“เหตุผลของผมที่สงสัยในความจริงใจของลอร่าน่ะถ้าผมพูดออกไปคุณก็จะต้องเห็นด้วยอยู่แล้วและมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับเื่ส่วนตัวเท่าไหร่นักหรอก “เขาพูดอย่างหมดความอดทน“แต่ประการสำคัญก็คือฮอลยังมีอนาคตอีกไกลเขาจะต้องเรียนรู้งานด้านธุรกิจให้มากที่สุดเพราะวันหนึ่งข้างหน้าเขาจะต้องรับหน้าที่แทนผมในระยะสอง-สามปีนี่เขายังจะต้องเดินทางอีกมาก...”
“ลอร่าก็ไปกับเขาด้วยได้นี่คะ...”
“และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาต้องอยากเอาพี่สาวอย่างคุณไปด้วยแน่”
ลีโอนี่ขบฝีปากแน่น พยายามใช้ความอดทนและความใจเย็นเข้าไว้
“คุณเป็คนที่มีฐานะมั่งคั่งแล้วก็มั่นคงอย่างนี้เสมอมาหรือคะ“เธอเอ่ยถามขึ้น
“แน่นอน “เขาตอบไปตามตรงโดยไม่ได้รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย“พ่อผมเป็ผู้ก่อตั้งโรงแรมซิน-แคลร์ขึ้นตอนที่ผมเกิดโรงแรมของเรารวมทั้งในเครือข่ายก็มีชื่อเสียงมากแล้ว”
“ถ้าเช่นนั้นคุณก็คงรู้สินะว่าถ้าใครสักคนทำอะไรเพราะเห็นแก่เงินของคุณแล้วคุณจะมีความรู้สึกยังไง”
“ใช่...ผม...ผมคิดว่ามันเหมือนกับถูกดูิ่เหยียดหยามนั่นแหละ“เขาพูดอย่างอึดอัดใจเต็มที่
“งั้นหรือคะแต่ตอนนี้ฉันยังมองไม่เห็นเลยนะคะว่าใครจะหลอกลวงคุณ”
“ลีโอนี่ “เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่แสดงเหตุผล“ผมไม่คิดจะให้น้องสาวคุณแต่งงานกับลูกชายผมหรอกนะ”
“ฉันเกรงอยู่ว่าคุณจะต้องรู้สึกอย่างนั้นตลอดไปแล้วล่ะค่ะ”
“เกรง...งั้นหรือ “เขามองหน้าเธออย่างระแวง
“อย่ากังวลให้มากเกินไปนักสิคะ “เธอพูดล้อๆ “ฉันไม่ได้คิดจะขู่คุณหรอกนะคะคุณคิดว่าท่าทางอย่างฉันนี่จะขู่ใครได้ด้วยหรือคะ “เธอก้มมองดูร่างกายของตัวเองและยิ้มอย่างเห็นขัน
“ก็ไอ้คำขู่ที่ฟังเหมือนไม่มีอะไรนี่แหละที่มันอันตรายนัก“เขาตอบเสียงกร้าว
“เอาละค่ะ “เธอถอนหายใจเบาๆ“ถึงยังไงฉันก็ไม่ได้ขู่คุณแล้วกัน ฉันเพียงแต่อยากจะบอกให้คุณทราบว่าระหว่างเราสองคนลอร่าเขาเป็ที่มีหลักเกณฑ์มากกว่า”
“ก็เพราะไอ้ความเป็คนมีหลักเกณฑ์มากกว่านั่นไงล่ะเขาถึงได้พยายามจับฮอลไว้แน่น “ฮ็อคพูดอย่างเหยียดหยัน
“ตอนที่ฉันทำให้วินนี่ตกอยู่ในสภาพที่แก้ปัญหาไม่ได้ลอร่าเขามักจะเป็คนที่...”
“เดี๋ยว...คือผมรู้นะว่าตัวเองไม่ใช่คนที่สอดรู้สอดเห็นเื่อะไรของใครแต่ช่วยบอกหน่อยสิว่าวินนี่ที่คุณพูดถึงนี่น่ะเป็ใครคงจะไม่ใช่แมวตัวใดตัวหนึ่งของคุณหรอกนะ”
เธอส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มให้เขาซื่อๆ ตามแบบของเธอ
“เอ้อ...เขาเป็นักสืบในหนังสือของเราน่ะค่ะ “เธอตอบง่ายๆ พร้อมกับเสริมว่า “ไม่ว่าสถานการณ์จะเลวร้ายขนาดไหน...”
