อสูรพลิกฟ้า ( Against the Gods )

        “อ๊ากกกกกกกกก!!!!”

        บุปผาโลหิตสาดกระจายเมื่อหน้าท้องของเซียวยู่หลงถูกแทงทะลุ เซียวยู่หลงผู้เมามายส่งเสียงร้องดุจสุกรถูกเชือดพร้อมทั้งกลิ้งตกลงจากเตียงสองมือกุมไว้ที่หน้าท้องและดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดบนพื้นห้อง

        ประตูพลันถูกกระแทกเปิดออกพร้อมทั้งเซียวหยางผู้ซึ่งยังจากไปไม่ไกล วิ่งกลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อได้ยินเสียงร้องเมื่อมันมองเห็นภาพเบื้องหน้า สีหน้ามันกลับกลายเป็นซีดขาวสองมือสั่นสะท้านด้วยความตระหนก “หะ...หัวหน้า!!”

        มันต้องการช่วยเซียวยู่หลง ทว่ามันไม่กล้าจับต้องเซียวยู่หลงโดยพลการหลังจากความตื่นตระหนก มันพลันพุ่งตัวไปเบื้องนอกพร้อมทั้งร้องตะโกนว่า“ท่านผู้นำตระกูล…ท่านผู้นำ! เซียวยู่หลง…เซียวยู่หลงถูกลอบทำร้ายโดยมือสังหาร…ท่านผู้นำ!!”

        ภายใต้ท้องฟ้าอันมืดมิด สุ้มเสียงของเซียวหยางถ่ายทอดไปไกลและสร้างความปั่นป่วนให้แก่ตระกูลเซียวอันแสนเงียบสงบ เมื่อเซียวเช่อมองไปทางเซียวยู่หลงผู้ร่ำร้องอยู่บนพื้นชายหนุ่มหัวเราะอย่างเยือกเย็น ผลักเปิดประตูและเดินออกไปด้านนอกห้อง

        ไม่นานหลังจากนั้น เซียวหยุนไห่ เซียวกู่พร้อมทั้งผู้อาวุโสทั้งหลายต่างรีบร้อนมาพร้อมหน้าเมื่อมองเห็นมีดสั้นปักอยู่บนหน้าท้องและเลือดที่ไหลทะลักออกมาของเซียวยู่หลง เซียวหยุนไห่พลันแตกตื่นมันตะโกนไปพลางพุ่งตัวเข้าหาอย่างรวดเร็ว “ยู่หลง…ยู่หลง!!”

        เซียวยู่หลงยังคงมีสติหลงเหลือมันสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง สองมือยื่นเหยียดไปเบื้องหน้าเพื่อยึดกุมชายเสื้อของเซียวหยุนไห่เปล่งเสียงออกมาอย่างเจ็บปวดว่า “ท่าน…ท่านพ่อ..”

        “เร็วเข้า!รีบยกมันขึ้นไปบนเตียงเร็วเข้า!” เซียวกู่กล่าวพร้อมเร่งเปิดกระเป๋ายา ใบหน้าของผู้อาวุโสที่ตามหลังกันมาต่างเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก…ใคร? ใครช่างกล้า!!!

        หลังจากเซียวยู่หลงถูกยกขึ้นวางบนเตียงและจัดแจงท่าทางให้นอนเหยียดยาวเซียวหยุนไห่และผู้อาวุโสหนึ่งใช้พลังลมปราณห้ามเลือดที่แผลให้แก่มันสีหน้าของเซียวหยุนไห่บิดเบี้ยวเมื่อมันกล่าวถามว่า“เซียวกู่เป็นอย่างไรบ้าง?”

        คิ้วของเซียวกู่ขมวดมุ่นตั้งแต่แรก เมื่อมันได้ยินคำพูดของเซียวหยุนไห่มันสูดลมหายใจลึกยาวพร้อมกล่าวว่า “นี่ล้วนไม่มีอันตรายถึงชีวิตมือสังหารมิได้มุ่งหมายชีวิตแต่แรก ทว่ามีดนี้…ช่างโหดเหี้ยมอำมหิตมีดนี้แทงทะลุลงตำแหน่งกึ่งกลางของเส้นชีพจรลมปราณหลักมีดที่แทงลงมานี้ไม่ต่างอะไรกับการแทงเข็มลงบนลูกโป่งไม่เพียงทำร้ายเส้นชีพจรลมปราณ พลังลมปราณทั้งหมดของมันยังรั่วไหลจนหมดสิ้น”

        “อะ…อะไรนะ?!”

