Reborn go oh เป็นชาวไร่และราชัน ณ ต่างโลก

        รอจนเสียงโห่ร้องพูดจากันเริ่มซาลง .. ชิงชิงก็ตะโกน

        “ทุกคน เงียบ! จงกลับมาอยู่ในกระบวนแถวต่อหน้าข้า ให้เรียบร้อยภายใน10ลมหายใจนี้!” เธอชี้มาทางด้านนึงของลาน

        หลังจากคนผงะไปเพียงพริบตาการจัดแถวอย่างรีบเร่งก็ดำเนินไปจนเรียบร้อย แล้วเสียงเซ็งแซ่ ก็เงียบลง

            ผมเห็นชิงชิงยืนหน้าแถวผู้ปกป้องแล้วถัดออกไปข้างลานรวมพล ก็เป็นกลุ่มเกษตรและครัวเรือน ..ดูท่าเธอตั้งใจจะกล่าวสั่งสอนคนทั้งหมดทุกหน่วยพร้อมๆกันเลยซินะ

            ชิงชิงกล่าวเสียงดังคาดว่าแทบทุกคนด้านหน้าเธอคงได้ยินทุกคน “สิ่งที่ข้าเห็นในวันนี้ คือความประมาทของหน่วยปกป้อง! ..นี่มิใช่ผู้คนที่มีความเหี้ยมหาญ โดดเด่น งั้นรึ!? ..นี่มิใช่กองกำลังที่ฝึกมาปกป้องพี่น้อง ครอบครัว และตระกูล งั้นรึ!? .. เหตุใดจึงปล่อยให้ตัวเองอ่อนแอเพียงนี้!?”

            ชิงชิงเว้นจังหวะให้ผู้คนปรับอารมณ์สักพัก บ้างก็อาย บ้างก็โกรธ .. ทั้งความรู้สึกสำนึกตนและไม่พอใจไม่ยอมรับ.. กระจัดกระจายกันไป

            ชิงชิง“ตระกูลเรายังไม่รู้ตัวศัตรูที่แท้จริงเลย! .. ใยพวกเจ้าจึงมั่นใจว่าเจ้าอยู่เหนือกว่าศัตรูแล้ว! .. หรือเพราะหลายวันนี้ได้รับการฝึกวิชายุทธจากพี่ชายอินทราจึงคิดฝันว่าเก่งกาจกว่าผู้ใดในใต้หล้านี้ เช่นนั้นหรือ!?”

            เธอเว้นระยะกล่าววาจาให้แต่ละคนได้ซึมซับความหมาย แล้วกล่าวต่อ “ศัตรูเราอาจจะเป็นกองโจรหลายสิบคนหรือหลายร้อย หรือหลายพันคน .. ล้วนเป็นไปได้  หรืออาจเป็นกองทหารจากแคว้นเจียงหรือเป็นกองทหารของแคว้นฉิ่ง ก็ล้วนเป็นไปได้...”

            ชิงชิง“ตอนนี้พวกท่านฮึกเหิม มิใช่ความพร้อมสู้รบแม้เพียงนิด! .. แต่มันคือ ความประมาท! ที่แม้แต่กองทัพใหญ่ก็อยากพังพินาศได้ .. หากท่านทุกคนยังหลงตัวเองอยู่เช่นนี้ ตัวท่านและตระกูลตงฟางคงพินาศสิ้นเป็นแน่!”

            ความเงียบกริบปกคลุมทั่วบริเวณ

            ชิงชิง“ท่านเห็นผู้คนนอกหุบเขาตระกูลหรือไม่? หลายคนบ้านแตกสาแหรกขาด! ทั้งที่ตระกูลของเขาก็อาจจะแข็งแกร่ง ..เขามาที่นี้ ด้วยความหวังจะมีชีวิต!.. แล้วท่านเล่า? จะหยิบยื่นความหวังแห่งชีวิตให้คนในตระกูลตงฟางหรือจะเป็นความสิ้นหวัง!”

            ชิงชิง“สิ่งสำคัญขณะนี้!พวกท่านไม่จำเป็นต้องแข็งแกร่งขึ้น หรือเก่งขึ้น .. แต่ท่านจำเป็นต้องพร้อม! พร้อมที่จะใช้ทุกสิ่งที่มีออกมาต่อสู้ออกมาฟันฝ่าให้มีชีวิต .. ท่านต้องพร้อมสู้กับคนที่เก่งกว่า! .. มิใช่เพ้อฝันว่าจะเจอศัตรูที่อ่อนแอกว่า!..”

            ชิงชิง“ขณะที่ข้าประลองกับท่านซงหาน ข้าใช้เพียงเพลงทวนตระกูลตงฟางมิใช่วิชาเลิศล้ำอื่นใด เพียง3กระบวนหลัก คือ ปัด,ฟาด,แทงเท่านั้น .. แน่นอนว่า พวกท่านเลียนแบบท่วงท่าของข้าในขณะนี้ไม่ได้เพราะข้าได้รับพลังจากปู่ไทร .. แต่หากศัตรูของเรามีพลังเทียบเท่าข้าหรือเหนือกว่าข้าล่ะ? ตอนนี้พวกท่านจะสู้อย่างไร? ..

        ข้าขอถามพวกท่านว่าหากศัตรูที่จะมาฆ่าล้างตระกูลตงฟาง เก่งกาจกว่าท่าน พวกท่านจะหนี หรือจะสู้!”

            “สู้!!” เสียงตะโกนจากหลายคน รวมผมด้วย ดังขึ้น ..ประมาณครึ่งนึงของหน่วยปกป้องทั้งหมด

            ชิงชิง“ดี! นับว่ายังมีผู้เตรียมใจให้พร้อมอยู่ไม่น้อย ..ข้าขอบอกพวกท่านอีกครั้ง จุดประสงค์หลักที่ปู่ไทรมอบพลังให้ข้าและพี่ชายอินทรา คือพาให้ตระกูลตงฟางปลอดภัยจากภัยสงคราม! ..พวกท่านฝึกฝนอยู่ทุกวันนี้ ก็เพื่อให้มีชีวิต!  พวกท่านพยายามอยู่ทุกวันนี้ก็เพื่อให้มีชีวิตที่ดี! ของตัวท่าน ครอบครัวท่านเพื่อนพี่น้องของท่าน เพื่อวันภายหน้าที่ดีของเรา ..เรามิได้ฝึกซ้อมเพื่อที่จะไปตาย! เราฝึกฝนเพื่อที่เราจะรอด! เพื่อตัวเรา และครอบครัวของเรา พวกท่านเข้าใจแล้วหรือไม่?”

 (รวม2,730ตัวอักษร) ^_^

บทที่47  10,560ตัวอักษร