ผู้ร่วงหล่น

เมื่อเห็นอารมณ์ของนกอสูรตรงหน้าทำให้เด็กหนุ่มเดินเข้าไปกอดนกตัวนั้นอย่างโยนอ่อนพร้อมกับพูดว่า

“ไม่เป็น ๆ ไม่เป็นแล้ว ทุกอย่างจะดีขึ้นมาเอง ผู้นำพาแห่งความมืดต้องตาย”

นกอสูรตรงหน้าได้ยินดังนั้นจึงมีอารมณ์ที่สงบลงพร้อมกับนำหัวมาลูบเด็กหนุ่มทันที หลังทั้งคู่ได้ปลอบใจกันและกันก่อนจะแยกกัน

เด็กหนุ่มได้พูดกับนกอสูรว่า

“ในคราวนี้พวกเราจะไม่ไปกันแค่ 2 คนเท่านั้น”

นกอสูรตรงหน้าเด็กหนุ่มได้ฟังจึงเอียงหัวเล็กน้อยแสดงอาการสับสนกับคำพูดของเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มเห็นดังนั้นจึงหัวเราะขึ้นและพูดว่า

“พวกเราจะประมาทผู้นำพาแห่งความมืดไม่ได้ ถึงแม้ว่านายจะปลุกสายเลือดขึ้นมาได้และฉันได้ต่อสู้กับเขามานับไม่ถ้วนจิตใจ แต่ความอันตรายของเขานั้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จากอันตรายมากคราวนั้นตอนนี้เป็นไม่ควรต่อสู้ด้วย”

เด็กหนุ่มพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นจนน่ากลัวเพราะยังไงในต่อแรกที่เจอกับผู้นำพาแห่งความมืด ระบบหัวใจแฝงม่วงยังบอกว่าผู้นำพาแห่งความมืดคนนี้อันตราย

แต่คราวนี้ที่ระบบหัวใจแฝงม่วงเตือนขึ้นผู้นำพาแห่งความมืดอยู่ในระดับที่ไม่ควรจะต่อสู้ด้วย ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

จากความมั่นใจเต็มร้อยคราวนี้เริ่มที่จะลดลง แต่เด็กหนุ่มในตอนนี้ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

ทันใดนั้นได้มีประตูเปิดขึ้นมาพร้อมกับร่างหญิงสาวเดินเข้ามาอย่างสง่างามและเข้าไปกอดเด็กหนุ่มอย่างอ่อนโยน

“การียะโซ ลูกเรียกแม่มาทำอะไร”

เด็กหนุ่มคนนี้คือการียะโซหลังจากที่รักษาตัวเองได้สำเร็จและนกอสูรคือลูกนกอสูรที่แจ๊คได้ฆ่าครอบครัวของนกอสูรตนนี้ไปทั้งหมด

การียะโซกอดแม่ของตนเองก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้นมาว่า

“ท่านแม่ ข้ามีเรื่องจะขอร้อง”

จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ที่เป็นแม่ของการียะโซมองการียะโซเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้นมา

“ได้สิ ลูกมีเรื่องอะไรที่จะให้แม่ช่วยละ”

“ผู้นำพาแห่งความมืดปรากฏตัวขึ้น”

เมื่อการียะโซพูดขึ้นผู้นำพาแห่งความมืด บรรยากาศรอบ ๆ ได้สว่างขึ้นเล็กน้อยและมีแรงกดดันอันมหาศาลกดทับร่างกายของการียะโซและนกอสูรก่อนจะหายไป

“ลูกแน่ใจหรือการียะโซ”

แม่ของการียะโซพูดขึ้นมา การียะโซหอบหายใจเพราะแรงกดดันจากแม่ของการียะโซมันสูงมาก ๆ นกอสูรได้นอนลงไปกับโต๊ะอาหารอย่างอ่อนแรง

“ใช่ท่านแม่ ผู้นำพาแห่งความมืดอยู่ที่เมืองเอยีน ห่างจากเมืองที่พวกเราอยู่ 3 เมืองด้วยกัน”

