การโจมตีเพียงครั้งเดียวของจินสร้างผลกระทบเป็นวงกว้างส่งกลิ่นเหม็นสาบผสมควันเพลิงฟุ้งทั่วลานน้ำพุก่อเกิดแอ่งหลุมมากมายจากความเสียหายหากมีใครพบเห็นคงคิดว่าเพิ่งถูกอุกกาบาตพุ่งชนจำนวนหลายลูก
“อึดเหมือนกันแฮะ ยังไม่ตายอีก”จินยืนอยู่ตรงขอบอาคารสูงเขามองไปยังสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดเบื้องล่างที่กำลังลุกซวนเซไปมา
กรอด!คลาวด์สะบัดหัวไล่อาการมึนแล้วเงยมองขึ้นไปตามเสียงดวงตาอันดำมืดส่องแววโกรธแค้นรุ่งโรจน์
เมื่อเห็นใบหน้าท้าทายจินจึงกระโดดลงมายืนประจันหน้า
หมับ! คลาวด์แทงมือไปข้างหน้าแทบทันทีทว่ากลับถูกจินจับข้อมือนั้นไว้ก่อนจะถึงลูกกระเดือก ตามด้วยเอี่ยวคอหลบอาวุธลับ
“พอกินยานั่นแล้วสภาพแต่ละคนดูไม่ได้เลยนะ” สภาพโดยรวมแล้วไม่ต่างจากปีศาจเหมือนที่เขาไปมาเลย
ผลัวะ!จินเตะตัดขาทั้งสองข้างของคลาวด์จนเขาล้มทั้งยืนกระแทกลงกับพื้น
“แค่ก แค่ก”เสียงเหนื่อยหอบของคลาวด์เริ่มปรากฏให้เห็นด้วยการหายใจที่รุนแรงจนตัวโยกตาม
“เหมือนยาจะหมดฤทธิ์แล้ว”จินมองคนตรงหน้าด้วยแววตาแห่งการครุ่นคิดเขากำลังมองความเป็นไปได้บางอย่างก่อนจะตัดสินใจ
พึ่บ! สแตนมาโผล่ด้านหลังของจินเขากลับมาจากที่หนึ่งหลังจากได้ทำตามคำสั่งแล้ว
“มากิล่ะ” จินหันไปถามสแตน
“อาการไม่หนัก หลับพักผ่อนไปแล้วขอรับ”
“นายท่านจะเอายังไงกับเขาต่อ ขอรับ”
“ผมมีแผนอยู่ รอคำสั่งแล้วกัน”จินพยักหน้าให้กับสแตนไปทีหนึ่ง
นิเกตะ
ชายหนุ่มวาดมือไปข้างหน้าเกิดวงแหวนเวทซ้อนทับปรากฏดาบคาตานะเล่มยาวสีขาวที่มาพร้อมลวดลายงดงามตรงฝักก็ลอยเคว้งอยู่เขาคว้ามันมาถือดึงดาบเตรียมพร้อม
สวบ!จินแทงดาบเข้าไปตรงกลางหัวใจของคลาวด์จนปลายดาบทะลุออกไปด้านหลัง
“กรอด”ดวงตาทมิฬเงยหน้าจ้องด้วยโทสะก่อนจะปิดลงพร้อมกับร่างกายอันแนบนิ่งไม่ไหวติง
ร่างกายของคลาวด์ได้ทำการคืนกลับร่างเดิมรอยแผลแห่งการต่อสู้ถูกสลักเด่นตามตัวกลิ่นอายของการมีชีวิตได้จางลงไปไร้ซึ่งลมหายใจ
“อึก!”
