ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่43 จับผีสาวมาด้วย

     พอเห็นรอยยิ้มของผีสาว เย่จื่อเฉินก็ถึงกับตะลึงงัน

     ทำไมผีสาวถึงได้น่ารักขนาดนี้ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเลย

     พรึบ

     ผีสาวเมื่อเห็นอาการของเย่จื่อเฉินจึงลอยขึ้นไปบนเพดานรถ สองมือยกขึ้นบังไว้ข้างหน้าแล้วขมวดคิ้วมุ่น

      "นายจะทำอะไร อย่ามาคิดมิดีมิร้ายกับฉันนะ"

      "เธอลงมาเถอะ"

     เย่จื่อเฉินยกมือขึ้นจับข้อเท้าของผีสาวพร้อมกับดึงเธอลงมา รถมันก็คันแค่นี้เธอจะไปหลบอยู่ตรงไหนได้

      "นายจะทำอะไร ขอบอกไว้เลยนะ ฉันคือผีสาวเวอร์จินถ้านายคิดเอาเปรียบฉันนายซวยหนักแน่"

     ผีสาวทำหน้าคาดโทษท่าทางแบบนั้นเหมือนกับว่าเย่จื่อเฉินจะทำอะไรเธอจริงๆ

      "ฉันว่านะเพื่อนผี เราสองคนมันอยู่กันคนละขั้วเธออย่าหลงตัวเองเกินไปจะดีกว่าไหม? รอบตัวฉันยังมีสาวๆรอให้ฉันไปจีบอีกตั้งเยอะ!"

      ด้วยกลัวว่าผีสาวจะไม่เชื่อเย่จื่อเฉินจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดหน้าหลักของซูเหยียน

     ...

     ไม่ใช่ว่าบล็อกกันไปแล้วนะ

     ไม่มีข่าวคราวใดๆ ในหน้าหลักของซูเหยียนเลย เขาจึงลองส่งข้อความไปดู

      hello!

      เปิดการยืนยันความเป็นเพื่อน คุณยังไม่ได้เป็นเพื่อนกับอีกฝ่าย

      กรุณาทำการส่งคำขอยืนยันความเป็นเพื่อน...

      "ฮ่าฮ่าฮ่า โดนเขาลบไปแล้ว!"

      ผีสาวหัวเราะชนิดที่ว่าอย่าให้พูดเลยว่ามีความสุขขนาดไหนเย่จื่อเฉินทำมือเป็นเชิงบอกว่ารอเดี๋ยวจากนั้นจึงเลื่อนเปิดหน้าหลักของเซี่ยเขอเข่อ

     เฮ้ คราวนี้ไม่ได้ลบ

      "ดูสิ!"

      เย่จื่อเฉินพลิกโทรศัพท์มา แต่ผีสาวตนนั้นกลับอึ้งไป

      "เขอเข่อ"

      "เธอรู้จักเหรอ?"

      เย่จื่อเฉินเบิกตาโต และเห็นว่าผีสาวนั้นเผยรอยยิ้มโศกเศร้าออกมาจางๆ

      "เขาสบายดีไหม?"

      ดูท่าว่าผีสาวตนนี้จะรู้จักเซี่ยเขอเข่อจริงๆ

      "สบายดี ตอนนี้เป็นดาวมหาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิง"

      "ดีจังเลย" ผีสาวเผยรอยยิ้มออกมาจางๆแล้วพูด "ก่อนหน้านี้พวกเราเคยพูดไว้ว่าจะเข้ามหาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงด้วยกันไม่คิดเลยว่าเธอจะเข้ามหาลัยนี้จริงๆ จริงสิ ฉันเป็นเพื่อนสนิทเซี่ยเขอเข่อ"

     เย่จื่อเฉินกลืนน้ำลายอัตโนมัติ แล้วลูบแขนตัวเอง

     บอกตามตรงเลยว่าเขาขุนลุกไปหมดแล้ว

     ผีสาวคนนี้รู้จักกับเซี่ยเขอเข่อแถมสองคนนี้ยังสัญญาว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเดี๋ยวกันก่อน

     โดยเฉพาะการที่ทั้งคู่สัญญากันไว้ว่าจะเข้ามหาวิทยาลัยเทคโนโลยีปิงเฉิงด้วยกัน

     จึงมั่นใจได้ว่าตอนที่พวกเธอรู้จักกันคือตอนมัธยมปลาย

     เนื่องจากเด็กชั้นมัธยมต้นนั้นจะมีมหาวิทยาลัยอยู่ในหัวพวกเขาแค่ไม่กี่ที่เท่านั้น...

      "ฉันขอถามหน่อยได้ไหมว่าเธอตายเมื่อไร?"

