ประตูเส้นทางโบราณ

บทที่ 75 โกเลมนํ้าแข็ง

   ‘ไม่คิดว่าสเปรย์ทั้งสองจะส่งผลกับระดับครึ่งก้าวมากขนาดนี้?’ สายฝนมองวันซึ่งกำลังรับมือกับระดับครึ่งก้าวนับสิบอย่างพึงพอใจ ตามที่กล่าวไป ในห้านาทีที่วันยืนนิ่งไม่ขยับ สายฝนไม่ได้ยืนอยู่เฉยๆรอให้อีกฝ่ายใช้สุดยอดเหมันต์

   คงต้องย้อนกลับไปยังก่อนหน้านี้ สายฝนได้รับการแจ้งเตือนมาจากโทรศัพท์เทพเจ้า เพราะระดับสายฝนตอนนี้กลายเป็นระดับหนึ่งแล้วมือถือเทพเจ้าจึงได้รับความสามารถใหม่

   ใช่แล้ว! ฟังไม่ผิดหรอก ความสามารถใหม่ ไม่ใช่แอปพลิเคชันใหม่ ความสามารถที่โทรศัพท์เทพเจ้าได้รับมาใหม่นั้นคือความสามารถล่องหน ทั้งสิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิตที่ระดับไม่สูงกว่าสายฝนสามระดับจะไม่มีทางเห็นมือถือเทพเจ้าได้

   ความสามารถใหม่ของโทรศัพท์เทพเจ้าทำให้สายฝนรู้สึกมีความสุขมาก โอกาสโดนขโมยมือถือเทพเจ้าน้อยกว่าเดิม และตอนที่วันกำลังยืนนิ่งใช้สุดยอดเหมันต์อยู่นั้นสายฝนก็ได้แอบกดสั่งซื้อสินค้าสองอย่างในโปรแกรมร้านค้าจากนั้นก็ใช้มัน

   แม้ว่าในร้านนี้จะไม่มีใครเห็นโทรศัพท์เทพเจ้าแต่สายฝนก็ระวังใว้ก่อน มันไม่ได้เสียหายอะไร

   สิ่งที่สายฝนซื้อมาจากแอปพลิเคชันร้านค้าคือสเปรย์สองขวด ขวดแรกชื่อว่าสเปรย์เดือดจัด ขวดสองชื่อสเปรย์เชื่องอย่างกับสุนัข ทั้งสองขวดละร้อยแต้มสำรวจ สายฝนมีแต้มสำรวจอยู่สองร้อยกว่าๆแต้ม ดังนั้นเขาเลยสามารถซื้อได้

   เอาแต้มมาจากไหน? สายฝนได้แต้มสองร้อยกว่าแต้มมาจากของที่ได้หลังจากสังหารนิวลิน แล้วของที่ได้หลังจากสังหารนิวลินไปไหน? ในเวลานั้นเมื่อนิวลินถูกสังหารโดยเขา โทรศัพท์เทพเจ้าได้บอกกับสายฝนว่าเนื่องจากเขาสังหารระดับหนึ่งได้ครั้งแรกเขาจึงได้รับแอปพลิเคชันใหม่มา

   มันคือแอปพลิเคชัน[มิติคลังเก็บสิ่งของ] ก็เหมือนกับแหวนมิติในนิยายจีนนั่นแหละ มันสามารถเก็บอะไรก็ได้ใว้ในนั้นตราบใดที่ไม่เต็มซะก่อน แถมแอปพลิเคชัน[มิติคลังสิ่งของ]ยังเชื่อมต่อกับคลังสิ่งของในโปรแกรม[ห้องปรุงยาแบบพกพา]อีกด้วย

   ปกติสายฝนสามารถเอายาออกมาจากคลังสิ่งของได้เท่านั้น ไม่สามารถเอาสิ่งของประเภทอื่นออกมาได้ ทว่าเวลานี้สายฝนสามารถเอาสิ่งของอย่างอื่นที่ไม่ใช่ยาออกมาได้แล้ว แน่นอนว่ามันมีข้อยกเว้นอยู่ คือสิ่งของที่นำออกมาต้องไม่ใช่สิ่งของที่ได้รับมาจากโทรศัพท์เทพเจ้า

