บ่ายวันเดียวกัน อนูปยืนรอวินัยมารับเข้าที่หน้ารั้วมหาวิทยาลัย รถเก๋งสีน้ำเงินเข้มเลี้ยวมาจอดเทียบริมถนน “อนูป” วินัยก้าวลงจากรถเก๋งวิ่งข้ามถนน “วันนี้ฉันไม่ได้กินข้าวบ้านนาย การุซิงห์เชิญฉันไปกินอาหารค่ำที่โรงแรมใกล้คฤหาสน์ แล้ว…. มีราน้องสาวนายซื้อแอ็บเปิ้ลจากแคลิฟอเนียฝากให้อารีน่า” อนูปรับกุญแจรถ “นายจะให้ฉันไปส่งที่ไหน” วินัยมองไปที่กลุ่มนักศึกษากลุ่มหนึ่ง สายตาของเขาสะดุดหญิงสาวร่างสูงเพรียว ใบหน้าอ่อนหวาน ดวงตาเรียวงามรับใบหน้า “ผู้หญิงคนนั้นหุ่นดีมากๆเลยวะ” อนูปเหลียวหลังมองตามเสียงหัวเราะของกลุ่มนักศึกษาสตรี “คนไหนที่นายพูด” อนูปพบว่าจินนี่เดินนำเพื่อนๆกำลังตรงเข้ามาใกล้ๆพวกเขา “ลูกสาวการุซิงห์” วินัยเดินเข้าไปใกล้เพื่อนอีกก้าว “ลูกสาวคนเดียว ใช่ไหม ได้ยินว่า เกเร และรั้นมาก” หัวคิ้วของอนูปขมวดด้วยความประหลาดใจ “ใครเล่าเรื่องของจีย่าให้นายฟัง” วินัยจูงมือเพื่อนข้ามถนน ทั้งคู่เข้าไปในรถเก๋งพร้อมกัน “ประวัติของคนบ้านนี้ กุสุมเล่าให้ฉันฟังก่อนบินมาที่นี่”
อนูปหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินประวัติอีกหลายเรื่องของคนในตระกูลการุซิงห์ “ฉันเจอพิษสงของเธอมาแล้ว นายต้องระวังตัวไว้ด้วย” วินัยตบหัวไหลเพื่อนเบาๆ “ฉันขอโทษเรื่องเมื่อเช้า” อนูปอมยิ้ม “ฉันควรขอโทษนาย ที่ทำให้นายเข้าใจผิดเรื่องอารีน่า ต่อไปฉันต้องระวังเรื่องความใกล้ชิดกับเธอ” แววตาของอนูปบ่งบอกถึงการตัดสินใจอะไรบางอย่าง ทำให้วินัยต้องหลับตาลง ในใจของวินัยรู้สึกผิด
ถ้าอนูป
เริ่มที่จะ
รัก
อารีน่า
และตัดใจไม่รัก
อารีน่าจะตกเป็นเหยื่อทางอารมณ์ของเขาอีกครั้ง วินัยถอนหายใจออกมา “กลุ้มใจเรื่องอะไร นายดูเหมือนไม่สบายใจ ขอให้ไม่ใช่เรื่องของฉันนะโว้ย” อนูปหัวเราะออกมา “ฉันรับปากนายเรื่องหนึ่ง ฉันจะไม่ทำร้ายชีวิตของอารีน่า ฉันจะทำให้เธอเป็นแม่ที่มีความสุขกับลูกน้อยมากที่สุด นายพอใจไหมวินัย”
“และฉันก็ขอให้นายมีความสุขจากการมอบความสุขให้สองแม่ลูกด้วย” วินัยปิดบทสนทนาพร้อมรอยยิ้ม อนูปผ่อนลมหายใจแล้วมองใบหน้าของเพื่อน “นายเลิกกับกุสุมทำไมวะ” วินัยคว้ากล่องบุหรี่ออกมา “ฉันขอสูบบุหรี่สักมวนก่อนไปที่นั่น” อนูปจอดรถก่อนถึงโรงแรมชั้นนำของแอดแลนต้า เขาเลื่อนกระจกหน้าต่างให้เพื่อนรัก “กุสุม รัก ราวิช มากกว่าฉัน ฉันเข้าใจความสัมพันธ์บางอย่าง มันมีอะไรสำคัญกว่าความรัก ฝ่ายบ้านของฉันไม่ค่อยชอบกุสุม” วินัยพ่นควันบุหรี่ออกไปทางหน้าต่าง “พวกเราก็ไม่ต่างกัน มีแต่ไอ้ดานิมเท่านั้นที่มีครอบครัวแฮบปี้”
คอนโดมิเนียม Iron Wings