“เอาละ...เอาละ...ผมเชื่อคุณ “เขาตัดบทอย่างรำคาญเต็มที
“คือ... “ดวงตาของเธอเป็ประกายอย่างคนมีอารมณ์ขัน“ฉันอยากจะบอกคุณว่าลอร่าเขามักจะเป็คนหาทางแก้ไขปัญหาได้ทั้งนั้นละค่ะ”
“ผมไม่แปลกใจเลยนะถ้าจะไม่มีใครอ่านหนังสือที่คุณเขียนขึ้นเลยเพราะแค่คิดว่าผู้ชายชื่อวินนี่มันก็แย่อยู่แล้ว”
“อ้าว แล้วผู้ชายที่ชื่อฮ็อคล่ะคะ “เธอเลิกคิ้วถาม
“ชื่อเต็มๆ ของผมน่ะเฮนรี่ ฮฮอค ซินแคลร์ที่สองต่างหากล่ะ “เขาตอบด้วยน้ำเสียงห้วนๆ
“ถ้าอย่างนั้นฮอลก็คือ...”
“เฮนรี่ ฮ็อค ซินแคลร์ ที่สามยังไงล่ะ “เขายืนยัน “สำหรับพ่อผมน่ะใครๆ ก็เรียกเขาว่าฮาร์รี่แต่ฉพาะเพื่อนเท่านั้นนะ พวกที่เป็ศัตรูไม่กล้ามาเรียกเขาอย่างนั้นหรอกส่วนที่เขาเรียกผมว่าฮ็อคก็เพื่อป้องกันความสับสนเข้าใจผิดเท่านั้น และตอนนี้ผมก็เรียกลูกชายว่าฮอลด้วยเหตุผลเดียวกันนั่นแหละ“เขาตอบอย่างยืดยาว
“ก็แล้วถ้าเรียกเฮนรี่มันผิดตรงไหนล่ะคะ”
“ก็คงจะเหตุผลเดียวกับที่คุณเรียกตัวละครของคุณว่าวินนี่ละมั้ง“เขาพูดเยาะๆ
“แต่ฉันว่าถ้าเรียกเฮนรี่นี่มันดูภาคภูมิกว่านะคะอย่างไรก็ตามเถอะค่ะ... “เธอเสริมหลังจากใช้ความคิดอยู่เป็ครู่“วินนี่ที่ว่านี่เป็ผู้หญิงนะคะ ไม่ใช่ผู้ชายหรอกและตอนนี้สำหรับลอร่า...”
“คุณเขียนให้ผู้หญิงเป็นักสืบงั้นหรือ “เขาเอ่ยถามขึ้นราวไม่เชื่อหูตัวเอง
“คุณคิดว่ามีแต่ผู้ชายเท่านั้นหรือคะที่มีความสามารถคุณฮ็อค”
“เปล่าเลย ลีโอนี่ผมเพียงแต่รู้สึกแปลกใจบ้างเล็กน้อยเท่านั้นซึ่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงต้องแปลกใจด้วยว่าแต่วินนี่น่ะเ้าเล่ห์เหมือนคุณหรือเปล่าล่ะ”
“ก็มีอะไรหลายสิ่งหลายอย่างที่ทำให้เขาต้องเป็อย่างนั้นค่ะ“เธอตอบยิ้มๆ
“ผมก็นึกอยู่แล้วละ “เขาเยอะให้“ตอนนี่คุณก็จะเล่าเื่น้องสาวผู้มีหลักเกณฑ์ของคุณให้ผมฟังเสียทีซินะ”
“บางทีมันอาจจะเป็การใช้คำพูดที่ผิดก็ได้น่าจะเรียกว่าเขาเป็คนมีเหตุผลมากกว่า”
“การที่เขาเชื่อมั่นตัวเองว่าจะรักกับเด็กอายุสิบเก้าได้ถือว่าเป็ความมีเหตุผลยังงั้นหรือ “ฮ็อคย้อนถามกลับ
“ฉันยังสงสัยอยู่นะคะว่าฮอลน่ะจะไร้เดียงสาอย่างที่คุณพยายามยัดเยียดให้เขาเป็หรือเปล่า“ลีโอนี่ตอบอย่างไม่เห็นด้วย “ตลอดเวลาที่เรารู้จักกันเขามีความเป็ผู้ใหญ่เต็มตัวทีเดียวนะคะคุณฮ็อค”
ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ดวงตาเป็ประกายคมปลาบขึ้น
“มันไม่ใช่เื่แปลก็อะไรหรอกที่เราจะอบรมเลี้ยงดูลูกให้เป็คนรู้จักพึ่งตัวเอง”