   ย้อนกลับมาที่สเปรย์ สเปรย์เดือดจัดนั้นมีความสามารถตามชื่อมัน มันสามารถทำให้คนอื่นโกรธง่ายขึ้นได้ซึ่งก็คล้ายๆกับยาที่สายฝนใช้ตอนต่อสู้กับราชาวัวครึ่งปลา ผู้ใช้จะไม่ได้รับผลใดๆไม่ว่าจะเป็นด้านลบหรือด้านบวก

   ส่วนสเปรย์เชื่องอย่างกับหมานั้นสามารถทำให้คนอื่นถูกสายฝนโน้มนาวง่ายขึ้น คนที่โดนความสามารถของมันน่ะจะกลายเป็นเหมือนคนโง่ซึ่งหลอกง่ายมากๆ รับรองโดยสายฝนซึ่งเพิ่งใช้มันไปเมื่อครู่

   ‘ฉันไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีจังหวะที่แกเปิดช่องว่าง’ สายฝนมองวันอย่างจริงจัง จิตสังหารอันน่าสะพรึงกลัวถูกปลดปล่อยออกมาจากสายฝนแต่ทั้งเขาและทุกคนภายในร้านนี้กลับไม่อาจสัมผัสถึงมันได้

   “พวกแกเป็นบ้าอะไรวะเนี่ย?” สุดท้ายวันก็ไม่อาจทนไหว หากเป็นแบบนี้ต่อไปตัวมันจะต้องตายเพราะพลังของตนเองอย่างแน่นอน ดาบนํ้าแข็งยักษ์ถูกปักลงที่พื้น ฉับพลันพื้นนํ้าแข็งทั่วทั้งร้านแตกกระจาย

   เศษนํ้าแข็งที่เกิดจากพื้นนํ้าแข็งที่แตกออกลอยขึ้นไปเหนือหัวด้านหลังวัน พวกมันรวมกันจนเกิดเป็นโกเล็มนํ้าแข็ง สายฝนอึ้ง ตาเขาเบิกกว้าง ปากไม่สามารถหุบลงได้หลายนาที

   ‘เกิดอะไรขึ้นอีกเนี่ย? มันยังไม่จบอีกเหรอไง? โกเลมนํ้าแข็งตัวนี้แข็งแกร่งมาก!’ สายฝนลองใช้สัมผัสรับรู้ของตนเองครอบคลุมโกเลมนํ้าแข็งดู ผลปรากฏว่าเขาไม่สามารถรู้ระดับของมันได้เพราะมีพลังบางอย่างป้องกันสัมผัสรับรู้

   ‘ฉันไม่มีบุญเหลือแล้วเหรอเนี่ย?! ฉันเพิ่งกลายเป็นระดับหนึ่งเองนะ’ สายฝนรู้ได้ทันที ระดับสอง! โกเลมนํ้าแข็งจะต้องเป็นระดับสองแน่นอน! ไม่งั้นสัมผัสรับรู้ของเขาก็ต้องรู้ระดับอีกฝ่ายสิ

   “อั๊ก!” เลือดไหลออกจากปากวัน มันพยายามปกปิดใว้ไม่ให้ใครเห็นแต่มีเหรอสายฝนที่จ้องทางนั้นอยู่จะไม่เห็น ดูเหมือนการสร้างโกเลมนํ้าแข็งจะทำให้มันได้รับความสูญเสียอย่างใหญ่หลวง

   โฮกกกกกกกกกก!