ทันทีที่สังหารชายตรงหน้าลงร่างกายของจินก็เกิดอาการสั่นเทิ้มขึ้นมาทันที บรรดาข้อมูล ความทรงจำและความสามารถของคลาวด์ต่างหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขาราวกับกำลังถ่ายโอนข้อมูลเข้ามาด้วยความเร็วอันมหาศาลแฝงไปด้วยความเจ็บปวดภายในจิตใจซึ่งมันเริ่มทวีคูณมากขึ้นสร้างความทรมานเวลาแม้ผ่านไปเพียงไม่กี่นาทีแต่ทำให้รู้สึกว่านานนับชั่วโมง
จินนั่งลงกับพื้นด้วยร่างกายที่ยังคงสั่นไหวเสียงหายใจหอบพยายามกลั้นเสียงไม่ให้ตะโกนร้องสแตนได้แต่ยืนมองนิ่งช่วยอะไรในจุดนี้ไม่ได้ถึงเขากับจินพยายามหาวิธีในการคลายข้อแลกเปลี่ยนนี้มาหลายครั้งก็ไม่สำเร็จเลยสักครั้งเดียว
พอผ่านไปราวสามสิบนาทีทุกอย่างเริ่มดีขึ้นอาการที่เหมือนกับโดนบีบหัวโดยบางอย่างอยู่ก็เริ่มทุเลาลง
“แค่ก แค่กยังไงก็ไม่ชินเลยกับไอ้เรื่องแบบนี้” จินรับรู้ได้เลยว่าเขาเริ่มสูญเสียบางอย่างไปเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ามุมไหนในตัวตนภายในที่ถูกย่อยสลายจนไม่อาจหวนคืนกลับมา
“ดีขึ้นหรือยังขอรับ นายท่าน”
“ดีขึ้นแล้ว…เปลี่ยนเขาให้เป็นแวมไพร์ทีสแตน”
จินพูดเสร็จหลังดึงดาบออกมาสะบัดไล่เลือดทิ้งเขายกเลิกการใช้งานแล้วดาบก็สลายหายไปต่อหน้า
“ขอรับ นายท่าน”ชายหนุ่มเว้นระยะห่างให้
ดวงตาสีแดงสดราวกับเลือดของสแตนส่องแสงสะท้อนความกระหายเป็นประกายเขี้ยวสองซี่งอกพ้นริมฝีปาก
กร๊อบ!เขากัดเข้าที่ข้อมือตัวเองจนเกิดเสียงดัง เลือดต่างไหลย้อยทะลักจากรอยกัดสแตนเดินเข้าไปใกล้กับคลาวด์แล้วป้อนกึ่งบังคับเลือดนั้นใส่ปากไป
ไม่นานเกินรอร่างกายของคลาวด์เกิดการตอบสนองรวดเร็วกับเลือดของสแตนเขาชักกระตุกไปสองสามครั้งก่อนสงบลงบาดแผลทั่วทั้งร่างเริ่มสมานตัวและรักษาหายไปจนน่าอัศจรรย์ใจ
“เฮือก!!!”คลาวด์ดีดตัวลุกขึ้นยืนตกใจราวกับฝันว่าตกจากที่สูงอย่างไรอย่างนั้น
“ฟื้นแล้วงั้นเหรอ”จินที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี
คลาวด์หันขวับมองพวกเขาด้วยความตื่นตระหนกภายในหัวมีคำถามมากมายผุดขึ้นเหมือนดอกเห็ดแต่กลับไม่อาจควบคุมร่างกายได้เต็มประสิทธิภาพดั่งเก่าก่อนซึ่งกำลังคอยชักนำให้เขาเชื่อฟังพลางกดประสาทอยู่
“เกิดอะไรขึ้น?พวกคุณเป็นคะ---” คลาวด์สำรวจตัวเองแล้วมองไปโดยรอบกระวนกระวายแต่เมื่อมองไปยังจินใบหน้าตึงแฝงความเคร่งเครียดขึ้นทันที
“กะ แก!!”คลาวด์พุ่งเข้าไปหมายจะจับคอจิน
ตุ้บ!แต่ทันใดนั้นเกิดการต่อต้านทำให้เขาต้องคุกเข่าลงกับพื้นเสียเอง