        เมื่อเซียวหยุนไห่ได้ยินคำ“พลังลมปราณทั้งหมดรั่วไหลจนหมดสิ้น” เปรียบดังสายฟ้าฟาดอย่างกะทันหันสีหน้าของมันกลับกลายเป็นซีดขาว เซียวหยุนไห่รวบรวมสติเพื่อคงความเยือกเย็นไว้พร้อมทั้งถามด้วยความหวังอันน้อยนิดว่า“เช่นนั้น…ต้องใช้เวลาเท่าไรในการฟื้นฟู?”

        เซียวกู่สั่นศีรษะ“การรั่วไหลของพลังปราณซึ่งหมดสิ้นแล้วนั้น เป็นไปไม่ได้ที่จะฟื้นฟู ทว่าโชคยังดีอาการบาดเจ็บที่เส้นชีพจรปราณสามารถรักษาได้ดังนั้นมันสามารถ…เริ่มฝึกฝนใหม่อีกครั้ง”

        ร่างกายของเซียวหยุนไห่พลันกระตุกคราหนึ่ง สีหน้าของเซียวยู่หลงกลับกลายเป็นเคลือบคลุมด้วยความสิ้นหวัง

        มีดนี้ไม่ได้ต้องการชีวิตของมันทว่าทำลายพลังลมปราณทั้งหมดที่มันฝึกฝนมา!

        ดุจดังพายเนื้อที่ตกลงจากสวรรค์ ตระกูลเซียวได้รับโอกาสให้กลับเข้าสู่พรรคตระกูลเซียว เซียวยู่หลงทุ่มเทพยายามเพื่อคว้าโอกาสนี้เพื่อในที่สุดจะสามารถเหินร่อนสู่ท้องฟ้าเบื้องบนทว่าความฝันอันสวยงามที่กำลังจะเป็นจริงนี้ กลับถูกทำลายทิ้งไปเมื่อพลังปราณทั้งหมดต้องเสื่อมสูญ…แม้จะคำนวณโดยใช้นิ้วหัวแม่เท้าพวกมันล้วนตระหนักดีว่าเซียวกวงหยุนไม่มีทางนำคนพิการกลับไปสู่พรรคตระกูลเซียวอย่างแน่นอน

        “ใคร…ไอ้ชั่วตนใด…ที่มันเหี้ยมโหดถึงเพียงนี้!!มันเป็นใคร!!!”

        ทั่วทั้งร่างกายของเซียวหยุนไห่สั่นสะท้านสีหน้าซีดขาว อันที่จริง ในความคิดของมัน การเดินทางไปยังพรรคตระกูลเซียวของเซียวยู่หลงเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างที่สุดมันถึงกับสรรหาเวลาว่างเมื่อตอนบ่าย เพื่อจัดเตรียมเสื้อผ้าให้แก่เซียวยู่หลงอย่างเหนือความคาดหมาย ไม่ทันจะได้ก้าวเท้าออกไปสู่สวรรค์ มันกลับร่วงหล่นจมลงสู่ขุมนรก

        “ท่านผู้นำท่านต้องทำใจให้เยือกเย็นลงก่อน! ยู่หลงยังคงมีสติอยู่เขาอาจจะรู้ว่าผู้ร้ายเป็นใคร”

        เซียวหลี่กล่าวด้วยสีหน้ามืดทะมึน

        เซียวหยุนไห่พลันได้สติและก้าวเข้าไปยืนข้างเตียงพร้อมกล่าวถามด้วยเสียงเคร่งเครียด “ยู่หลง! เจ้าเห็นคนที่ทำร้ายเจ้าหรือไม่?!”