   โกเลมนํ้าแข็งพลันคำราม เสียงคำรามของมันนั้นทรงพลังจนร้านอาหารซึ่งตอนนี้เป็นนํ้าแข็งไปทั้งหมดแล้วพังทลาย นี่คือความแข็งแกร่งของระดับสอง! เพียงแค่เสียงคำรามนํ้าแข็งก็พังพินาศแล้ว

   กำแพงพังพินาศไปแล้ว โต๊ะเก้าอี้จะเหลือได้อย่างไร? เพล้ง! เพล้ง! เพล้ง! โต๊ะเก้าอี้ทุกตัวแตกกระจาย โจรคนหนึ่งซึ่งกำลังปะทะอยู่กับวันตกตะลึงกับฉากดังกล่าว วันใช้วินาทีนั้นตัดคออีกฝ่าย เลือดสาดกระจาย กลิ่นเหม็นของเลือดฟุ้งไปทั่วร้าน

   ‘ฉันที่เป็นแค่ระดับหนึ่งไม่สามารถสังหารหรือหนีมันได้แน่ ฉันจำเป็นต้องใช้อักษรลี้ลับ บ้าเอ้ย! ทำไมทุกอย่างมันไม่เป็นไปตามแผนฉันเลยวะ?!’ วินาทีนี้สายฝนพลันจริงจังสุดขีด เมื่อระดับสองโผล่มาเขาก็ไม่สามารถทำเป็นเล่นได้อีก ทุกวินาทีเขาอาจตายได้

   “...” สายฝนกำมีดในมือแน่น ถ้าเขามีแรงมากกว่านี้มีดคงพังไปแล้ว เหงื่อออกมากกว่าปกติ มองอย่างสงบไปยังโกเลมนํ้าแข็งที่เคลื่อนไหวมาหาตนเองด้วยความรวดเร็ว เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเกี่ยวกับความแข็งแกร่งโกเลม ระดับสองก็ต้องเก่งอยู่แล้วสิ

   ทันใดนั้นสายฝนก็เคลื่อนไหว ยังไงเขาก็ต้องประจัญกับฝ่ายตรงข้ามอยู่ดี เขาจะรอให้อีกฝ่ายเข้ามาหาทำไม? สายฝนแตกต่างไปจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง เขานิ่งสงบตลอดเวลา เมื่อมีอะไรที่ทำให้สายฝนสามารถเสียชีวิตได้เขาจะระมัดระวังอย่างถึงที่สุด พยายามรอบคอบเท่าที่ตนเองจะรอบคอบได้

   หมัดโกเลมถูกปล่อยออกมา สายฝนซึ่งไม่เคยเจอกับระดับสองมาก่อนย่อมไม่อาจคาดเดาพลังอีกฝ่ายได้ แม้ว่าสายฝนจะระมัดระวังหรือรอบคอบมากแค่ไหน แต่สุดท้ายพลังสายฝนกับโกเลมก็ต่างกันเกินไป

   คิดว่าความต่างพลังระหว่างระดับศูนย์กับระดับหนึ่งต่างกันมากแล้ว ความต่างพลังระหว่างระดับหนึ่งกับระดับสองนั้นต่างมากกว่า

   สายฝนประเมินความเร็วโกเลมผิดไป ก่อนที่การโจมตีของเขาจะไปถึงตัวอีกฝ่าย หมัดที่โกเลมชกออกมาก็ใกล้จะถึงตัวเขาแล้ว สายฝนไม่สามารถหลบหมัดโกเลมได้เป็นผลให้ร่างเขาโดนหมัดโกเลมต่อยเต็มๆ

   ตูมมมมมม!!!

   เห็นร่างสายฝนจมลงกับพื้นโกเลมยังไม่หยุดโจมตี หมัดต่อไปถูกต่อยออกมาใส่เขาอีกรอบ ตูมมมม! ยังไม่จบ ตูมมมม! ยังมีต่อ ตูมมมม! หมัดถูกชกใส่สายฝนเรื่อยๆ ตูมมมมมมมๆๆๆ!!!

   สามนาทีถัดมาโกเลมจึงหยุด มันมองไปที่สายฝน สิ่งที่เห็นคือร่างกายเขาที่เต็มไปด้วยเลือด ลมหายใจถี่ไม่เป็นจังหวะ นับว่าเป็นโชคดีอย่างมากที่สายฝนยังคงมีชีวิตอยู่

---

จบบทที่ 75 โกเลมนํ้าแข็ง