“แก ทำอะไรกับข้า!!!”ดวงตาสีแดงสดของคลาวด์ที่ถูกเปลี่ยนไปแล้วจ้องมองจินอย่างหาเรื่อง
“มันค่อนข้างอธิบายยากแต่คงไม่ยากเกินเข้าใจสถานะตัวเองในตอนนี้”จินกอดอกโน้มตัวลงมาพูดตรงหน้าคลาวด์พร้อมกับรอยยิ้มชวนน่าโมโห
“พูดบ้าอะไร!”ความสั่นไหวดั่งก้อนหินกระทบผิวน้ำเกิดขึ้นในห้วงความคิดของคลาวด์
“ลองเชื่อข้างในนี้ดูสิ”
จินจิ้มนิ้วกดลงบนหน้าอกแถวหัวใจของคลาวด์เขารับรู้ถึงแรงต่อต้านทางพันธะที่คนตรงหน้ากำลังพยายามอยู่แต่ถึงอย่างนั้น...มันคงยากที่จะยอมรับได้ง่าย
“หากจะต้องยอมรับเด็กอย่างแกเป็นนาย ฆะฆ่าข้าเสียยเลยดีกว่า”
ความลังเลเริ่มแสดงชี้ชัดบนใบหน้าของคลาวด์นานเข้าอาการนอบน้อมยิ่งมีมากขึ้นเมื่อยิ่งเห็นจินตรงหน้าการต่อต้านยิ่งมากขึ้นเป็นทวี
“อย่างนี้มันต้องสั่งสอนให้รู้ถึงลำดับชั้นกันหน่อยแล้วอย่าหาว่าผมโหดร้ายเลยนะ คุณคลาวด์…”
จินลุกขึ้นบิดขี้เกียจพลางส่งรอยยิ้มอันเหี้ยมโหดให้คลาวด์สัมผัสถึงความรู้สึกหนาวเย็นสะท้านถึงกระดูก
“จะ จะทำอะไร”
คลาวด์ขยับเข่าที่บาดเจ็บนั้นถอยหนีเขารับรู้ได้ว่าต้องมีเรื่องน่ากลัวจะเกิดขึ้นแน่นอน
“ม้าดีต้องพยศ คนแข็งแกร่งย่อมทะนงตน”จินพับแขนเสื้อขึ้นขณะย่างเท้าไปข้างหน้า
ตู้ม!!!
จินเตะเข้าก้านคอของคลาวด์เต็มแรงส่งให้ร่างนั้นลอยกระเด็นชนเข้ากับตอต้นไม้ที่ห่างออกไปนับสิบเมตร
“อ๊วก!”เลือดกองโตถูกขับทิ้งด้วยความเจ็บปวด ร่างกายบิดหักงอไปมาชวนน่าสยดสยองเขาพยายามจะลุกแต่ก็ลุกไม่ได้ กระดูกซี่โครงแตกหักหลายชิ้นความทรมานนั้นนับได้ว่าตายเสียดีกว่า
“นายท่านจะทำอะไร ขอรับ”สแตนเริ่มแสดงอาการกังวล ถึงแม้เขาจะรู้แต่ก็ไม่อยากให้เกิดขึ้นเลย มันเหนื่อย
“ทำเหมือนที่เคยทำมานั่นแหละปราบม้าพยศ” จินหันไปพูดกับสแตนด้วยรอยยิ้มโรคจิต
“อีกแล้วเหรอขอรับ ตามสบายเลยขอรับเอาที่นายท่านสบายใจเลย”สแตนแทบจะอยู่ในทุกเหตุการณ์การใช้วิธีการแสนป่าเถื่อนของจิน
“อยากกลับไปทบทวนวันเก่าๆด้วยกันกับคลาวด์ไหม ผมยินดีสนอง”
“เกรงใจขอรับ” สแตนถอยมายืนวงนอก
“วันนี้มีแต่เรื่องชวนน่าโมโหมีที่รองรับอารมณ์สักที หึหึ!” จินเอามือปิดหน้าตัวเองหัวเราะชอบใจ
“สแตนช่วยรักษาเขาที ตามให้ทันอย่าให้พลาดล่ะ”
“ขอรับ”ออร่าสีเลือดปกคลุมรอบตัวของสแตนกางเขนเลือดถูกเรียกมาไว้เบื้องหน้าพร้อมรับการเยียวยา
เวทมนตร์รักษา ฟื้นฟูชีวิต