        ชั่วขณะนี้ หน้าท้องของเซียวยู่หลงถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลทบหลายชั้นโดยเซียวกู่รอยแผลของมันนับว่าถูกพันไว้ชั่วคราว มันสั่นศีรษะพร้อมกล่าวด้วยความเจ็บปวดว่า“ไม่รู้…ข้ามองไม่เห็นอันใด…”

        “เจ้าไม่เห็นใครทั้งนั้น?” เซียวหยุนไห่เบิกตาโปนโตจากนั้น สายตาของเซียวเชิงพลันทอประกายวูบหนึ่งพร้อมทั้งกล่าวสะกิดเตือน“เร็ว ดูนั่น ที่หน้าต่าง!”

        บนบานหน้าต่างด้านทแยงกลับปรากฏช่องโหว่ขนาดเท่ากำปั้นมนุษย์ขึ้นอย่างน่าตื่นตระหนกเซียวหยุนไห่วางฝ่ามือของตนลงบนช่องโหว่ทั่วทั้งร่างพลันปรากฏรังสีฆ่าฟันเข้มข้น

        “นี่เป็นหลักฐานบ่งชี้ว่าคนลงมือต้องแอบอยู่หลังบานหน้าต่างนี้รอจนยู่หลงกลับเข้าห้อง ฉวยโอกาสที่เมามายใช้มีดสั้นทำร้ายยู่หลง!” เซียวหลี่กล่าวอย่างระมัดระวัง“เขตตึกนี้อยู่ตรงกึ่งกลางของอาณาเขตตระกูลเซียว ทว่ากลับมีคนสามารถลอบเข้ามาภายในทั้งสามารถลงมือได้อย่างเงียบเชียบ…คนผู้นี้ต้องคุ้นเคยกับตระกูลเซียวเราเป็นอย่างดีทั้งอาจเป็นคนในตระกูลเซียวเสียด้วยซ้ำ!”

        หลังจากจบประโยค ดวงตาของเซียวหลี่พลันเหลือบมองไปยังผู้อาวุโสเซียวป๋อ เซียวเจ๋อและเซียวเชิงโดยไม่ตั้งใจ

        การสันนิษฐานของเซียวหลี่สร้างความสั่นสะเทือนในจิตใจของเซียวหยุนไห่อย่างมาก…ในเมืองเมฆาล่องตระกูลเซียวล้วนขึ้นชื่อว่าเป็นหนึ่งในตระกูลที่ฝึกฝนวิชาฝีมือลำดับต้นๆไม่ว่าคำนวณอย่างไรการลักลอบเข้ามายังตึกของบุตรชายผู้นำตระกูลล้วนมีความเสี่ยงมหาศาลยิ่งหากคำนวณจากภายนอก เซียวยู่หลงทั้งสุภาพสง่างามทั้งมีชื่อเสียงดีงาม จะมีผู้ใด และด้วยเหตุผลใด ที่จำเป็นต้องกำจัดฆ่ามัน?

        ทว่า หากฆาตกรเป็นคนในตระกูลเซียวเช่นนั้นทุกอย่างล้วนกลายเป็นสมเหตุสมผลขึ้นมา!

        หากนี่ล้วนเป็นการลงมือของสมาชิกตระกูลเซียว การ “แทรกซึม”จะกลับกลายเป็นง่ายดายอย่างที่สุดทั้งยิ่งง่ายดายเมื่อต้องการฉวยโอกาสขณะมึนเมาของเซียวยู่หลงในการลงมือสาเหตุของการลงมือ…สมควรเนื่องจากความริษยาในการได้รับคัดเลือกไปยังพรรคตระกูลเซียวของเซียวยู่หลง!หากกลับกลายเป็นพิการหรือตายไป พรรคตระกูลเซียวย่อมต้องสรรหาบุคคลอื่นไปแทนอย่างแน่นอนฆาตกรก็จะมีโอกาสได้รับเลือก!