แม่ของการียะโซจองการียะโซอย่างสงสัยเพราะลูกของเธอมีอะไรที่เธอยังไม่รู้อีกมากมาย อย่างเช่นการรักษาของการียะโซที่ไม่เคยมีใครที่ไหนคิดและทำได้ การหาผู้นำพาแห่งความมืด การทำให้นกอสูรเติบโตได้ขึ้นขนาดนี้

แต่เธอไม่คิดจะพูดอะไรออกมาถ้าการียะโซไม่คิดจะบอกเธอก่อน ก่อนจะตอบตกลงเพื่อกำจัดผู้นำพาแห่งความมืด

เมื่อสักครู่นี้เธอได้รับข่าวสารจากสมาคมนักผจญภัยว่าผู้นำพาแห่งความมืดออกจากภูเขาภูตผีไปเรียบร้อยแล้ว แต่เธอไม่คิดจะสนใจเพราะตอนนี้

สงครามระหว่างอาณาจักรซาราโนกับลอร์ดแห่งความตายกำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เธอในฐานะจอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ต้องออกไปรับมือกับลอร์ดแห่งความตาย

เธอพึ่งได้กลับมาจากสนามรบทั้งพลังเวทมนตร์และร่างกายของเหนื่อยล้ามาก ๆ ถ้าไม่ใช้เพราะว่าการียะโซเรียกเธอมา เธอคงจะไม่มีทางออกจากหอคอยจนกว่าจะฟื้นฟูพลังได้สำเร็จ

การียะโซเหมือนกับรู้ความคิดของแม่ตนเองจึงหยิบน้ำยาจากแหวนมิติขึ้นมา น้ำยาที่การียะโซหยิบขึ้นมานั้นส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้องทำให้ผู้ที่สูบดมกลิ่นของน้ำยารู้สึกสบายกายและจิตใจ

นกอสูรที่เหนื่อยล้าจากแรงกดดันที่จอมเวทผู้ยิ่งใหญ่ปล่อยออกได้ลุกขึ้นหลังจากได้กลิ่นของตัวน้ำยาในมือการียะโซ

แม่ของการียะโซรู้สึกแปลกใจที่ลูกของตนเองหยิบน้ำยาวิเศษที่เธอไม่รู้จักออกมา ทำให้เธอรู้สึกตกใจและมองหน้าการียะโซ

“กินสิ่งนี้ท่านแม่จะช่วยให้ท่านรู้สึกสบายกายและจิตใจ บาดแผลจากการต่อสู้และหายไปในพริบตาเดียว”

หลังพูดจบการียะโซได้ยืนน้ำยาวิเศษให้แม่ของตนเอง แม่ของการียะโซรับมาก่อนจะถามการียะโซขึ้นมาว่า

“น้ำยานี้คือสิ่งใดทำไมแม่ไม่ค่อยเห็นของสิ่งนี้”

“น้ำยาวิเศษนี้คือน้ำยาฟื้นฟูของลายาโน”

แม่ของการียะโซขมวดคิ้วของเธอไม่เคยได้ยินชื่อของน้ำยาฟื้นฟูของลายาโน แต่เธอไม่ได้ถามมากเพราะเธอไม่อยากให้ลูกของเธอรู้สึกอึดอัดก่อนจะดื่มเข้าไปทั้งหมด

ทันทีที่น้ำยาไหลลงคอของเธอ ตัวยาได้กระจายไปทั่วร่างกายของเธอทำให้เธอรู้สึกสบายราวกับได้เกิดใหม่ บาดแผลจากการต่อสู้ได้หายลงภายในพริบตาเดียว

บาดแผลจากสงครามที่ต้องการระยะเวลาถึง 5-10 ปีในการรักษาคราวนี้แค่ดื่มน้ำยาเข้าไปบาดแผลทั้งหมดของเธอได้หายทันที

ทำให้เธอมองการียะโซด้วยความรักอีกครั้งหนึ่งก่อนจะพูดว่า

“ได้ แม่จะไปฆ่าผู้นำพาแห่งความมืดให้กับลูก แต่พวกเราต้องเตรียมการอะไรบางอย่าง”