กางเขนส่องสว่างจ้าแล้วยิงไปสู่ร่างกายของคลาวด์ละอองเวทแผ่กระจายทั่วทั้งร่างของคลาวด์ความอิ่มเอิบผสมความอบอุ่นกระทบสัมผัสอันเจ็บปวดให้หายเป็นปลิดทิ้งเหลือทิ้งไว้เพียงอาการเหนื่อยล้าทางจิตใจกระดูกข้อต่อทุกส่วนถูกสร้างขึ้นใหม่ทดแทนอันเดิม
การเปลี่ยนแปลงทำให้เขาตกใจจนอดสำรวจตัวเองไม่ได้เมื่อกี้ยังรู้สึกเจ็บปวดราวกับจะตายให้ได้อย่างไรอย่างนั้นแต่ตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนร่างกายมีเรี่ยวมีแรงเต็มประสิทธิภาพคล้ายกลับไปเป็นวัยรุ่นอีกครั้ง
“งั้นพวกเรามาต่อจากเมื่อกี้กันดีกว่าอย่าเพิ่งยอมแพ้นะครับ ขอทางนี้ได้ระบายความในใจให้เต็มที่ก่อน”เสียงหักนิ้วดังตามการเดินของชายหนุ่ม
“ดะ เดี๋ยวก่อน”คลาวด์เตรียมท่าหนีแต่ร่างกายกลับทรยศให้อยู่ที่เดิม
“อยากวิ่งหนีสินะมันเป็นไปไม่ได้หรอกนะ”
ใบหน้าของคลาวด์ซีดเผือดไร้สีสันสุดท้ายเขาจำต้องพยายามทำใจยอมรับชะตากรรมของตัวเองรอยยิ้มปีศาจใกล้เข้ามาทุกวินาที
“ยะ อย่าเข้ามา อ๊าก!!!”
เสียงร้องโหยหวนของคลาวด์ก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องอย่างนั้นนับชั่วโมงพร้อมกับลำแสงที่คอยฟื้นฟูจากสแตนที่กำลังทำหน้าอมทุกข์มองการกระทำของนายท่านโรคจิตของตัวเอง
เสียงร้องทรมานดังของคลาวด์ได้ทำให้สถานที่นี้ในเวลาต่อมากลายเป็นเรื่องเล่าขานของผู้คนรอบข้างที่อยู่ใกล้ๆทุกคนต่างขนานนานที่ลานน้ำพุแห่งนี้ว่า ลานน้ำพุแห่งเสียงกรีดร้องที่ว่ากันว่าทุกคืนจะมีเสียงร้องอย่างทรมานจากใครบางคนร้องออกอย่างเจ็บปวดสุดแสนจะทรมานอยู่ตลอดทั้งคืนหากใครได้ยิน เสียงนั้นจะดังติดหูไปจนตาย
“แค่ก แค่ก ยะ ยอมแล้ว”เมื่อผ่านไปนับชั่วโมง ในที่สุดการทรมานของจินก็จบลงพร้อมกับการยอมแพ้ของคลาวด์
การลิ้มลองความตายนับสิบนับร้อยทำให้จิตใจเขาย่ำแย่ที่สุดมันแสนจะจินตนาการได้เลยไอ้ของแบบนี้ มันน่ากลัวและไม่น่าพิสมัยใดๆ
“ยังไม่ได้เหงื่อเลย ขออีกสักหน่อย”จินหักนิ้วตัวเองอีกครั้งก้มมองชายผู้นั้นนอนจมกองเลือดทำท่าหอบเหือดอยู่
“พอเถอะนายท่านผมก็รู้สึกเหนื่อยเหมือนกันนะขอรับ” สแตนโผล่ยืนด้านข้างพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเฉยดูไม่ออกเลยว่าเหนื่อยจริงหรือเปล่า
“เหนื่อยจริงเหรอดูยังไงก็ไม่เหนื่อยเลยสักนิด” ไหนเลยอสูรพันธะของเขาจะเหนื่อยง่าย
“มันกินพลังงานเยอะนะขอรับบทเวทรักษานี่ นายท่านก็น่าจะรู้” สแตนอธิบายออกมาอย่างมีเหตุผลให้จินฟัง
“ก็ได้ๆ ไม่เล่นแล้วก็ได้”ราวกับเสียงสวรรค์ของคลาวด์เลยก็ว่าได้ เมื่อได้ยินจินพูดแบบนั้น
