ระบบผู้ล้มเหลว

ตอนที่ 46 หอนาฬิกาที่เวลาหยุดเดิน

ลมเย็นพัดผ่านลานกลางเมือง

แต่ไม่มีใครรู้สึกเย็น

ทุกสายตาหยุดอยู่ที่หอนาฬิกาเก่า

สูงหลายสิบเมตร

กำแพงแตกร้าว

เต็มไปด้วยรอยเวลา

แต่สิ่งที่แปลกที่สุดคือ—

เข็มนาฬิกา

หยุดอยู่ที่เวลาเดิม

06:17

ไม่ขยับแม้แต่น้อย

และบนยอดหอ

ชายหน้ากากเงินยังยืนอยู่

นิ่งเหมือนรูปสลัก

ถิงถิงมองอยู่พักหนึ่ง ก่อนหันมาถาม

“คนเดียวกับผู้เฝ้าประตู?”

ซูผิงพยักหน้า

แต่ในใจกลับรู้สึกแปลก

คนนี้…

ให้ความรู้สึกไม่เหมือนก่อน

เหมือนว่างเปล่ากว่า

ไร้ตัวตนกว่า

ชายชราที่พามาเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพูดเบาๆ

“อย่ามองนาน”

“เดี๋ยวจะจำไม่ได้ว่าใครเป็นใคร”

ถิงถิงชะงัก

แต่ยังไม่ทันถาม

ชายชราก็เดินต่อ

ทั้งสามมาหยุดหน้าหอนาฬิกา

ประตูไม้สูงเปิดแง้มอยู่

ด้านในมืดสนิท

มีป้ายเก่าห้อยอยู่

[ผู้ที่เข้าหอ จงรักษาเวลา]

ซูผิงถาม

“หมายความว่าไง”

ชายชราไม่ตอบ

เพียงหยิบเชือกเส้นหนึ่งออกมา

ผูกข้อมือตัวเอง

จากนั้นยื่นปลายอีกด้านให้ซูผิง

“ผูกไว้”

ถิงถิงมองงงๆ

“ทำไม”

ชายชราตอบ

“เพราะในนี้…”

เขาหยุด

“…คนจะลืมกัน”

บรรยากาศเงียบลงทันที

ทั้งสามผูกเชือกต่อกัน

แล้วก้าวเข้าไป

กึก

ประตูปิดเอง

ด้านในมืดสนิท

แต่ทันใดนั้น—

ตึก…

ตัก…

เสียงนาฬิกาดังขึ้น

ทั้งที่ข้างนอกเข็มหยุด

ซูผิงมองไปรอบๆ

ภายในหอไม่มีเฟอร์นิเจอร์

ไม่มีของ

มีเพียงบันไดวนขึ้นด้านบน

บนผนังเต็มไปด้วยตัวเลข

06:17

06:17

06:17

เขียนซ้ำเต็มไปหมด

ถิงถิงขมวดคิ้ว

“ใครเขียนเนี่ย”

ไม่มีใครตอบ

ทั้งสามเริ่มเดินขึ้น

ชั้นหนึ่ง

ไม่มีอะไร

ชั้นสอง

ไม่มีอะไร

ชั้นสาม

เริ่มมีรูปวาด

เป็นภาพคนจำนวนมาก

ยืนอยู่หน้าประตู

แต่ทุกคน…

ไม่มีใบหน้า

ถิงถิงเริ่มจับดาบแน่น

พอขึ้นถึงชั้นห้า

ซูผิงหยุด

เชือกที่ผูกอยู่…

หายไป

เขาหันซ้าย

ไม่มีถิงถิง

หันขวา

ไม่มีชายชรา

ทั้งชั้นเงียบสนิท

เหลือเขาคนเดียว

ทันใดนั้น

มีเสียงดังจากด้านหลัง

“ในที่สุดก็มา”

ซูผิงหันกลับ

เห็นเด็กผู้หญิงชุดขาว

คนเดิม

ยืนอยู่ตรงบันได

แต่ครั้งนี้เธอเงยหน้าแล้ว

ใบหน้าปกติ

ดวงตาดำสนิท

เธอยิ้ม

“พี่…”

“ช่วยหนูหาของหน่อยได้ไหม”

ซูผิงไม่ตอบ

เด็กคนนั้นพูดต่อ

“หนูทำเวลาหาย”

เธอยกมือขึ้น

บนฝ่ามือมีเข็มนาฬิกา

หักครึ่ง

จากนั้นเธอถาม

“พี่จำได้ไหม…”

“ก่อนเข้ามาที่นี่…”

“พี่เป็นใคร”

ซูผิงชะงัก

วินาทีนั้น—

เขาพบว่า…

เขาจำชื่อมหาวิทยาลัยไม่ได้

จำหน้าผู้อำนวยการไม่ได้

จำหน้าลุงหวังไม่ได้

และ…

จำหน้าถิงถิงไม่ได้

เสียงระบบดังขึ้นทันที

ติ๊ง!

[ตรวจพบผลกระทบ]

[ความทรงจำกำลังถูกรีเซ็ต]

[เวลาเหลือก่อนสูญเสียตัวตน : 29 นาที]

เด็กผู้หญิงยิ้มกว้างขึ้น

“ไม่เป็นไรนะพี่…”

“ทุกคนก็ลืมกันหมด”

แล้วเธอค่อยๆ ชี้ขึ้นไปด้านบน

“ขึ้นไปสิ”

“คนที่รออยู่…”

“จำพี่ได้”

……จบตอน……

ตอนต่อไป : ตอนที่ 47 — คนที่ยังจำซูผิงได้