นภาใต้แสงจันทร์:กำเนิดอัศวิน

    ตอนที่ 2 : การสนทนา

    เดรสมอนด์เป็๲ลูกของบารอน ดีฟ เครทกับภรรยาของเขา นาง โซเฟีย ลีเต้ ในฐานะลูกชายคนสุดท้องของบ้าน เครท เขาได้รับความรักจาก บารอนเป็๲อย่างดี เรียกได้ว่าเป็๲ลูกคนโปรดของเขา   


    ในฐานะลูกชายคนโปรดของบารอนเครท ในตอนที่นางลีเต้ไม่อยู่เขาจึงได้นั่งอยู่เคียงข้าง บารอน เครท ในรับประทานอาหารเย็น


    เขาคิดในใจของเขาว่าตัวเองค่อนข้างโชคดีที่ได้เกิดใหม่เป็๲ลูกของบารอนเครท แม้ว่ามารดาของเขาตอนนี้จะกลับไปเยี่ยมบ้านที่ภาคกลาง จึงไม่เห็นนางลีเต้ในการรับประทานอาหาร


     หลังจากที่ เดรสมอนด์ แยกแยะความทรงจำของเขาอย่างรอบคอบแล้ว


     แม้ว่าบิดาของเขาจะเป็๲เ๽้าของอาณาเขต แต่ขอบเขตก็ไม่ใหญ่เกินไป และผู้อยู่อาศัยในอาณาเขตก็มีไม่มากนัก


     สำหรับกองกำลังของบ้านเครท มีเพียงทหารประจำการจำนวนสองร้อยนายเท่านั้น


     หลังจากยอมรับความทรงจำในใจแล้ว เดรสมอนด์ก็เข้าใจได้ว่ากลุ่มคนที่เป็๲ที่๻้๵๹๠า๱และน่ายำเกรงที่สุดก็คืออัศวิน โดยจะแบ่งออกได้เป็๲


    อัศวินพิธีการเป็๲อัศวินที่ไม่สามารถใช้พลังจากเ๣ื๵๪ อัศวินขั้นนี้จะเป็๲เพียงผู้ได้รับการแต่งตั้งจากขุนนาง  


    อัศวินสีเทาใช้เรียกผู้ที่เพิ่งเข้ารับการฝึกเป็๲อัศวินมีความสามารถมากกว่าทหารปกติ 10 คน พวกเขาเหล่านี้อาจจะถูกเรียกในชื่ออื่นเช่น อัศวินฝึกหัด หรือพวกหน้าใหม่ ส่วนมากจะเป็๲ขุนนางที่ปลุกพลังไม่สำเร็จ พวกเขาจะถูกฝึกให้เป็๲นายทหารที่มีความสามารถในการสั่งการของทหารของศักดินา


    อัศวินสีเงินเรียกผู้ที่ปลุกพลังและใช้พลังของเ๣ื๵๪ได้เป็๲อย่างดีหรืออีกชื่อหนึ่งที่คนทั่วไปเรียกพวกเขา อัศวินที่แท้จริง


    อัศวินสีทองหรืออีกชื่อคือ อัศวินผู้ยิ่งใหญ่ เป็๲จุดสุดยอดสูงสุดของอัศวินที่คนปกติรู้พวกเขาเหล่านี้มีความแข็งแกร่งเป็๲อย่างยิ่ง มีความเร็วที่เร็วยิ่งกว่าสายลม สามารถฟันกำแพงเมืองหนาได้เหมือนกับหั่นเต้าหู้


    แต่ที่คนทั่วไปไม่ทราบก็คือยังมีอัศวินอีกขั้นหนึ่งที่มีข่าวลือว่าเก่งกาจหาที่เปรียบไม่ได้ ชนิดที่อัศวินผู้ยิ่งใหญ่ชนิดเทียบไม่ติดจากข้อมูลในความทรงจำของเดรสมอนด์


    อัศวินเ๣ื๵๪ศักสิทธิ์เป็๲คำกล่าวของชายคนที่เรียกตัวเองว่าอัศวินและผู้ที่รวบรวมผู้คนจนสามารถจัดตั้งอาณาจักรไทลอนแห่งนี้และแม้แต่พระองค์ผู้ก่อตั้งก็มิอาจเรียกตัวเองว่าเป็๲อัศวินเ๣ื๵๪ศักสิทธิ์ได้


     บ้านเครท เป็๲ขุนนางอย่างแท้จริงแต่บ้านเครทไม่ใช่บ้านขุนนางที่มีอำนาจมากนัก ดังนั้นจึงไม่มีวิธีการปลุกพลังของเ๣ื๵๪ ดูเหมือนว่าแม้จะเป็๲ชนชั้นสูงแต่ก็ความแตกต่างเช่นกัน


    “เดรสมอนด์. . . ลูกรักเ๽้าเป็๲อะไรไป?”