        เมื่อคิดได้ดังนี้ หัวใจของเซียวหยุนไห่พลันบีบรัดตัวความระแวดระวังเพิ่มขึ้นเท่าตัว…เนื่องจาก ผู้อาวุโสที่สองสามและสี่ข้างกายของมันล้วนเป็นผู้ต้องสงสัยที่สุด! พวกมันล้วนคาดหวังให้หลานชายของพวกมันได้รับการคัดเลือกจากพรรคตระกูลเซียว!เมื่อมีโอกาสอันยากยิ่งจากพรรคตระกูลเซียวยิ่งมีความเป็นไปได้ที่พวกมันจะกล้าเสี่ยงกระทำการบ้าบิ่นและไร้เหตุผลเช่นนี้

        “เซียวกู่ บาดแผลของเซียวยู่หลงเป็นเช่นไรบ้าง?” เซียวหยุนไห่พูดพร้อมลอบกัดฟันเพื่อสงบจิตใจลง

        “โลหิตจากบาดแผลล้วนหยุดลงและได้ใส่ยารักษาแผลแล้วยังคงไม่มีอันตรายร้ายแรงอันใด จากสภาพตอนนี้ของยู่หลงสมควรใช้เวลาครึ่งเดือนในการเยียวยาจนหายสนิท ทว่าเกี่ยวกับการรักษาเส้นชีพจรลมปราณ อาจจำเป็นต้องใช้เวลาหลายเดือน ถึงตอนนั้นต้องเริ่มฝึกฝนลมปราณใหม่อีกครั้งเช่นกัน” เซียวกู่ตอบคำอย่างเถรตรง

        ฉับพลันเสียงตะโกนอย่างตระหนกพลันดังออกมาจากเบื้องนอกดุจเสียงฟ้าผ่า “ฟะ ไฟ..ไฟไหม้! ไฟไหม้!ห้องพยาบาลและเขตตึกทิศใต้…ล้วนถูกเผา!!”

        “อะไรนะ!!”

        เซียวกู่หมุนตัวกลับและวิ่งออกไปอย่างรวดเร็วดุจต้องการเสี่ยงชีวิตห้องพยาบาลเก็บรักษาสมุนไพรและส่วนประกอบสำคัญหลายชนิด เปรียบดังชีวิตสำหรับมัน เซียวหยุนไห่และบุคคลอื่นล้วนตกตะลึงเช่นกันเนื่องจากเขตตึกทิศใต้คือที่ซึ่งผู้นำตระกูลและเหล่าผู้อาวุโสพักอาศัย!

        ผู้อาวุโสทั้งสี่ล้วนไม่เอ่ยคำพูดใดพวกมันรีบร้อนจากไปโดยรวดเร็ว เซียวหยุนไห่รู้สึกลังเลเล็กน้อยมันหันหน้าเขาหาเซียวกวงหยุนอย่างกังวลใจ“ยู่หลง บาดแผลของเจ้าขณะนี้ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต จงพักผ่อนซะอย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่น ข้าจะจับเจ้าตัวบัดซบที่ลอบลงมือกับเจ้าให้ได้โดยเร็วที่สุด!!”

        หลังจากพูดจบประโยค เซียวหยุนไห่รีบร้อนพุ่งออกจากประตูไปเช่นกันมันเร่งเดินทางไปยังทิศทางของตัวตึกทิศใต้สถานที่เกิดเรื่องเป็นที่เก็บสะสมทรัพย์สมบัติทีมันเก็บรวบรวมมาทั้งชีวิตตอนนี้มันได้ยินว่าที่นั่นเกิดเพลิงไหม้ หากมันไม่ไปคอยควบคุมดูแลด้วยตนเองมันจะวางใจได้อย่างไร?

        เซียวยู่หลงกลับกลายเป็นถูกทอดทิ้งอยู่เพียงผู้เดียวในห้องหับด้วยสภาพเส้นชีพจรลมปราณถูกทำลายและบาดเจ็บสาหัส เซียวยู่หลงนอนเหยียดยาวอยู่บนเตียงโดยไร้การเคลื่อนไหวใด…ไม่ต้องพูดถึงการขยับเคลื่อนไหวทั่วทั้งร่างกายของมันไร้ซึ่งพลังใดๆจนยากแม้แต่จะยกนิ้วขึ้นมาสักหนึ่งนิ้วมันจับจ้องด้วยแววตาว่างเปล่าไปยังความมืดมิด มันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับมันทุกอย่างล้วนเป็นเพียงฝันร้าย…