“ตกลงอยากตายหรืออยากอยู่ครับคุณคลาวด์”ทางเลือกถูกหยิบยื่นให้
“ถะ ถ้าตายได้ก็ดีแต่เหมือนจะไม่ยอมสินะครับ” ดูก็รู้แล้วว่าชายหนุ่มตรงหน้าเขาต้องการอะไรหากอยากให้เขาตายคงไม่เสียแรงทำถึงขนาดนี้
“ตามนั้น ผมมีงานต้องให้คุณทำคุณยังตายไม่ได้ อีกอย่างคุณยังเป็นหนี้ติดค้างมากิอยู่ไม่ใช่เหรอ?”เหตุการณ์บางอย่างในอดีตที่เก็บซ่อนไว้ถึงจินรับรู้แล้วทั้งหมด
เมื่อได้ยินดังนั้นคลาวด์ตกใจดีดตัวขึ้นมายืนกับพื้นด้วยท่าพลิกตัวอันรวดเร็ว
“ไม่ทาง รู้ได้ไง!”เขากล่าวเสียงหลงทำตัวลนลาน
“เอาเถอะน่า หากรู้สึกผิดจริงๆก็ชดใช้ด้วยชีวิตของคุณเลยสิ”
“ผมจะทำอะไรก็ได้!แต่ขอร้องอย่าบอกเธอนะครับ!” คลาวด์รีบคุกเข่าอ้อนวอนสิ่งเดียวที่เขาไม่อยากบอกใคร สิ่งเดียวที่ไม่อยากให้ใครอภัยสิ่งเดียวที่ต่อให้ใครทั้งโลกรู้ก็ไม่สนใจ แต่ต้องยกเว้นมากิ
“ทำถึงขนาดนี้ผมก็ต้องรับปากแล้วแหละ”
“หากเป็นแบบนั้นผมก็ขอขอบคุณล่วงหน้าจะให้ผมทำอะไรก็ยอมทั้งนั้น”
“ตามสืบเบื้องหลังขององค์กรเนเมซิสมีใครคอยบงการอยู่ยังมีเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง เอาไว้ ผมจะส่งรายละเอียดไปอีกที”
“แค่นี้เหรอครับ!?”คลาวด์ที่นั่งคุกเข่าเงยหน้ามามองอย่างไม่เชื่อหูได้ยิน
“หากมีอะไรอีกผมจะบอกในอนาคตแล้วกัน”
“ก่อนอื่นคุณต้องดูดเลือดมนุษย์เสียก่อนถึงจะได้เป็นแวมไพร์สจริงๆหากปล่อยนานเข้าจะกลายเป็นผีดิบไปเสียก่อน” จินพยักหน้าให้สแตนเขามองแถวแขนของคลาวด์ ซึ่งมันดูดำเกลี้ยงขึ้นทุกที
“แวมไพร์…เลือดมนุษย์งั้นเหรอ”
สายตาคลาวด์จับจ้องไปยังสแตนเขารับรู้ถึงต้นกำเนิดพลังในตัวจากชายผู้นั้นแล้วกลับมามองที่จินก็รับรู้ถึงตัวตนของนายเหนือหัวที่สูงกว่าสแตนรู้ว่าจินเป็นมนุษย์ชัดเจนเพียงได้กลิ่น
เลือดของมนุษย์คลาวด์คิดในใจพยักหน้าเข้าใจ
คลาวด์กำลังปะติดปะต่อเรื่องราวถึงแม้จะตกใจที่ถูกเปลี่ยนเป็นแวมไพร์แต่ก็คงทำได้แต่โวยวายยิ่งหากโวยวายอีกคงโดนทรมานเหมือนเมื่อกี้สถานะจำยอมได้แต่ก้มหน้ายอมรับชะตากรรมที่เป็นไปจินและสแตนมองหน้าคลาวด์อย่างเข้าใจ แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการในอนาคต
“งั้นผมขออภั---”
ตู้ม!!!จินตวัดเตะเข้าก้านคอของคลาวด์ทันทีเมื่อเห็นคลาวด์พุ่งตัวเข้ามาหมายจะกัดเข้าที่คอ
“โทษที ผมไม่ชอบให้ใครแตะต้องตัว!”คำแก้ตัวของจินทำเอาสแตนส่ายหน้าให้หลายที สุดท้ายทำได้เพียงถอนหายใจ
“มันเปลืองพลังผมนะขอรับ นายท่าน”
73K