หลังพูดจบแม่ของการียะโซได้นั่งสมาธิเพื่อรักษาบาดแผล ส่วนการียะโซเห็นด้วยกับคำพูดของแม่ตนเองเพราะระบบหัวใจแฝงม่วงได้บอกว่า

“ผู้นำพาแห่งความมืดมีข้ารับใช้อยู่ในระดับมหาจอมเวท (เทพที่ไม่สมบูรณ์) โปรดระวัง”

นี้คืออีกเหตุผลหนึ่งที่ทำให้การียะโซอยากให้แม่และกองกำลังของอาณาจักรซาราโนไปช่วยเขาในการกำจัดผู้นำพาแห่งความมืด

..............................

กลับมาอยู่ภายในร้านอาหารของเล็กเมืองเอยีน ภายในร้านอาหารมีเวทจำนวนมากกำลังโจมตีไปที่แจ๊ค

แจ๊คเห็นเวทมนตร์จำนวนมากกำลังโจมตีเขาจึงหัวเราะขึ้นอย่างบ้าคลั่งพร้อมกับกางมือออกก่อนจะมีกำแพง 5 สีแบบที่ครอบร้านอาหารแห่งนี้อยู่

ปัง ปัง ปัง ปัง ตูม ตูม

เวทมนตร์จำนวนมากโจมตีใส่กำแพง 5 สีอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงระเบิดขึ้นมา เวทมนตร์ได้ทำลายข้าวของต่าง ๆ ภายในร้านอาหารจนเสียหาย

กำแพง 5 สีตรงหน้าแจ๊คอย่างต่อเรื่อย ๆ เพราะเวทมนตร์ได้เข้ามาโจมตีและมีร้าวรอยเกิดขึ้นมาจนกำแพง 5 สีเกือบจะแตกทำให้แจ๊ครู้สึกสนุกขึ้นมาเล็กน้อย

กำแพง 5 สีตรงหน้าเขาใช่พลังแค่ 10 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นเพราะแจ๊คได้ใส่พลังส่วนใหญ่ในการครอบร้านอาหารจนเกือบหมด แต่มันไม่ได้ทำให้แจ๊ครู้สึกตกใจ

เมื่อเหล่านักเวทเห็นร้าวรอยบนกำแพง 5 สีของแจ๊คพวกเขาจึงตื่นเต้นเป็นอย่างมากพร้อมกับตะโกนขึ้นมา

“โจมตีต่อไป”

“กำแพงนั้นทนได้ไม่นานหรอก เมื่อกำแพงนั้นแตกออกผู้นำพาแห่งความมืดก็ไม่มีที่หลบหนีแล้ว”

“ใช่”

“โจมตี-----------------!!!!!”

ปัง ตูม

สิ้นสุดเสียงนักเวทคนที่ตะโกนคนสุดท้าย ได้มีเสียงระเบิดชิ้นเนื้อเกิดขึ้นทำให้เหล่านักเวทหันไปมองนักเวทคนที่ตะโกนก่อนจะพบว่ามีแต่ร่างกายไร้หัว

และกลางอากาศได้มีชิ้นเนื้อ สมอง ลูกตากระจัดกระจายเป็นดอกไม้ไฟเลือดภายในร้านอาหารก่อนเศษเนื้อจะตกลงมาพร้อมกับเลือดสาดกระจายออกจากร่างอันไร้หัวของนักเวท

ด้านหลังของนักเวทได้มีมือสีดำสนิทปรากฏขึ้นด้านหลังก่อนจะเผยตัวเองออกมาเต็มตัว คนนั้นคือแจ๊คเอง

“พูดมากน่ารำคาญจนทำให้ฉันเผลอฆ่าทิ้งไปจนได้ พละกำลังของฉันในตอนนี้แข็งแกร่งเกินกว่าร่างกายนักเวทที่แสนจะอ่อนแอจะรับไหว”

เมื่อแจ๊คพูดจบลงเขาได้ยินเสียงที่เย็นชามาจากชุดแห่งความว่างเปล่าของเขา แต่เขาเลือกที่จะไม่สนใจ

