ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ความรู้สึกขาดอากาศทำให้ผมทรมานแทบขาดใจ

        แต่ตอนนี้ในที่สุดผมก็สามารถลืมตาได้แล้ว!

        ผมไม่ลังเลเลยมือหนึ่งกำกระบี่กระดูกปลาแน่นเพื่อป้องกันตัวอีกมือกระชากผ้าปิดตาสีเหลืองออกทันที

        และในเสี้ยววินาทีที่ผ้าถูกดึงออกไป

        ภายใต้แสงจันทร์สลัวสิ่งแรกที่ผมเห็นคือซากงูที่ถูกกัดแทะจนเหลือเพียงกระดูกขาวโพลน

        ก่อนหน้านี้ผมจินตนาการถึงหลายสถานการณ์ที่อาจเกิดขึ้น แต่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าสิ่งแรกที่ผมจะเห็นคือซากงูเปื้อนเลือด

        สายตาของผมกวาดขึ้นไปตามแนวซากงูและทันใดนั้นก็พบเงาดำบางอย่างยืนอยู่ใต้เงาไม้

        มันยืนอยู่ในมุมมืดทำให้ผมมองเห็นเพียงท่อนล่างของมันเท่านั้น

        ขาของมันเป็นขาของสัตว์ป่าขนหนาสีเหลืองซีดสะท้อนแสงจันทร์ แต่ส่วนบนของร่างกายกลับซ่อนอยู่ในเงามืดทำให้ผมมองไม่เห็นชัดเจน

        แต่มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอนมันไม่ใช่มนุษย์

        มนุษย์ที่ไหนจะมีขาเหมือนสัตว์ป่าเช่นนี้!

        ตรงข้างเท้าของมันมีซากหมูป่าถูกผ่าท้องออกเครื่องในกระจายเกลื่อนพื้น

        ภาพที่อยู่ตรงหน้าทำให้ผมรู้สึกหวาดหวั่นอย่างประหลาด

        ขาของผมขยับถอยหลังโดยไม่รู้ตัว

        ลมหายใจเริ่มติดขัดขึ้นอีกครั้ง

        ขนขาของมันที่สะท้อนแสงจันทร์ราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดและอันตราย

        ขณะเดียวกันเงาดำนั้นก็ลืมตาขึ้นดวงตาสีเขียวเรืองแสงส่องประกายออกมาจากความมืด

        แววตานั้นดูไม่เป็นมิตรเลย

        หัวใจผมเต้นแรงจนแทบทะลุออกจากอกผมหันหลังหมายจะวิ่งหนี

        แต่ทันทีที่หันไปก็พบว่าด้านหลังของผมมีหินก้อนใหญ่ขวางอยู่!

        ผมไม่มีทางหนี!

        เงาดำนั้นเริ่มหัวเราะเสียงต่ำอย่างแปลกประหลาดจากนั้นพูดขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า

        “คิกๆๆ…เด็กน้อย อย่ากลัวไปเลย

        “มองข้าให้ดีสิ…”

        ขณะพูดมันก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เผยให้เห็นร่างกายส่วนบนที่ซ่อนอยู่ในเงามืด

        มันก้าวออกมาจากใต้ร่มเงาของต้นไม้

        ร่างกายของมันเริ่มเผยออกมาภายใต้แสงจันทร์สลัว

        ผมมองเห็นรูปร่างของมันได้ทีละนิด…

        สิ่งที่ปรากฏต่อหน้าผมเป็นสัตว์ร้ายที่มีร่างกายคล้ายมนุษย์

        มันสูงประมาณหนึ่งเมตรครึ่งรูปร่างผอมสูง เต็มไปด้วยขนสีเหลืองซีดทั่วทั้งตัว คอยาวและศีรษะกลม

        แต่ใบหน้าของมันกลับเป็นใบหน้าครึ่งคนครึ่งสัตว์ปกคลุมด้วยขนดำดูน่าสะพรึงกลัว

        มันจ้องมองมาที่ผมด้วยดวงตาสีเขียวมรกตพลางหัวเราะเสียง “คิกๆๆ” ฟังแล้วเสียวสันหลัง

        แม้เพียงแค่กวาดตามองก็ทำให้ผมหน้าถอดสี

        รูปร่างมันคล้ายมนุษย์แต่ดูจากลักษณะแล้ว มันคือ ‘พังพอน’ ตัวใหญ่

        ผมเคยเห็นสัตว์พวกนี้ในบ้านเกิดมาก่อน

        พวกมันเคยแอบเข้ามาขโมยไก่ในลานบ้านของพวกเรา

        แต่ไม่เคยเห็นตัวไหนที่โตเท่ามนุษย์และสามารถพูดภาษาคนได้เช่นนี้!