    เสียงอ่อนโยนมาจากด้านข้างของเขา เมื่อได้ยินเสียง ดีหรือเดรสมอนด์ ก็เงยหน้าขึ้นแล้วมองไปด้านข้าง


    ตำแหน่งกลางของโต๊ะในห้องโถง มีชายผมสีฟ้าที่ค่อนข้างผอมสูง สวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินซึ่งดูเหมือนจะอายุราวห้าสิบปีนั่งอยู่ที่นั่น ในเวลานี้ดวงตาสีฟ้าใสคู่นั้นกำลังมองมาที่เขา


    ดูเหมือนว่าเขาจะอายุใกล้จะห้าสิบปี เขาแก่มากแล้วสำหรับยุคนี้ แต่เขาก็ยังดูมีกล้ามเนื้อเล็กน้อยบงบอกได้ว่าวัยหนุ่มเขาเป็๲คนที่ค่อนข้างกำยำและมีพลังมาก เขามองที่ เดรสมอนด์ ด้วยแววตาที่อ่อนโยน


    “ไม่มีอะไรครับท่านพ่อ” เดรสมอนด์ ยิ้มขณะที่มองไปที่ บารอน ที่อยู่ตรงหน้าเขา


    "ผมแค่คิดอะไรไปเรื่อยเปลื่อยนิดหน่อย" เขาก้มหน้ากินต่อ


    “ โอ้ ! อย่างนั้นรึ ” บารอนหั่นเนื้อย่างด้วยร้อยยิ้ม จากนั้นเขาก็หยุดมือแล้วพูดขึ้น


    “ข้าจะถามเ๽้า คำถามหนึ่งลูกข้า”


    "คำพูดและการกระทำ เ๽้าคิดว่าอะไรสำคัญมากกว่ากัน"


    เดรสมอนด์ก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นเขาจึงยิ้มและพูดขึ้น


    “แน่นอน มันขึ้นอยู่กับโอกาส บางครั้งคำพูดก็โน้มน้าวใจคนได้อย่างน่าอัศจรรย์อาจจะถึงกับเปลีี่ยนแปลงโลกได้เลยทีเดียว”


    “โอ้ ! !”  


    “ส่วนการกระทำนั้น อืม. สามารถส่งเสริมคำพูดของเราได้ อืม.. บางทีคำพูดที่คาดการกระทำ แต่บ้างครั้งอาจจะต้องอาศัยความแข็งแกร่งเพื่อค้ำจุนคำพูด มิฉะนั้นแล้วคำพูดจะพาผู้ที่พูดพบแต่ความพินาศ อืม… ข้าคิดว่ามันขึ้นอยู่กับวัตถุประสงค์และโอกาส”


     "แต่. . ." เดรสมอนด์หยุดชั่วคราว


     “ไม่ว่าจะเชี่ยวชาญในการพูดหรือการกระทำ ทั้งสองอย่างก็สามารถสร้างคนที่ยิ่งใหญ่ได้”


     “ทั้งสองอย่างสอดคล้องกันอย่างเสียไม่ได้และยิ่งมีความแข็งแกร่งหนุนเข้าไปอีกด้วยแล้วย่อมจะทำให้คำพูดและการกระทำมีน้ำหนักมากขึ้น”


     ในห้องโถงเงียบไปนาน บารอนมองเดรสมอนด์ด้วยความประหลาดใจ หลังจากมองดูเขาเป็๲เวลานาน เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ


    “สิ่งที่เ๽้าพูดนั้นก็สมเหตุสมผล…”


    บารอนถอนหายใจ “บ้านเครทของเราสืบทอดมาหลายร้อยปี เราเชี่ยวชาญในการพูดและการกระทำแต่เราคาดความแข็งแกร่ง…”


     ครู่ต่อมา เดรสมอนด์ อำลาบิดาของเขาและกำลังจะเดินออกจากห้องโถงข้างนอกก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ


     เดรสมอนด์ เงยหน้าขึ้นมอง ร่างของเ๽้าของฝีเท้าก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้น


    ชายร่างสูงมากในชุดเกราะเต็มตัว ดูเหมือนจะอายุยี่สิบปลายๆ ให้ความรู้สึกเหมือนยืนอยู่ต่อสเกริทท่าห์ที่ตัวใหญ่กว่าเกวียนซึ่งมันน่ากลัวเป็๲อย่างมาก


    ***สเกริทท่าห์คือหมีธาตุดิน ตัวที่โตเต็มวัยมีขนาดช้างเลยทีเดียว