“เป็นไปได้ยังไง ผู้นำพาแห่งความมืดอยู่ในกำแพง 5 สีตรงนั้นนี้”

เมื่อนักเวทได้พูดจบลงกำแพง 5 สีได้พังทลายลงหลงเหลือเอาไว้แต่ความว่างเปล่า ตัวตนที่อยู่ในกำแพง 5 สีนั้นคือเงาในกระจกที่แจ๊คสร้างขึ้นมา

“ฮ่า ๆ”

แจ๊คหัวเราะพร้อมกับเดินเข้าไปหานักเวทตรงหน้าช้า ๆ ราวกับเสือกำลังมองจองเหยื่อของมันก่อนจะกิน นักเวทตรงหน้าแจ๊คตัวสั่นไปเพราะความหวาดกลัว จิตสังหารของแจ๊คได้พุ่งตรงเข้าไปในจิตใจของนักเวททำให้เริ่มหายใจติดขัด

จนนักเวทคนนั้นเกิดบ้าคลั่งขึ้นมาชี้ไม้คทามาทางแจ๊คก่อนจะมีวงแหวนปรากฏขึ้น แจ๊คเห็นดังนั้นจึงหัวเราะด้วยความชั่วร้ายดวงตาสีม่วงได้ส่องประกายเข้ากับจิตสังหารของแจ๊ค

ทำให้รอบตัวแจ๊คน่ากลัวขึ้นไปอีกระดับ นักเวทตรงหน้าแจ๊คเกิดสติแตกขึ้นมาได้ส่งเสียงร้องราวกับคนบ้าคลั่งก่อนจะยิงพลังเวทมนตร์มาหาแจ๊ค

แจ๊คไม่ได้หลบเวทมนตร์ของนักเวทคนนั้น ทำให้นักเวทคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นแจ๊คไมได้หลบเวทมนตร์ของเขา

ทว่าตอนที่เวทมนตร์กำลังไปถึงตัวแจ๊ค อยู่ ๆ เวทมนตร์ได้เลี้ยวไปทางขวาราวกับมีอะไรบางอย่างมาบิดเบือนเส้นทางของเวทมนตร์

เมื่อเห็นดังนั้นดวงตาของนักเวทแสดงอาการสิ้นหวังอย่างใหญ่หลวงทำให้แจ๊คเห็นดังนั้นจึงหัวเราะขึ้นพร้อมกับตัดแขนและขาของนักเวทตรงหน้าก่อนจะห้ามเลือดด้วยวิชาแปรธาตุเปลี่ยนน้ำเป็นทราย

นักเวทคนอื่นเห็นดังนั้นจึงตกใจเป็นอย่างมากก่อนจะชี้ไม้คทามาทางแจ๊คแต่แจ๊คได้หายไปปรากฏขึ้นด้านหลังนักเวทคนหนึ่งก่อนจะตัดแขนและขาเหมือนกับคนก่อน

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ช่วยด้วยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ปล่อยฉันไปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปปป

เสียงกรีดร้องของนักเวทได้ดังขึ้นอย่างต่อเรื่อย ส่วนคนธรรมดาตอนนี้กำลังนั่งก้มหัวและตัวสั่นไปด้วยความหวาดกลัวจนไม่กล้ายกหัวขึ้นมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

ผ่านไปไม่นานเสียงกรีดร้องอย่างสิ้นหวังได้หยุดลง ทำให้คนธรรมดายกหัวขึ้นมาและพบเห็นกับสิ่งที่หวาดกลัวที่สุดภายในชีวิตของเขาจะพบเจอ

บางคนถึงกับกรี๊ดออกมา บางคนอ้วกออกมาและบางคนถึงขั้นสลบลงไปเพราะตรงหน้าของพวกเขา เหล่านักเวทถูกปิดปากด้วยอะไรบางอย่าง ถูกตรึงร่างกายเอาไว้ไม่ให้ขยับตัว

ส่วนแจ๊คในตอนนี้กำลังกัดกินแขนและขาของเหล่านักเวทอยู่

............................................................................................................................................................................................................