     "สองปีก่อน ก่อนสอบเข้ามหาลัย"

     ใบหน้าของผีสาวเต็มไปด้วยรอยยิ้มแต่รอยยิ้มนั้นมันกลับขมขื่นจนไม่สามารถพูดออกมาได้

     ตึก

     เย่จื่อเฉินวางมือตรงหน้าอก หายใจเข้าซ้ำๆ อยู่หลายครั้ง

     เขามีลางสังหรณ์

     เขาพบเจอเรื่องที่ไม่ธรรมดาเข้าแล้ว

     เรื่องเกิดก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัย...

     ยังไม่สิ้นอายุขัย

     เขาฆ่า!

      ขนลุกซู่ขึ้นมาทั้งตัว เย่จื่อเฉินตั้งสติสลัดความคิดในใจออกไปเพื่อให้ตัวเองสงบลง

      "กลับไปที่เรื่องเดิมเธอดูหน่อยว่ามีตรงไหนตามตัวฉันที่เธอสามารถอาศัยอยู่ได้บ้างต่อไปนี้เธอก็มาอยู่กับฉัน เธอกับเซี่ยเขอเข่อเป็นเพื่อนสนิทกันไม่ใช่เหรอมาอยู่กับฉันเธออาจจะได้เจอเขาก็ได้นะ"

      "จำเป็นเหรอ?" ผีสาวยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า "ต่อให้เจอกัน แล้วพวกเราจะคุยกันเหมือนฉันกับนายได้เหรอ?"

     เย่จื่อเฉินรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้

     ที่เขาสามารถมองเห็นผีสาวตนนี้ได้ก็เพราะว่าเนตรอัคคีของซุนหงอคงเซี่ยเขอเข่อเป็นแค่คนธรรมดา แล้วจะไปมองเห็นได้ยังไง

     คนกับผี อย่างไรพวกเขาก็ไม่ใช่คนที่เดินอยู่บนถนนสายเดียวกัน

     แต่เขาเห็นความหวังในดวงตาของผีสาวตนนี้

      "ได้สิ!"

      เย่จื่อเฉินยิ้มแล้วพูดขึ้น

     ผีสาวมีสีหน้าตกใจ เย่จื่อเฉินพูดต่อ "เชื่อฉัน มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นรอบตัวฉันมากมายอย่างเช่นตอนนี้ที่ฉันมองเห็นเธอ เธอมาอยู่กับฉัน ฉันทำให้เธอเกิดใหม่ได้"

      "นายโกหก เรื่องที่แม้แต่คุณตากู่ก็ยังทำไม่ได้ นายไม่มีทางทำได้!"

     "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณตากู่ที่เธอพูดถึงเขาเป็นใครแต่ฉันไม่ใช่เขา อย่าเอาเขามาตัดสินฉันสิ"

     เย่จื่อเฉินหรี่ตาลง เขาไม่รู้ว่าคุณตากู่คนนั้นเป็นใครแต่มองเห็นผีได้ก็ต้องเป็นยอดมนุษย์แน่นอน

     แต่พลังสูงแล้วยังไง เขามีเป็นกลุ่มเลยนะ!

     ในกลุ่มนั้นเป็นเทพเซียนกันทั้งนั้น

     เพื่อทำให้ผีสาวมีความหวังขึ้นมาใหม่ เย่จื่อเฉินจึงเสี่ยงโยนกระสุนปืนออกไปอีกครั้ง

      "ฉันรับรองเลยว่าฉันสามารถทำให้เธอฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้จะทำให้เธอได้เจอพ่อแม่และเพื่อนของเธออีกครั้ง..."

     ฟื้นคืนชีพ

     ร่างของผีสาวสั่นเทิ้มขึ้นมาอย่างรุนแรง เธอขบกัดริมฝีปากเต็มแรงบีบมือสองข้างเข้าหากันแน่น

      "ที่ตัวนายมีของอยู่สิ่งหนึ่งที่สามารถให้ฉันอาศัยอยู่ได้"

      "เธอชี้เลย"

      "ฉันหาไม่เจอ แต่ฉันรู้สึกถึงมันได้"

     เย่จื่อเฉินนึกขึ้นมาได้ทันที เขาเลื่อนเปิดหีบสมบัติในโทรศัพท์แล้วเอาเนตรมังกรที่ไม่รู้ว่าใช้งานยังไงออกมา

      "ใช่ไอ้นี่ไหม?"

