดทันที แววตาเบิกกว้างอย่างตกใจ ริมฝีปากสั่นเทา สุดท้ายก็มิได้พูดอันใด

        นางถูกให้รับโทษแทนโดยไร้ทางหนีแล้ว ครั้นจะลากบุตรสาวให้ลำบากไปด้วยย่อมมิได้ เวินเยียนรอดพ้นความผิดเพราะไม่มีหลักฐานชี้ตัว

        โชคยังดีที่เด็กน้อยคนนั้นมิได้เห็นเวินเยียนที่อยู่ข้างนอกบ้าน

        “เจ้าจะบอกว่าไม่รู้เห็นกับเรื่องที่เกิดขึ้นเช่นนั้นหรือ?” เวินซีจ้องมองเวินเยียนอย่างเย้ยหยัน

        “ข้าไม่รู้ หากวันนี้ท่านเจ้าอำเภอมิได้พาน้องเข้ามา ข้าคงถูกท่านแม่หลอกไปตลอด”

        “ท่านแม่ทำผิด บุตรสาวอย่างข้าคู่ควรที่จะรับโทษแทนนาง ท่านเจ้าอำเภอ ได้โปรดจับตัวข้าไปด้วยเจ้าค่ะ”

        เวินเยียนโขกหัวลงกับพื้น ในตอนที่เงยหน้าขึ้นหน้าผากก็เต็มไปด้วยเลือดพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ

        “หยุดได้แล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอันใดกับเจ้า ข้าทำผิดคนเดียว เจ้าไม่ต้องรับโทษแทนข้า”

        ฮูหยินใหญ่เวินจ้องมองนางด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า นางอยากจะเข้าไปหยุดบุตรสาวที่โขกหัวลงกับพื้น แต่ตัวเองก็ถูกจับมัดไว้อยู่

        นางหันไปมองท่านเจ้าอำเภอ แล้วโขกหัวลงพื้น “ท่านเจ้าอำเภอ ข้ายอมรับผิดแล้วเจ้าค่ะ ข้าทำร้ายเวินซีเอง จับข้าไปเถิด”

        “ท่านแม่ ลูกก็มีส่วนผิดเช่นกัน”

        ......

        ทั้งสองต่างแสดงความรักของมารดา และความกตัญญูของบุตรสาวต่อหน้าประชาชน เวินซีมองดูภาพนี้พลันหัวเราะเย้ยหยัน

        เหตุการณ์วุ่นวายไปหมด เวินอวิ๋นโปมองฮูหยินใหญ่เวินด้วยสายตาเย็นชา แล้วสะบัดชายเสื้อเดินจากไปต่อหน้านาง

        เขาให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตระกูลเวินมาโดยตลอด เรื่องที่ฮูหยินใหญ่เวินกระทำลงไป ในวันนี้เขาทำได้เพียงตัดนางทิ้ง

        เมื่อเห็นว่าเขามีจิตใจเหี้ยมโหดเช่นนี้ ฮูหยินใหญ่เวินก็ยิ่งสิ้นหวัง นางไม่แม้แต่จะเปิดปากพูด เพียงแค่มองไปบนพื้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก

        ขณะนั้นเจ้าหน้าที่ที่ไปตรวจค้นเงินกวนหยินได้กลับมา และวางเงินกวนหยินอันแวววับเรียงลงบนมือของเจ้าอำเภอ

        “ท่านเจ้าอำเภอ นี่เป็นสิ่งที่ขุดออกมาจากเตียงเตาของบ้านคนขับรถม้าขอรับ”

        “เอาตัวไป”

        ยามนี้มีหลักฐานครบถ้วนแล้ว เจ้าอำเภอจึงนำเงินห่อไว้ในผ้าแล้วเดินจากไป

        ฮูหยินใหญ่เวินถูกเจ้าหน้าที่ฉุดกระชากไปอย่างไม่ปรานี นางฝืนเดินเซอยู่ด้านหลัง

        “ท่านแม่” เวินเยียนเอ่ยปากเรียกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอาลัยและรู้สึกผิด

        แต่ฮูหยินใหญ่เวินมิได้หันกลับมามองแม้แต่น้อย

        ฝูงชนเริ่มพากันเคลื่อนไหวเพื่อหลีกทางให้กลุ่มคนของเจ้าอำเภอ

        เมื่อปมปัญหาคลี่คลายแล้ว เวินซีจึงพยุงสืออีที่อยู่บนพื้นขึ้นมา และกำลังจะเรียกเขาให้จากไปด้วยกัน แต่ทันใดนั้นหางตาก็เหลือบไปเห็นมีดสั้นเล่มหนึ่งลอยเข้ามาจากทางประตูบ้านของตระกูลเวิน