        กึก กึก กึก…

        อันที่จริงสถานที่นี้ไม่สมควรมีผู้ใดทว่ากลับมีเสียงฝีเท้าแน่นทึบก้าวเข้ามาในห้องของเซียวยู่หลง เสียงนี้ทำให้ขนทั่วร่างของมันลุกชันเมื่อมันผงกศีรษะขึ้นเพื่อมองไปยังต้นเสียง….มันเห็นเงาร่างของผู้คนเคลื่อนใกล้เข้ามา…เป็นบุคคลซึ่งไม่สมควรมีตัวตนอยู่ณ ที่แห่งนี้…

        “เซียวเช่อ…!?”เมื่อเห็นเงาร่างผู้คนพลันปรากฏตัวขึ้นดุจดังภูตพราย สองตาของเซียวยู่หลงเบิกถลนด้วยความไม่อยากเชื่อมันไม่อาจเชื่อสิ่งที่มันเห็น เซียวเช่อถูกเนรเทศออกจากตระกูลเซียวและถูกห้ามมิให้กลับเข้ามาในเขตของตระกูลอีก…มันจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

        ระหว่างระยะเวลาสามชั่วยามของการใช้ยาเม็ดซ่อนดารานอกจากจะถูกผู้คนสัมผัสถูกแล้ว มีเพียงผู้ใช้ที่จะสามารถยกเลิกการสำแดงฤทธิ์และสามารถเริ่มใช้อีกครั้งได้ด้วยตนเอง ตราบใดที่ยังไม่หมดเวลาสามชั่วยาม เซียวเช่อยืนอยู่เบื้องหน้าของเซียวยู่หลงพร้อมทั้งจับจ้องมองไปที่มันด้วยสายตาเย็นชา“เซียวยู่หลงดูท่าเจ้าจะตกใจมากเลยนะ”

        “เจ้า…เจ้า…เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!!”เซียวยู่หลงกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและสั่นสะท้านมันไม่อาจพยุงตัวเองขึ้นลุกนั่งได้ แต่ยังคงสามารถยกแขนข้างซ้ายได้ครึ่งท่อนทว่าตัวมันกลับอ่อนแอจนกระทั่งต้องกลับลงไปนอนเหยียดยาวที่เดิมอีกครั้ง

        “ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” เซียวเช่อแย้มยิ้มเป็นรอยยิ้มง่ายๆ อันแสนธรรมดาที่เซียวยู่หลงผู้นอนอยู่มองเห็นทว่ามันกลับสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันแปลกประหลาดตลอดทั่วทั้งร่างไปจนถึงภายในใจของมันเซียวเช่อค่อยๆหยิบฉวยมีดสั้นที่เซียวกู่เป็นผู้ดึงออกจากตัวเซียวยู่หลงและชี้ปลายมีดไปทางมัน“แน่นอน ข้ามาทวงหนี้”

        “ทวงหนี้? หนี้สินอันใด? เจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่!” ทั่วทั้งร่างกายของเซียวยู่หลงสั่นสะท้านแก้วตาของมันพลันหดตัวด้วยความตื่นตระหนก “คนที่เข้ามาลอบสังหารข้าก็คือ..เจ้างั้นรึ? ไม่! เป็นไปไม่ได้…เป็นไปไม่ได้!”

        “เจ้ายังมีหน้ามาถามอีกหรือว่าข้ามาเพื่อทวงหนี้อันใด!”รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวเช่อเลือนหายไปแทนที่ด้วยใบหน้าอันเหี้ยมโหดอำมหิตดุจปีศาจร้ายน่าสะพรึงกลัวทุกองค์ประกอบบนใบหน้าชายหนุ่มล้วนบิดเบี้ยว ฝ่ามือที่กำมีดสั้นแนบแน่นค่อยสั่นสะท้านเป็นระลอกพร้อมกับที่ชายหนุ่มปลดปล่อยรังสีฆ่าฟันและรังสีอำมหิตอันไร้ก้นบึ้งที่เก็บซ่อนไว้ออกมา…

        “ในวันแต่งงานของข้าเจ้าพยายามใช้ผงสังหารใจเพื่อฆ่าข้า! หากไม่ใช่ข้าผู้นี้ยังมีโชคอยู่บ้างข้าคงจบสิ้นไปแล้ว!!”