      "ใช่"

      สิ้นเสียงผีสาวก็ม้วนตัวหายเข้าไปในเนตรมังกร หลังจากที่เธอเข้าไปแล้ว เนตรมังกรสีขุ่นอันนั้นก็หดตัวเล็กลงอย่างรวดเร็วจนมีขนาดเท่าลูกแก้ว

     ด้านบนลูกแก้วก็ยังเปล่งแสงสว่างสีขาวด้วย

      "ในนี้เหมาะที่จะให้ฉันอยู่มาก มันหล่อเลี้ยงวิญญาณของฉันได้" ในน้ำเสียงของผีสาวมีความดีใจอยู่แต่เพียงครู่เดียวเธอก็เปลี่ยนมาเป็นน้ำเสียงหนักแน่นอีกครั้ง "นายช่วยฉันแก้แค้นได้จริงๆ เหรอ? ขนาดนั้นคุณตากู่ยัง..."

      "ฉันบอกแล้วไง ฉันก็คือฉัน เชื่อฉัน"

      เย่จื่อเฉินสัมผัสเนตรมังกรที่เปล่งแสงสว่างนั้นแผ่วเบาเนตรมังกรสว่างจ้าขึ้นมาเล็กน้อย ราวกับว่าผีสาวกำลังยิ้มอยู่

      "โอเค ฉันเชื่อนาย บอกชื่อนายมา"

     "เย่จื่อเฉิน"

      "สวัสดี ฉันชื่อหลิวฉิง"

     กลับมาถึงมหาวิทยาลัยตอนหอกำลังจะปิดพอดีเย่จื่อเฉินรีบพุ่งเข้าไปตอนที่ประตูจะปิด ภายในห้องพักกลุ่มชายฉกรรจ์กำลังถอดเสื้อผ้ากันอยู่

      "นี่ ทำไมนายถึงพาฉันมาที่แบบนี้"

     เพิ่งเข้ามาในห้อง หลิวฉิงที่อยู่ในกระเป๋าก็เริ่มโวยวายเย่จื่อเฉินใช้มือตบที่เนตรมังกรเบาๆ แล้วพูดเสียงต่ำ

      "หอชายมันก็แบบนี้แหละ ถ้าเธอไม่อยากเห็น เธอก็อยู่ในเนตรมังกรไปนิ่งๆ"

      "ฉันก็แค่อยากรู้นี่ ฉันไม่เคยมามหาลัยเลยนะขอตอบสนองความพอใจของตัวเองหน่อยก็ไม่ได้"

      "'งั้นเธอก็อย่าเป็นกระต่ายตื่นตูม"

      "จื่อเฉิน ทำไมไปยืนพูดอยู่คนเดียว?" คังเผิงวิ่งเข้ามาโดยที่ใส่บ๊อกเซอร์ตัวใหญ่ตัวเดียวหลิวฉิงร้องกรี๊ดขึ้นอีกครั้งจนแก้วหูเย่จื่อเฉินถึงกับสะเทือน

      "เย่จื่อ นายไม่สบายหรือเปล่า?"

     "ฉันไม่ได้เป็นอะไร ขอพักหน่อยแป๊บเดียว" เย่จื่อถอดเสื้อแล้วล้มตัวลงบนเตียงโดยที่ไม่ได้อาบน้ำ

      "นี่ รีบไปอาบน้ำเลยนะ!" หลิวฉิงทำหน้ารังเกียจอยู่ข้างๆ

     "ไม่อาบ..." เย่จื่อเฉินพลิกตัวนอนทับผ้าห่มหลิวฉิงยกสองมือขึ้นเท้าเอว ส่งเสียงหึในลำคอแล้วพูด "ได้ ไม่อาบใช่ไหม..."

     "กรี๊ดดด..."

     เย่จื่อเฉินหน้าตาบูดบึ้งเดินถือขันอาบน้ำพร้อมผ้าขนหนูไปยังห้องน้ำรวมของมหาวิทยาลัย

     เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่ตอนนั้นใจดีพาผีสาวตนนี้กลับมาด้วยแบบนี้มันเท่ากับพาแม่นมกลับมาด้วยชัดๆ เลย

      "นายรีบไปอาบ ฉันจะรอนายอยู่ตรงนี้"

     หลิวฉิงนั่งอยู่ตรงหน้าต่างนอกห้องอาบน้ำ มองดูแสงจันทร์นอกหน้าต่าง

     เย่จื่อเฉินปรายตามองเธอเล็กน้อยก่อนจะหยิบเจลอาบน้ำแล้วก็เดินเข้าไป

     เปิดฝักบัว หลับตาปล่อยให้น้ำไหลผ่านเส้นผมในหัวของเย่จื่อเฉินเอาแต่ย้ำชื่อเดียววนไปวนมา

     หลิวฉิง...

     ไม่รู้เลยว่าเรื่องราวแบบใดจะเกิดขึ้นกับเธอในอนาคต

     แต่ว่า...

      ยัยผีตัวนี้น่ารักมากจริงๆ!