        นางผลักสืออีให้หลบออกไป พลันเงยหน้ามองดูหลานเยว่เฉิงที่ยิ้มนิ่งๆ

        “มิทราบว่าคุณชายซูหมายความเช่นไร?” เวินซีถามเสียงนิ่ง

        “เพียงอยากทดสอบวิทยายุทธ์ของคุณหนูเวินซีน่ะขอรับ ทำให้ข้าทึ่งจริงๆ”

        หลานเยว่เฉิงยืนพิงประตู

        “คุณชายซูชมเกินไปแล้ว แค่ความบังเอิญเท่านั้น” เวินซีพูดกับเขาอย่างสุภาพ แต่แสดงท่าทีระมัดระวังอยู่ตลอด

        “คุณหนูเวินซีมีฝีมือยิ่งนัก”  หลานเยว่เฉิงหัวเราะเยาะ

        นางเป็นคนแรกที่สามารถรับมือกับลูกน้องของเขาได้

        “ไม่ทราบว่าคุณชายซูหมายถึงด้านใดเจ้าคะ?”

        “เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่อยู่ด้านหลังเจ้าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเท่าไร?”

        “เรื่องนี้มิต้องให้คุณชายซูกังวลหรอกเจ้าค่ะ ท่านมิใช่หมอดูเสียหน่อย จะรู้ได้อย่างไรว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานเท่าไร”

        หลานเยว่เฉิงถูกเวินซีตอกกลับทุกประโยคอย่างไม่ไว้หน้า

        เขาที่ยามปกติเป็นคนฝีปากเก่งถึงกับตอบโต้ไม่ถูก และทำได้เพียงเดินกลับเข้าไปในจวนตระกูลเวินอย่างไม่สบอารมณ์

        เวลานี้ผู้คนเกือบทั้งหมดแยกย้ายกันแล้ว เวินเยียนมองเวินซีด้วยความเกลียดชัง

        “ไม่จำเป็นต้องมองข้าเช่นนั้นหรอก ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดที่เจ้าก่อไว้ทั้งนั้น” เมื่อตระกูลเวินถูกโจมตีอย่างหนัก เวินซีก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาก นางแสยะยิ้มมองไปที่เวินเยียน

        “เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ข้าจะเอาคืนทั้งหมด” เวินเยียนหันหลังเดินกลับเข้าไปในจวน

        “เวินซี...” เวินอวิ๋นโปเอ่ยเรียก แต่แล้วก็หยุด ในยามนี้เขาดูเหมือนชราตัวไปสิบปี

        “ไม่ทราบว่านายท่านเวินมีอันใดจะพูดเจ้าคะ?”

        “เจ้า… เห้อ...” ในตอนนี้เวินอวิ๋นโปรู้สึกเสียใจที่เชื่อเวินเยียน และบอกเรื่องตัวตนที่แท้จริงของเวินซี

        มิฉะนั้น เขาก็คงหาเหตุผลที่จะขอร้องให้เวินซีไม่เอาเรื่องและปล่อยตระกูลเวินไปได้

        “ในเมื่อนายท่านเวินไม่มีอันใดแล้ว ข้าก็ขอตัว ที่ร้านเครื่องหอมยังต้องมีคนเฝ้า”

        เวินซีหาข้อแก้ตัวมามั่วๆ พลันหันหลังเดินจากไป สืออีกับจ้าวต้านก็เดินตามประกบนางซ้ายขวา

        เมื่อกลับมาถึงร้านเครื่องหอม นางก็รีบอาบน้ำทันทีแล้วกลับออกมาด้วยท่าทีสดชื่น

        เมื่อได้เจอเรื่องดีๆ จิตใจก็เบิกบาน ยามนี้นางมองดูสิ่งใดก็ถูกใจไปหมด

        “เวินซี” ขณะนั้นโจวอวี่ชางกำลังยืนรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นเวินซีเดินออกมาก็เข้าไปหาทันที

        “ท่านพี่เป็นเช่นไรบ้างเจ้าคะ?”

        “ได้ยินว่าเกิดเรื่องขึ้นกับฮูหยินใหญ่เวินหรือ”

        “ท่านพี่มาขอความเมตตาให้กับฮูหยินใหญ่เวินหรือเจ้าคะ”

        “มิใช่ เรื่องนี้นางสมควรแล้ว ไม่จำเป็นต้องขอความเมตตาให้นาง ที่พี่มาเพราะอยากให้เจ้าช่วยถอนพิษในร่างกาย พี่รู้สึกว่าฟื้นตัวดีแล้ว”

        “ท่านพี่มิได้มาเพื่อขอความเมตตาให้ฮูหยินใหญ่เวินจริงนะเจ้าคะ? ถึงแม้ฮูหยินใหญ่เวินจะโหดเหี้ยมอำมหิต แต่นางก็เป็นคนเลี้ยงดูท่านมาตั้งแต่วัยเยาว์”