เสียงกริ่งที่หน้าประตูดังหลายครั้ง อนูปรอให้หญิงสาวมาเปิดประตู เขารอประมาณ 5 นาที ชายหนุ่มเริ่มกังวลใจเพราะเหตุใดอารีน่าไม่เปิดประตู อนูปเริ่มค้นหากุญแจสำรองซึ่งอยู่ในรถเก๋ง ชายหนุ่มรีบกดลิฟต์ลงไปที่ชั้นลานจอดรถ ในเวลาเพียง 5นาที อนูปกลับขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง “ไม่สบายหรือเปล่า” อนูปไขกุญแจเปิดประตู เขาไม่รอช้าสาวเท้าอย่างเร็วเข้าไปในห้องนอน สายตาของเขามองหาร่างของอารีน่าบนเตียงนอน มองไปรอบๆพบหญิงสาวกำลังปีนบันไดติดกรอบรูปที่ผนังตรงกันข้ามเตียงนอนและเสียบหูฟังเพลงทั้งสองใบหู อนูปสะบัดใบหน้าเพราะเธอกำลังท้องและปีนป้ายไม่ใช่หน้าที่ของเธอ ชายหนุ่มเดินเข้ายืนระหว่างบันไดและผนัง “อารีน่า!!!” หญิงสาวตกใจเมื่อพบร่างของเขายืนตรงหน้าของเธอ อารีน่าปล่อยกรอบรูป “โอ้ยยยยย “ สองมือของเธอปิดริมฝีปากเมื่ออนูปกระโดดถอยหลัง เขาเซล้มลงแผ่นหลังชนกำแพง “ขอโทษค่ะ ฉันขอโทษ” อนูปมองกรอบรูปที่ตกใส่เท้า ปลายเท้ากำลังจะเตะ หญิงสาวรีบคว้ารูปภาพไว้ก่อน “ฉันจะเอาไปเก็บค่ะ คุณเจ็บมากไหมค่ะ” อารีน่าถอดหูฟังและนั่งลงตรงหน้าของเขา เธอถอดรองเท้าให้เขาออกทั้งสองข้าง อนูปปล่อยให้เธอถอดถุงเท้า “ไม่นะ แย่จังเลย เจ็บไหมคะ” ชายหนุ่มไม่กล่าวอะไรเพราะเขารู้สึกเจ็บมาก “ลุกขึ้นเถอะค่ะ ฉันจะเอาน้ำอุ่นมาให้คุณแช่เท้าก่อนที่เล็บจะห้อเลือดและเป็นสีม่วง” อารีน่าพยุงร่างของเขาให้ลุกขึ้น “คุณทำอะไร ผมกดกริ่งหลายครั้ง” อารีน่าไม่กล้าสู่สายตาดุของเขา “ผมถามทำไม่ตอบว่าทำอะไรอยู่” ชายหนุ่มเริ่มเจ็บที่ปลายเล็บเท้า “คือ ฉันกำลังติดรูปภาพใหม่ ค่ะ และฟังเพลงเพลินจนลืมดูเวลา ขอโทษนะคะ”
อนูปเดินกระเพก ริมฝีปากของเม้มเข้าหากันเพราะความเจ็บ “ติดรูป ขอผมดูหน่อย” เขาพลิกกรอบรูปขึ้น ภาพของเด็กทารกน่ารัก ผิวขาวอ้วนจ่ำม่ำ เขามองไปที่กองรูปภาพอีกสองสามใบวางเรียงซ้อนกัน “รอผมมาติดให้ไม่ได้เหรอ คุณก็รู้ว่าคนท้องไม่ควรปีนป่าย ทำอะไรโลดโผนมันอันตรายต่อเด็กและตัวคุณ ผมไม่เข้าใจ คุณทำอะไรไปบ้าง บอกผมให้หมด” อนูปถามเสียงตวาดลั่นก่อนหน้าที่จะได้สติ อารีน่าถอยหลังร่างของเธอล้มลงบนเตียงนอน อารีน่าคว่ำหน้าลงร้องไห้ออกมา “ฉันเปลี่ยนหลอดไฟในห้องน้ำด้วยค่ะ คุณทำงานมาเหนื่อยๆ ฉันคิดว่าอยากจะช่วยคุณบ้างเท่านั้น”
อนูปหันขวับมองร่างของเธอที่ร้องไห้ออกมา เขานั่งลงข้างเธอๆ “คุณเป็นคนเก่ง ผมรู้แต่มันอันตรายเพราะคุณอยู่บ้านคนเดียว ผมกำลังเร่งให้นานีมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ อารีน่า ผมเป็นห่วงคุณและลูกในท้อง” เขาลูบไล้เส้นผมที่ยาวสลวยเหมือนเส้นไหมของเธอ ฝ่ามืออุ่นๆค่อยๆนวดต้นคอให้เธอ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาคลายความเครียดขึงราวกับยักษ์เมื่อหลายนาทีก่อนหน้า “คุณยังเจ็บอยู่ไหมคะ” อารีน่าลุกขึ้นเช็ดหยดน้ำตา ก้มมองปลายเล็บเท้า นิ้วเท้าบวมแดง ปลายเล็บเริ่มมีเลือดห้อ หญิงสาวรีบลุกขึ้นแต่ทว่า อนูปรั้งร่างของเธอไว้ “ผมชอบรูปเด็กทารก คุณไปซื้อมาตอนไหน” อนูปดึงร่างของเธอให้นั่งบนตักของเขา “วินัยเป็นคนเอามาให้ค่ะ ตอนเที่ยงๆเขาขนกระเป๋าลงไปที่ห้องพักของเขา” ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ “คุณไม่ได้โทรบอกผม” อารีน่าคว้ามือถือของเธอมาดู “ฉันจำได้ว่า ฉันส่งข้อความถามคุณด้วยนะคะ”