        นี่คือ‘สัตว์เดรัจฉาน’ที่บำเพ็ญเพียรมากพอจนแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ตามที่คนเฒ่าคนแก่เล่าขานกันสินะ

        “เวรเอ๊ย…”

        ผมพึมพำออกมาด้วยความตื่นตระหนก

        ปีศาจพังพอนในร่างมนุษย์ก้าวเข้ามาใกล้ มันยิ้มประหลาด และพูดด้วยเสียงแหบพร่าที่ฟังไม่ชัดเจน “เด็กน้อย เจ้าคิดว่าข้าเป็นเทพหรือเป็นเซียนกันล่ะ”

        พูดจบมันก้าวเข้ามาอีกก้าว

        กลิ่นเหม็นเปรี้ยวและกลิ่นคาวเลือดรุนแรงขึ้นทุกขณะ

        หางยาวของมันลากไปบนพื้นส่งเสียง “ครืดๆ” น่าขนลุก

        คำถามของมันทำให้ผมสะดุ้ง

        ผมเคยได้ยินเรื่องเล่าเกี่ยวกับสัตว์เดรัจฉานที่ผ่านการบำเพ็ญเพียรจนมีสติปัญญามาก่อนพวกมันจะมาขอให้มนุษย์ ‘แต่งตั้งยศ’ ให้

        แต่ผมไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งตัวเองจะต้องเผชิญกับสถานการณ์นี้ด้วยตัวเอง

        “เด็กน้อย เจ้าคิดอะไรอยู่ ข้าถามว่าข้าเหมือนเทพหรือเหมือนเซียน? เจ้าจงคิดให้ดีก่อนตอบ”

        มันพูดพลางแลบลิ้นเลียเลือดที่ติดอยู่บนขนรอบปาก พร้อมกับยกกรงเล็บแหลมคมขึ้นเล็กน้อยราวกับกำลังข่มขู่ให้ผมต้องตอบคำถามของมัน

        เทพหรือเซียน?

        จากที่ผมเคยได้ยินมาพวกสัตว์เดรัจฉานเหล่านี้จะถามว่า ‘ข้าเหมือนมนุษย์หรือเทพ’ ไม่ใช่หรือ

        ทำไมสิ่งที่อยู่ตรงหน้าผมถึงถามต่างออกไปล่ะ

        ผมพยายามค้นหาคำตอบจากเรื่องเล่าที่เคยได้ยินมา

        แต่ข้อมูลที่ผมรู้มีน้อยเกินไปและทุกอย่างล้วนเป็นแค่ตำนานพื้นบ้าน ไม่มีวิธีแก้ไขปัญหานี้เลย

        ตอนนี้ผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

        ถ้าผมตอบไปตามที่มันถามและบอกว่ามันเป็นเทพหรือเซียน…

        ดูเหมือนไม่ว่าผมจะตอบอย่างไรก็ไม่มีทางเป็นผลดีต่อตัวเอง

        ผมไม่ใช่บุคคลสำคัญอะไรแล้วผมจะมีสิทธิ์แต่งตั้งมันให้เป็นเทพหรือเซียนได้ยังไง

        เจ้าเดรัจฉานเฒ่าตัวนี้เริ่มหงุดหงิดมันใช้กรงเล็บกดลงไปบนต้นไม้

        เสียง“แกรก” ดังขึ้น มันข่วนจนเปลือกไม้หลุดออกมาเป็นชิ้น

        น้ำเสียงของมันเริ่มเข้มขึ้นราวกับหมดความอดทน

        “เด็กน้อย! เจ้าจะตอบได้หรือยัง! ข้าเป็นเทพหรือเป็นเซียน!?”

        กลิ่นเหม็นเปรี้ยวลอยปกคลุมรอบตัวผมอีกครั้ง

        แรงกดดันพุ่งเข้าใส่จนผมเริ่มรู้สึกอึดอัดหายใจแทบไม่ออก

        ดูเหมือนผมไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตอบมัน

        จากเรื่องเล่าที่ผมเคยได้ยินมาหากมนุษย์ยอมรับสัตว์เดรัจฉาน มันจะสามารถใช้โชคชะตาของเราเพื่อเพิ่มพลังตบะของมัน

        แต่ถ้าผมไม่ตอบมันอาจไม่ยอมปล่อยผมไป

        โชคดีที่อาจารย์อยู่ใกล้ๆผมแค่ต้องถ่วงเวลาสักหน่อย

        ผมสูดลมหายใจลึกแล้วพูดขึ้น “แกต้องการคำตอบจริงๆ ใช่ไหม”

        “รีบพูดมา! ข้าเป็นเทพหรือเซียน!?”