“ฉันเข้าใจค่ะ “เธอตอบด้วยน้ำเสียงปลอบโยน“ฉันเพียงแต่อยากจะชี้ให้คุณเห็นว่าฮอลน่ะเขาไม่ใช่เด็ก็อายุสิบเก้าในทรรศนะของคุณเท่านั้น”
“ไม่ใช่หรอกเพราะเขาเป็เด็ก็อายุสิบเก้าที่ร่ำรวยที่สุดในโลกก็ว่าได้”
“วิธีการพูดแบบของคุณนี่จะทำให้ลอร่าเสียใจมากนะคะอีก็อย่างหนึ่งเขาก็เป็คนอ่อนไหวเื่อายุที่แตกต่างกันอยู่แล้ว”
“แต่เขาก็ยังไม่อ่อนไหวพอที่จะเลิกติดต่อกับฮอลนี่คุณ”
“ก็นั่นแหละค่ะคือปัญหาละ “ลี่โอนี่ถอนหายใจเบาๆ “แต่เขาอาจจะทำก็ได้นะคะถ้าคุณขอร้องเขาดีๆ”
“ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นผมจะเป็คนขอร้องเขาเองเอาเป็ว่าเราจบเื่ปัญหาไว้แค่นี้ก่อนแล้วกัน”
“นี่คุณไม่คิดจะเชื่อจริงๆ น่ะหรือคะ “เธอส่ายหน้าเศร้าๆ “ลอร่าคงหัวใจสลายทีเดียวถ้าคุณไปขอร้องเื่อย่างนี้กับเขาถ้าจะว่าไปแล้วมันก็ไม่ใช่เื่ที่จะสร้างปัญหาความยุ่งยากให้กับคุณมากจนเกินไปนักไม่ใช่หรือคะแต่เชื่อฉันดีกว่าคุณฮ็อค ถ้าคุณขืนทำอย่างนั้นละก็ฮอลจะต้องเกลียดคุณมากเพราะเขาจะต้องคิดว่าคุณเข้าไปยุ่งกับชีวิตส่วนตัวของเขา”
“อีกไม่นานเขาก็ทำใจได้ “ผู้เป็บิดาปฏิเสธด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด
“ถ้าคุณพ่อของคุณไม่เห็นด้วยคุณจะเลิกรักภรรยาของคุณได้ไหมล่ะคะ”
“นี่คุณ...เหตุการณ์อย่างนั้นมันไม่เคยเกิดขึ้นกับชีวิตแต่งงานของเราเลยนะ”
“ที่เป็เช่นนี้ก็เพราะว่า... “ลีโอนี่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ช้า “ผู้หญิงที่คุณแต่งงานด้วยเป็คนที่เหมาะสมกับคุณนั่นเอง”
“เขามาจากครอบครัวผู้ดีมีสกุลชาวเท็กซัส “เขาพยักหน้าไปพร้อมกันขณะพูด
“คงจะรวยด้วยสินะคะ “ลีโอนี่พูดช้าๆ“จริงอยู่ เราอาจจะไม่ใช่คนที่มั่งมีเงินทองอย่างใครเขาแต่ลอร่าเขาเป็คนร่ำรวยด้วยสติปัญญานะคะ และเขาก็ซื่อตรงจงรักกับคนที่เขาแคร์ด้วยและเวลานี้เขาก็แคร์ฮอลอย่างมากทีเดียวละค่ะ โอ...คุณฮ็อคคะ... “เธอทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างเก้าอี้ตัวที่เขานั่ง วางมือลงบนต้นขาของเขา “ได้โปรดเถอะค่ะ...ได้โปรดอย่าทำลายหัวใจน้องสาวฉันเลย”
เขาผงะไปกับความใกล้ชิดของเธออาการตึงเครียดดูจะคลายลงอย่างมาก
“ลีโอนี่... “เขาถอนหายใจเบาๆ“ผมเห็นจะยินดีกับการแต่งงานครั้งนี้ด้วยไม่ได้หรอกอีกประการหนึ่งทั้งสองคนนั่นก็เพิ่งรู้จักกันแค่สามอาทิตย์เท่านั้น”
“คุณออกจะตื่นเต้นกับเื่แบบนี้มากเกินไปอีกแล้วนะคะ“เธอพูดเป็เชิงเตือน “แล้วคุณจะยอมเห็นด้วยไหมล่ะคะถ้าเขาจะรู้จักกันมาสักสามเดือนหกเดือนหรือว่าปีหนึ่ง...ตอบมาสิคะ “เธอเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเขาอยู่ด้วยดวงตาคู่เขียวขาบ