“ข้อความ !!!” อนูปล้วงกระเป๋าหามือถือของเขา “อยู่ในกระเป๋าเป้ อุ๊บบ” ชายร้องเบาๆ เขาขยับปลายเท้าเริ่มปวดมากขึ้น อารีน่าผละร่างของเธอวิ่งที่ห้องครัว เธอเติมน้ำร้อนในกาต้มน้ำร้อน “เปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนนะคะ คุณจะดื่มน้ำชาไหมคะ อนูป” ชายหนุ่มลุกขึ้นมองหาค้อนและภาพทารก “ผมขอน้ำชาใส่ขิงอ่อนได้ไหมครับ รู้สึกเจ็บคอเหมือนจะเป็นไข้” อารีน่าเดินออกมาพร้อมอ่างน้ำร้อนวางที่ปลายเตียงนอน ชายหนุ่มลุกขึ้นมองดูใบหน้าที่เเดงระเรื่อ หยดน้ำตาบนแก้มของเธอ “หลานของผมจะไม่เป็นเด็กขี้เเงเหรอครับ คุณร้องไห้เก่งจังเลย” อารีน่าวางขวดน้ำเย็นเทผสม ใช้ปลายนิ้วแตะความร้อนของน้ำ “แช่เท้าได้แล้วค่ะ” อนูปหย่อนปลายเท้าพร้อมเสียงร้อง “ร้อนนนมาก” อารีน่ากดปลายเท้าของเขาลงในน้ำอุ่น “อดทนหน่อยค่ะ ห้ามเอาออก” อนูปทิ้งร่างของเขาลงบนเตียงนอน “ร้อนมากจริงๆ คุณแน่ใจว่ามันใช่วิธีรักษานะ” ผ่านไป 10นาที อารีน่าเช็ดปลายเท้าให้เขา “รอทานน้ำชาและไปหาหมอนะคะ”
“ไปหาหมอ อืออ แผลแค่นี้ พรุ่งนี้ก็หายครับ” อนูปกลิ้งร่างของเขาค่อยๆลุกขึ้นเดินกระเพก เปิดกระเป๋าค้นหามือถือ ชายหนุ่มนั่งลงบนเก้าอี้โซฟาในห้องนั่งเล่น นิ้วมือเลื่อนไปที่ข้อความของอารีน่า “วินัยมาค่ะ เขามาขนกระเป๋าและเอาภาพเด็กทารกมาให้น่ารักมากๆค่ะ ค่ำนี้จะทานอะไรคะ ฉันอยากทานบะหมี่น้ำที่คุณซื้อมาเมื่อสองวันก่อน” อนูปปิดข้อความ เขามองนาฬิกาแขวนผนัง
ภายในห้องครัว อารีน่าเริ่มรู้สึกเวียนหัว หญิงสาวดื่มน้ำมะนาวแก้อาเจียน เธอยกถาดน้ำชามาวางที่เตรียมเสริฟให้อนูป “คุณนั่งดื่มกับผม ค่ำนี้เราไปกินข้าวนอกบ้านกัน” อารีน่ามองที่ปลายเท้าของเขา “คุณต้องไปฉีดยากันบาดทะยักที่โรงพยาบาลนะคะ”
“นอกจากจะเป็นทนายความ คุณกำลังจะเป็นคุณหมอด้วย” อนูปชงน้ำชาให้เธอ “ขอบคุณค่ะ” เขาเอนร่างลงนอนบนหมอนอิงใบใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเริ่มแดง เพียงไม่กี่นาทีอนูปพลอยหลับไปทั้งๆที่ดื่มน้ำชาไม่หมดแก้ว อารีน่าปล่อยให้เขานอนหลับและยกปลายเท้าของเขาขึ้น นิ้วเท้าทั้งสองเริ่มบวมขึ้น ห้อเลือดลดลง ปลายนิ้วของเธอสัมผัสแก้มของเขา “มีไข้ ตัวร้อนด้วย” อารีน่าแปลกใจเพราะอะไรเขามีไข้สูงเช่นนี้ ร่างบางเข้าไปในห้องทำงานของเขา ค้นหาปรอดวัดไข้
“พระเจ้า ไข้สูงจังเลย” อารีน่ารีบโทรหาดานิม “คุณดานิมค่ะ อนูปมีไข้สูงมากๆค่ะ”
204