        น้ำเสียงของมันเร่งเร้ากรงเล็บของมันกดลึกลงไปในต้นไม้ ดวงตาสีเขียวมรกตฉายแววโหดร้าย ขนสีเหลืองซีดทั่วตัวของมันลุกชัน ทำให้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น

        “ได้! งั้นฉันจะตอบ!”

        เมื่อได้ยินดังนั้นปีศาจพังพอนร่างมนุษย์ก็เผยรอยยิ้มประหลาด

        มันดูเหมือนคาดการณ์ไว้แล้วว่าผมจะตอบคำถามนี้

        ผมจ้องหน้ามันก่อนจะพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ

        “แกไม่เหมือนเทพ ไม่เหมือนเซียน แต่เหมือนไอ้จ้อน!”

        ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปากสายลมในป่าที่เคยสงบนิ่งก็พลันกลายเป็นพายุหมุนอันบ้าคลั่ง!

        สายลมเริ่มพัดแรงขึ้นเสียง “วูม” ก้องสะท้อนทั่วป่า กิ่งไม้สั่นไหว ใบไม้ปลิวว่อน

        เจ้าเดรัจฉานเฒ่าที่ยืนอยู่เบื้องหน้าผมสีหน้ามันเปลี่ยนจากความตื่นเต้นเป็นโกรธจัด

        ทันใดนั้นมันพ่นเลือดออกมาเป็นสาย ร่างกายสั่นสะเทือนจนเกือบล้มลงกับพื้น

        เห็นได้ชัดว่ามันล้มเหลวในการขอแต่งตั้งจากผมและคำตอบของผมทำให้มันได้รับบาดเจ็บอย่างหนัก

        เมื่อเห็นดังนั้นผมไม่รอช้า รีบหันตัวออกวิ่งไปทางด้านข้างทันที

        “ไอ้เด็กเวร! เจ้ากล้าพูดจาเหลวไหล! เจ้าทำให้ตบะของข้าถูกทำลาย!”

        มันคำรามด้วยความโกรธกรงเล็บจิกแน่นกับต้นไม้

        เพียงแค่ผมวิ่งออกไปไม่กี่ก้าวมันก็กระโจนสี่เท้าลงกับพื้นแล้วพุ่งเข้าใส่ผมด้วยความเร็วสูง

        ผมตกใจจนต้องกลิ้งตัวลงกับพื้นเพื่อหลบการโจมตีของมัน

        เจ้าเดรัจฉานเฒ่าตกลงสู่พื้นตรงหน้าขวางทางหนีของผมเอาไว้

        ใบหน้าครึ่งคนครึ่งสัตว์ของมันเริ่มบิดเบี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าของพังพอนสีเหลืองซีดที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

        “เจ้าอาจหาญกล้าทำลายตบะของข้า ข้าจะฉีกเจ้ากินเพื่อฟื้นฟูพลัง!”

        เสียงของมันยังคงแหบพร่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตรุนแรง ดวงตาสีเขียวมรกตจ้องมองผมอย่างกระหายเลือด

        ผมกำกระบี่กระดูกปลาแน่นถอยหลังไปสองก้าว ไม่อยากเผชิญหน้ากับมันโดยตรง

        “ขอเตือนแกไว้หน่อย รีบกลับไปในภูเขาซะเถอะ อาจารย์ฉันอยู่ใกล้ๆนี้ ถ้าเขามาถึง แกไม่มีทางรอดแน่!”

        แม้ผมจะหวาดกลัวแต่ผมก็ต้องรักษาสีหน้าที่แน่วแน่

        หากผมแสดงความกลัวตอนนี้มันคงไม่ปล่อยผมไปแน่

        แต่ดูเหมือนเจ้าเดรัจฉานเฒ่าจะไม่สนใจคำขู่ของผมมันยิ้มเย็นชาแล้วพูดออกมา “อย่าว่าแต่อาจารย์ของเจ้าเลยคืนนี้ต่อให้ใครจะมาก็ปกป้องเจ้าไม่ได้!”