        “เพื่อความสำเร็จของเจ้าเจ้าเลียแข้งเลียขาเซียวกวงหยุนจัดฉากใส่ร้ายอาหญิงเล็กของข้าอย่างปราศจากความละอายใจ บีบบังคับข้าและเซี่ยชิงเยว่ต้องแยกจากทั้งยังเนรเทศข้าออกจากตระกูล…ฮื้มมม การถูกเนรเทศนับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด ทว่าหากมิใช่ว่าเซี่ยชิงเยว่เป็นศิษย์ของแดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาเยือกแข็งและท่านอาจารย์ของนางอยู่บริเวณนี้ นางคงต้องถูกจัดการไปแล้ว!!อาหญิงเล็กของข้าก็ต้องทนรับความอัปยศ ถูกนำตัวกลับไปยังพรรคตระกูลเซียว พร้อมทั้งต้องถูกเหยียดหยามดูแคลนโดยทุกผู้คน!ท่านปู่ของข้ายิ่งต้องทนขมขื่นใช้ชีวิตชราอย่างโดดเดี่ยวช่วงชีวิตที่หลงเหลือล้วนต้องทนทรมานด้วยความเศร้าโศก…”

        “เซียวยู่หลง…บอกกับข้าสิ…ข้าควรจะคิดบัญชีเหล่านี้กับเจ้าเช่นไร!!!!”

        “ข้าควรจะทำอย่างไรกับเจ้าดีเพื่อให้เจ้าชดใช้สิ่งเหล่านี้อย่างสาสม!!”

        ท่ามกลางการร่ำร้องด้วยความโกรธแค้น เซียวเช่อยกมีดสั้นขึ้นมาพร้อมทั้งจ้วงแทงไปยังเซียวยู่หลง

        “อ…อย่าาา!!! อ๊ากกกกกกก!!!!!”

        มีดสั้นสาดประกายเป็นเส้นสายพุ่งตรงไปยังสองขาของเซียวยู่หลงประกายโลหิตสาดกระจายทั่วทุกทิศทางเมื่อเส้นเอ็นบนขาทั้งสองข้างของมันล้วนถูกตัดขาดอย่างไร้ปรานี

        เซียวยู่หลงเปล่งเสียงร้องโหยหวนอย่างอนาถเสียงร้องที่ท่านเพียงสามารถได้ยินจากสระโลหิตเท่านั้นรอยมีดอันแสนชั่วร้ายยิ่งสาหัสมากขึ้นเมื่อมันบิดตัวด้วยความเจ็บปวด เซียวเช่อจ้องมองเซียวยู่หลงดิ้นรนด้วยความทรมาณสีหน้าของชายหนุ่มแสดงออกถึงความอิ่มเอมใจ เซียวเช่อยกคมมีดขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงคำรามอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มตวัดมีดตัดลงที่แขนทั้งสองข้างอย่างฉับพลันโลหิตฉีดกระจายเป็นเส้นสายสองเส้น เส้นเอ็นทั้งสองบนแขนของเซียวยู่หลงพลันกลับกลายเป็นถูกตัดขาดอย่างเหี้ยมโหด

        “อ๊าาา อ๊าาา….อ๊ากกกกก!!!”

        เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูด้วยความเจ็บปวดจากการถูกตัดเส้นเอ็นของเซียวยู่หลงฟังคล้ายเสียงภูตคร่ำปีศาจครวญด้วยเส้นชีพจรทั้งสี่ที่ถูกย้อมด้วยเลือด ทั่วทั้งร่างกายของมันดุจดังร่วงหล่นลงสู่หุบเหวแห่งความเจ็บปวดอันน่าสยดสยองมันไม่เคยคาดคิดว่าเซียวเช่อผู้ชึ่งปกติธรรมดาทั้งอ่อนแอและเก็บตัวจะกล้าลงมือฆ่ามันด้วยวิธีการลงมือที่ทั้งโหดร้ายและแสนอำมหิต