“ผม...เอ้อ... “แต่แล้วเขาก็ยักไหล่อย่างไม่พรั่น“ผมเพียงแต่มีความคิดว่าเขาน่าจะทำความรู้จักกันให้นานกว่านั้นไม่ใช่เพียงแค่สามอาทิตย์อย่างที่เป็อยู่เวลานี้”
“ทั้งหมดยี่สิบสี่วันค่ะ “ลีโอนี่กล่าวแก้“ฉันคิดว่าถ้าคุณถามขึ้นละก็อลอร่าเขาจะต้องบอกนาทีให้คุณได้ด้วยซ้ำเขาพบกันที่โรงแรมที่ฮอลไปควบคุมดูแลกิจการอยู่ในตอนนั้น คุณคงทราบนะคะคือเขาจัดงานพบปะสังสรรค์ในระหว่างนักเขียนขึ้นที่นั่นและลอร่าก็ไปร่วมงานในฐานะแขกรับเชิญคนหนึ่งวันนั้นเขาได้รับเกียรติให้เป็องค์ปาฐกด้วย...คุณคงคิดว่าเื่แบบนี้มันไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ใช่ไหมล่ะคะ”
“ก็...ใช่”
“ฉันคิดว่าถึงยังไงคุณก็ต้องยอมรับแล้วละค่ะว่าเขาสองคนได้พบกันแล้ว “เธอตบหลังมือเขาเบาๆ “เพราะฉะนั้นสิ่งที่คุณน่าจะกลัวอย่างแท้จริงก็คือความรักที่เขามีต่อกันมันจะไม่ยั่งยืนใช่ไหมล่ะ คะ”
“สิ่งที่ผมกลัวอยู่ขณะนี้ก็คือผมจะจับประเด็นในการเจรจาครั้งนี้ของเราไม่ได้เท่านั้น “ฮ็อคพูดเสียงกร้าว“ผมกำลังมีความรู้สึกอยู่ว่าตัวเองกำลังได้รับการเหนี่ยวโน้มใจให้เห็นดีงามไปด้วยซึ่งผมรู้สึกไม่ชอบใจเลยจริงๆ ”
เธอก็มองเห็นสิ่งนั้นอยู่ และรู้ด้วยว่าเขาเป็ผู้ชายที่ชอบจะให้ตัวเองได้รับการควบคุมดูแลอยู่ตลอดเวลาแต่การที่เธอยอมทำถึงขนาดนี้ก็เพราะ้าจะเห็นลอร่ากับฮอลมีความสุขเท่านั้นผู้ชายคนนี้ไม่ควรจะก็าวเข้ามาและทำลายความสวยสดงดงามในความรักของหนุ่มสาวทั้งสองลง
“ฉันเห็นจะทำอย่างคุณไม่ได้หรอกค่ะคุณฮ็อค “เธอกล่าวออกไปด้วยความรู้สึกแท้จริง “ที่ฉันกำลังทำอยู่นี่ก็เพียง้าจะประนีประนอมเพราะอยากจะเห็นทุกคนมีความสุขเหมือนๆ กันเท่านั้น”
“ผมจะมีความสุขอย่างยิ่งถ้าฮอลจะไม่พบปะกับน้องสาวคุณอีก“เขายังยืนยันเช่นเดิม
“ไม่หรอกค่ะ คุณจะไม่มีวันเป็อย่างนั้นแน่ “ลีโอนี่สั่นศีรษะอย่างเชื่อมั่น “ฉันรู้ว่าฮอลเขาไม่ยอมให้คุณทำกับเขาอย่างนั้นง่ายๆหรอก”
“ดูเหมือนผมจะบอกกับคุณแล้วนะว่าผมไม่ชอบวิธีการข่มขู่ “ดวงตาของเขาเป็ประกายกร้าวขึ้น
“ฉันก็ไม่ได้ขู่เข็ญหรือคุกคามคุณเลยนี่คะฉันเพียงแต่อยากจะชี้ให้คุณเห็นว่าฮอลจะไม่มีความสุข...”
“และเขาก็จะทำให้ผมต้องตกนรกตามไปด้วยสินะ “ฮ็อคเสริมด้วยน้ำเสียงโกรธเคืองแม้แต่ตอนที่อยู่ในวัยเด็กฮอลก็เคยทำให้เขาต้องได้รับความยุ่งยากลำบากใจมาแล้วและเวลานี้เขาก็ไม่ใช่เด็กเล็กๆ อีกต่อไปแล้วด้วย
3K