        เวินซีเม้มริมฝีปากพลางมองเขา จงใจพูดทดสอบ

        “นางเป็นคนที่ต้องการฆ่าข้าให้ตายเช่นกัน น้องพี่ เรามิพูดถึงเรื่องนี้กันอีกแล้ว” โจวอวี่ชางมีแววตาเศร้าสลด เขารู้สึกทนไม่ไหว แต่สุดท้ายก็มิได้เอ่ยปากขอให้นางช่วยเหลือ

        เขารู้จักนิสัยของฮูหยินใหญ่เวินดี หากช่วยนางไปก็มีแต่จะทำให้เวินซีลำบากยิ่งขึ้น

        “เช่นนั้นเราไปถอนพิษกันเถิดเจ้าค่ะ”

        เวินซีพอใจกับท่าทีของโจวอวี่ชางมาก นางเดินไปด้านหน้า พาเขาไปยังสถานที่เก็บยา

        “นอนลงเจ้าค่ะ”

        นางจุดกระถางเผาเครื่องหอมและเปิดหน้าต่างออก แสงตะวันจึงสาดส่องเข้ามา

        หลังจากที่โจวอวี่ชางนอนลง เวินซีก็ถลกชายเสื้อของเขาขึ้น และเริ่มจัดการกับบาดแผล

        เป็นเพราะฤทธิ์ยาจึงทำให้หลายวันที่ผ่านมาบาดแผลมิได้แย่ลง ถึงแม้จะยังมิได้สมานกันดี

        “เจ็บหน่อยนะเจ้าคะ ท่านอดทนหน่อย”

        เวินซีแทงเข็มเงินลงไปในจุดฝังเข็มด้วยสีหน้าจริงจัง นางหยิบยาออกมาจากโกร่งบดยา แล้วเทลงบนปากแผลของโจวอวี่ชาง

        โจวอวี่ชางกัดฟันฝืนทนต่อความเจ็บปวด ตอนนี้เขารู้สึกว่าที่ปากแผลราวกับมีมดหลายพันหมื่นตัวกำลังกัดกิน

        เวินซีแทงเข็มเงินลงไปในจุดฝังเข็มหลายแห่งด้วยความชำนาญ จากนั้นใช้ผ้าพันใกล้ๆ บาดแผล และใส่ยาต่อไป

        ไม่นานนักก็มีของเหลวสีดำไหลออกมาจากบาดแผลของโจวอวี่ชาง หยดลงพื้นทีละหยด

        เวินซีเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว นางหยิบยาอีกตัวเทลงบนปากแผลของเขา

        “อ้าก——” โจวอวี่ชางร้องเสียงหลง หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อที่ผุดพราย เขานอนบนเตียงอย่างหมดแรง แต่มิได้ละสายตาออกจากเวินซีเลย

        “อดทนไว้นะเจ้าคะ นี่เป็นยาที่ใช้สำหรับฆ่าเชื้อ ป้องกันมิให้บาดแผลของท่านติดเชื้อ”

        นี่เป็นยาที่นางเพิ่งคิดค้นขึ้นมา โจวอวี่ชางจึงช่วยทดลองยาพอดี โชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาไม่เลวเลย

        เมื่อรอจนของเหลวสีดำหยุดไหลออกจากบาดแผล เวินซีก็ใช้ผ้าอีกผืนสะบัดไปที่ร่างของเขา “กัดไว้”

        โจวอวี่ชางทำตาม

        เวินซีหยิบกริชออกมาเล่มหนึ่ง หลังจากที่ใช้ยาฆ่าเชื้อแล้วเริ่มกรีดชิ้นเนื้อที่อยู่ใกล้กับบาดแผลเน่าเสียทิ้ง

        โจวอวี่ชางเจ็บจนแทบดิ้น แต่เมื่อเห็นนางตั้งใจถึงเพียงนี้จึงฝืนทนไว้

        เวลาผ่านไปไม่นานนัก เวินซีก็กำจัดเนื้อเน่าเสียออกมาทั้งหมด จากนั้นจึงพันแผลให้เขา

        “ท่านพี่ คืนพรุ่งนี้ตอนที่ข้าส่งท่านออกไป ข้าหวังว่าท่านจะพายียีไปด้วย”

        “เร็วเพียงนี้เชียวหรือ?” โจวอวี่ชางเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

        “เรื่องนี้หากปล่อยไว้นานจะยิ่งเป็นอันตราย ข้าจะเตรียมยาทั้งหมดที่ใช้รักษาบาดแผลไว้ในสัมภาระของท่าน ท่านพี่ ข้าขอฝากยียีให้ท่านดูแลด้วยนะเจ้าคะ”

        “ได้” โจวอวี่ชางไม่อยากปฏิเสธ จึงรับปากนาง

        “คุณหนูเวินซี! คุณหนูเวินซี!” ขณะนั้นเสียงของจ่างกุ้ยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู เขามีอาการแตกตื่นอย่างเห็นได้ชัด

         “เข้ามา” 

        หลังจากที่เวินซีอนุญาต เขาก็รีบเดินเข้ามาทันทีอย่างรีบร้อน