        “มะ…ไม่….อย่าฆ่าข้า….อย่าฆ่าข้า…..ข้ายังไม่อยากตาย….ข้ายังไม่อยากตาย…”

        สีหน้าของเซียวยู่หลงกลับกลายเป็นซีดขาวราวกระดาษแววตาทั้งสองเต็มที่ไปด้วยความหวาดหวั่นเพิ่มพูนทวีขึ้นกว่าสิบเท่า เซียวเช่อยกมีดสั้นขึ้นอีกครั้งพร้อมหัวเราะอย่างโหดเหี้ยม“ตาย? ไม่ อย่ากังวลไปเลย ข้าไม่ให้เจ้าตายหรอก…ข้าจะอยากให้เจ้าตายไปทำไม!ให้เจ้าตายอย่างง่ายดายและปราศจากความเจ็บปวดงั้นเหรอ?…

        …ด้วยมีดนี้เจ้าจะไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้อีกต่อไป!!!!”

        ฉึกๆ!

        ใบมีดที่ถูกทิ่มแทงอย่างรวดเร็วสอดแทรกเข้าไปในเบ้าตาทั้งสองของเซียวยู่หลงพร้อมทั้งแปรสภาพดวงตากลมโตของมันให้กลายเป็นก้อนเนื้อเลอะเลือนสีขาวดำ

        “อ๊ากกกกกกกกกก!!!”

        เสียงแผดร้องอย่างน่าอนาถนี้ฟังดูสยองพองขนประดุจดังสะท้อนมาจากส่วนลึกของขุมนรกเป็นเสียงที่สามารถทำให้ผู้คนที่ได้ยินถึงกับร่างกายสั่นสะท้านและหนังศีรษะด้านชาทว่า ใบหน้าของเซียวเช่อยังคงเกลื่อนไปด้วยรอยแย้มยิ้มอันรื่นเริงใจคล้ายกับมันกำลังฟังเสียงบรรเลงดนตรีจากสรวงสวรรค์ ชายหนุ่มดึงใบมีดออกหรี่ตาเล็กลง พร้อมทั้งกล่าวปนรอยยิ้มว่า “จุ๊ๆ ช่างร่ำร้องได้เสียงดังดีจริงๆจงร้องเข้าไปเถอะในขณะที่เจ้ายังทำได้เพราะหลังจากนี้…เจ้าจะไม่มีโอกาสได้เปล่งเสียงร้องที่น่าฟังเยี่ยงนี้อีกแล้ว”

        ฉับบบ!!

        “มีดนี่จะทำให้เจ้าไม่อาจพูดได้อีกเลยตลอดกาล!!!”

        มีดสั้นเสียดแทงเข้าไปในปากของเซียวยู่หลงอย่างไร้เมตตาเมื่อมันถูกถอนดึงออกมา ก้อนเนื้อสีแดงเลือดที่เคยเป็นลิ้นของเซียวยู่หลงปลิวออกมาพร้อมกับฟันของมันอีกกว่าสิบซี่

        ฉึบบ!!!

        ใบมีดตวัดไปข้างหน้าอีกครั้งพร้อมทั้งโลหิตสดๆสาดกระจายไปทั่วใบหูของเซียวยู่หลงกระเด็นออกจากตัวหยาดโลหิตกระเซ็นซ่านเมื่อมันตกกระทบลงบนพื้นห้อง…

        “ส่วนมีดนี้ข้าจะให้เจ้า…ตายโดยไร้ทายาทสืบสกุล!! เจ้ามันเป็นเผ่าพันธุ์อันชั่วร้ายไม่คู่ควรมีอนาคตสืบต่อไป!!!”

        ใบมีดที่ถูกอาบย้อมด้วยโลหิตสีแดงสดถูกยกขึ้นสูงและตวัดลงล่าง เชือดเฉือนผ่านเข้าไปยังบริเวณขาหนีบของเซียวยู่หลงอย่างเหี้ยมเกรียม

        “อ๊าาาาาาาาาาา…”

        ร่างกายของเซียวยู่หลงพลันกลับกลายเป็นแข็งค้างแม้แต่เสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดของมันยังค่อยๆ เงียบหายไป…